16 Dywizja Strzelców (RFSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
16 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Sformowanie

1918

Tradycje
Nadanie sztandaru

12 grudnia 1921

Dowódcy
Pierwszy

Wasilij Kikwidze

Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Filipowem (4-5 lipca 1920)
bitwa pod Mińskiem (9-11 lipca 1920)
bitwa o Borkowo (13–14 sierpnia 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

15 Armia 1920:

16 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana wiosną 1918 w rejonie Tambowa[1]. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 6437 żołnierzy z tego piechoty 4747. Na uzbrojeniu posiadała 132 ciężkie karabiny maszynowe i 42 działa[2].

W dniu 20 września 1920 roku tuż przed wybuchem bitwy nad Niemnem razem z 11 DS należała do I rzutu 15 Armii Augusta Korka i obsadzała linię Świsłoczy.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • S. P. Miedwiedowieńskij[1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920[3]:

  • 46 Brygada Strzelców
    • 136 pułk strzelców
    • 137 pułk strzelców
    • 138 pułk strzelców
  • 47 Brygada Strzelców
    • 139 pułk strzelców
    • 140 pułk strzelców
    • 141 pułk strzelców
  • 48 Brygada Strzelców
    • 142 pułk strzelców
    • 143 pułk strzelców
    • 144 pułk strzelców

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]