Ożarów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta w województwie świętokrzyskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Ożarów
Ożarów z lotu ptaka
Ożarów z lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Ożarowa Flaga Ożarowa
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Ożarów
gmina miejsko-wiejska
Data założenia 1569
Prawa miejskie 1569-1870, 1988
Burmistrz Marcin Majcher
Powierzchnia 8[1] km²
Populacja (2013)
• liczba ludności
• gęstość

3889[1]
601[1] os./km²
Strefa numeracyjna
+48 15
Kod pocztowy 27-530
Tablice rejestracyjne TOP
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ożarów
Ożarów
Ziemia 50°53′27″N 21°40′04″E/50,890833 21,667778
TERC
(TERYT)
3263406054
Urząd miejski
ul. Stodolna 1
27-530 Ożarów
Strona internetowa

Ożarów – miasto w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Ożarów. Prawa miejskie w latach 15691869 i ponownie od 1988.

W latach 1975-1998 Ożarów administracyjnie należał do woj. tarnobrzeskiego.

Główny zakład przemysłowy jakim jest Grupa Ożarów SA zajmuje się produkcją cementu i masy bitumicznej. Według danych GUS z 01.01.2010 r., Ożarów miał 4679 mieszkańców[1].

Herbem Ożarowa jest herb szlachecki Rawa, którym pieczętował się m.in. ród hrabiów Ożarowskich.

Położenie[edytuj]

Miasto położone jest we wschodniej części województwa świętokrzyskiego, w powiecie opatowskim, około piętnastu kilometrów na zachód od Wisły.

W Ożarowie krzyżuje się droga krajowa 79 (WarszawaSandomierzBytom) z drogą wojewódzką 755 (Ostrowiec ŚwiętokrzyskiKosin).

Historia[edytuj]

Ożarów został założony w 1569 przez Józefa Ożarowskiego na terenach wsi Wyszmontów. Prawa miejskie zostały nadane miastu przez króla Zygmunta Augusta.

Dzięki korzystnemu położeniu na skrzyżowaniu dróg handlowych w Ożarowie rozwijały się handel i rzemiosło. W XVII i XVIII wieku miasto było ważnym ośrodkiem protestanckim. W 1628 roku w Ożarowie odbył się kalwiński synod prowincjonalny.

W roku 1628 wybuchł spór o kościół pomiędzy ożarowskimi katolikami i kalwinami. Pomimo poparcia jakiego udzieliła stronie kalwińskiej, rodzina Ożarowskich – ówczesnych właścicieli miasta – spór zakończył się przejęciem świątyni przez katolików.

W 1767 roku wielki pożar zniszczył centrum miasta, które zostało później odbudowane w innym miejscu. Dawne śródmieście znajdowało się w okolicach obecnej ulicy Kolejowej.

W 1869 roku, podobnie jak wiele innych miast w zaborze rosyjskim, Ożarów utracił prawa miejskie.

W czasie rewolucji 1905 roku Ożarów znalazł się w granicach tzw. Republiki Ostrowieckiej. W grudniu 1907 roku w potyczce z rosyjskimi dragonami zginęło tutaj trzech bojowców PPS[2].

W 1915 w mieście przebywał Józef Piłsudski. 25 maja do miasta wkroczyła I Brygada Legionów Polskich. Pod Ożarowem doszło do potyczki z oddziałami rosyjskimi, które zostały zmuszone do opuszczenia miejscowości. Wycofujący się Rosjanie doszczętnie spalili Ożarów. Odbudowa trwała w latach 1916-1920.

Od stycznia do października 1942 roku istniało w Ożarowie getto, w którym przebywali Żydzi z Ożarowa, Radomia, Włocławka, a także grupa Żydów z Wiednia. Liczyło ono przeciętnie 4,5 tys. mieszkańców. Jesienią 1942 roku Żydzi wywiezieni zostali do obozu zagłady w Treblince, gdzie najprawdopodobniej wszyscy zostali zamordowani[3][4]. Ożarów stracił blisko 70% swoich mieszkańców.

W 1972 rozpoczęła się w Ożarowie budowa cementowni. Powstanie dużego zakładu przemysłowego dało miasteczku impuls do szybkiego rozwoju. Pozwoliło to odzyskać prawa miejskie w 1988. Ożarów stał się na powrót miastem, na podstawie uchwały Rady Państwa z 18 grudnia 1987[5]. W latach dziewięćdziesiątych ożarowska cementownia została kupiona przez irlandzki koncern CRH.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Ożarowa w 2014 roku [6].


Piramida wieku Ozarow.png

Zabytki[edytuj]

Wnętrze zabytkowej kapliczki na ul. Mickiewicza
Do rejestru zabytków nieruchomych wpisany został przykościelny cmentarz z kaplicą grobową Karskich z I połowy XIX w. oraz drewniana dzwonnica (nr rej.: A.550/1-3 z 30.05.1972, z 16.06.1977 i z 13.06.1988)[7].
  • Kaplica z początku XIX wieku, znajdująca się na ulicy Mickiewicza, postawiona jako akt dziękczynny za ocalenie miasta od zarazy.
  • Cmentarz żydowski z XVII wieku, zachowało się w nim w całości okołu stu macew, z XIX i początku XX wieku, oraz około dwustu kolejnych uszkodzonych lub szczątkowych; (nr rej.: A.552 z 23.07.1982)[7].
  • Cmentarz parafialny (nr rej.: A.551 z 13.06.1988)[7].

Sport[edytuj]

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-07-26. ISSN 1505-5507.
  2. http://www.ozarow.pl/index.php?id=11 Strona internetowa Gminy Ożarów. Historia Miasta Ożarów
  3. Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich, 1939-1945 : informator encyklopedyczny, red. Czesław Pilichowski
  4. http://www.kirkuty.xip.pl/ozarow.htm Strona poświęcona cmentarzom żydowskim
  5. Uchwała Rady Państwa z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie utworzenia miasta Ożarów w województwie tarnobrzeskim. (M.P. z 1987 r. Nr 38, poz. 329)
  6. http://www.polskawliczbach.pl/Ozarow, w oparciu o dane GUS.
  7. a b c Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 31 marca 2016. [dostęp 2015-12-14]. s. 39.
  8. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 16 stycznia 2015.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]