Ożarów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta w województwie świętokrzyskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Ożarów
Ożarów z lotu ptaka
Ożarów z lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Ożarowa Flaga Ożarowa
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Ożarów
gmina miejsko-wiejska
Data założenia 1569
Prawa miejskie 1569-1870, 1988
Burmistrz Marcin Majcher
Powierzchnia 8 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

4 614[1]
592,3 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 15
Kod pocztowy 27-530
Tablice rejestracyjne TOP
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ożarów
Ożarów
Ziemia50°53′27″N 21°40′04″E/50,890833 21,667778
TERC
(TERYT)
3263406054
Urząd miejski
ul. Stodolna 1
27-530 Ożarów
Strona internetowa

Ożarów – miasto w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Ożarów. Prawa miejskie w latach 15691869 i ponownie od 1988. W latach 1975-1998 Ożarów administracyjnie należał do woj. tarnobrzeskiego.

Według danych GUS z 1 stycznia 2013 r., Ożarów miał 4760 mieszkańców, co przy powierzchni 779 hektarów dawało gęstość zaludnienia 611 osób na kilometr kwadratowy[2].

Herbem Ożarowa jest herb szlachecki Rawa, którym pieczętował się m.in. ród hrabiów Ożarowskich.

Główny zakład przemysłowy jakim jest Grupa Ożarów SA zajmuje się produkcją cementu i masy bitumicznej.

Położenie[edytuj]

Miasto położone jest we wschodniej części województwa świętokrzyskiego, w powiecie opatowskim, około piętnastu kilometrów na zachód od Wisły.

W Ożarowie krzyżuje się droga krajowa 79 (WarszawaSandomierzBytom) z drogą wojewódzką 755 (Ostrowiec ŚwiętokrzyskiKosin).

Historia[edytuj]

Ożarów został założony w 1569 przez Józefa Ożarowskiego na terenach wsi Wyszmontów. Prawa miejskie zostały nadane miastu przez króla Zygmunta Augusta.

Dzięki korzystnemu położeniu na skrzyżowaniu dróg handlowych w Ożarowie rozwijały się handel i rzemiosło. W XVII i XVIII wieku miasto było ważnym ośrodkiem protestanckim. W 1628 roku w Ożarowie odbył się kalwiński synod prowincjonalny.

W roku 1628 wybuchł spór o kościół pomiędzy ożarowskimi katolikami i kalwinami. Pomimo poparcia jakiego udzieliła stronie kalwińskiej, rodzina Ożarowskich – ówczesnych właścicieli miasta – spór zakończył się przejęciem świątyni przez katolików.

W 1767 roku wielki pożar zniszczył centrum miasta, które zostało później odbudowane w innym miejscu. Dawne śródmieście znajdowało się w okolicach obecnej ulicy Kolejowej.

W 1869 roku, podobnie jak wiele innych miast w zaborze rosyjskim, Ożarów utracił prawa miejskie.

W czasie rewolucji 1905 roku Ożarów znalazł się w granicach tzw. Republiki Ostrowieckiej. W grudniu 1907 roku w potyczce z rosyjskimi dragonami zginęło tutaj trzech bojowców PPS[3].

W 1915 w mieście przebywał Józef Piłsudski. 25 maja do miasta wkroczyła I Brygada Legionów Polskich. Pod Ożarowem doszło do potyczki z oddziałami rosyjskimi, które zostały zmuszone do opuszczenia miejscowości. Wycofujący się Rosjanie doszczętnie spalili Ożarów. Odbudowa trwała w latach 1916-1920.

Od stycznia do października 1942 roku istniało w Ożarowie getto, w którym przebywali Żydzi z Ożarowa, Radomia, Włocławka, a także grupa Żydów z Wiednia. Liczyło ono przeciętnie 4,5 tys. mieszkańców. Jesienią 1942 roku Żydzi wywiezieni zostali do obozu zagłady w Treblince, gdzie najprawdopodobniej wszyscy zostali zamordowani[4][5]. Ożarów stracił blisko 70% swoich mieszkańców.

W 1972 rozpoczęła się w Ożarowie budowa cementowni. Powstanie dużego zakładu przemysłowego dało miasteczku impuls do szybkiego rozwoju. Pozwoliło to odzyskać prawa miejskie w 1988. Ożarów stał się na powrót miastem, na podstawie uchwały Rady Państwa z 18 grudnia 1987[6]. W latach dziewięćdziesiątych ożarowska cementownia została kupiona przez irlandzki koncern CRH.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Ożarowa w 2014 roku[1].


Piramida wieku Ozarow.png

Zabytki[edytuj]

Wnętrze zabytkowej kapliczki na ul. Mickiewicza
Do rejestru zabytków nieruchomych wpisany został przykościelny cmentarz z kaplicą grobową Karskich z I połowy XIX w. oraz drewniana dzwonnica (nr rej.: A.550/1-3 z 30.05.1972, z 16.06.1977 i z 13.06.1988)[7].
  • Kaplica z początku XIX wieku, znajdująca się na ulicy Mickiewicza, postawiona jako akt dziękczynny za ocalenie miasta od zarazy.
  • Cmentarz żydowski z XVII wieku, zachowało się w nim w całości okołu stu macew, z XIX i początku XX wieku, oraz około dwustu kolejnych uszkodzonych lub szczątkowych; (nr rej.: A.552 z 23.07.1982)[7].
  • Cmentarz parafialny (nr rej.: A.551 z 13.06.1988)[7].

Sport[edytuj]

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Ozarow, w oparciu o dane GUS.
  2. l, Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r. [dostęp 2016-08-29] (pol.).
  3. http://www.ozarow.pl/index.php?id=11 Strona internetowa Gminy Ożarów. Historia Miasta Ożarów
  4. Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich, 1939-1945 : informator encyklopedyczny, red. Czesław Pilichowski
  5. http://www.kirkuty.xip.pl/ozarow.htm Strona poświęcona cmentarzom żydowskim
  6. Uchwała Rady Państwa z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie utworzenia miasta Ożarów w województwie tarnobrzeskim. (M.P. z 1987 r. Nr 38, poz. 329)
  7. a b c Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 30 września 2016; 3 miesiące temu. [dostęp 2015-12-14]. s. 39.
  8. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 16 stycznia 2015.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]