Wybory parlamentarne w Polsce w 1985 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Wybory parlamentarne w Polsce w 1985 – wybory do Sejmu PRL, które odbyły się 13 października. Były to ostatnie wybory do parlamentu polskiego, które w żadnym stopniu nie są określane jako wolne, a także ostatnie, w których nie wybierano Senatu. Mandaty w Sejmie przydzielono organizacjom należącym do Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, według ustalonej puli. Podobnie jak w poprzednich kadencjach Sejmu PRL, w izbie tej znaleźli się więc jedynie przedstawiciele obozu rządzącego – mająca większość Polska Zjednoczona Partia Robotnicza, pozostałe koncesjonowane partie (Zjednoczone Stronnictwo Ludowe i Stronnictwo Demokratyczne), a także kilkadziesiąt osób bezpartyjnych (w tym po kilku przedstawicieli Stowarzyszenia „Pax”, Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego i Polskiego Związku Katolicko-Społecznego).

Oficjalne wyniki głosowania i wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z obwieszczeniem Państwowej Komisji Wyborczej[1] frekwencja w wyborach do Sejmu wyniosła:

  • w głosowaniu na listy okregowe: 78,86%, głosów nieważnych oddano 65 096, co stanowiło 0,32% wszystkich oddanych głosów,
  • w głosowaniu na listę krajową: 78,64%, głosów nieważnych oddano 62 724, co stanowiło 0,31% wszystkich oddanych głosów.

Frekwencja w niektórych okręgach wyborczych wyniosła:

  • Warszawa-Śródmieście – 75,30%
  • Warszawa-Ochota – 70,88%
  • Warszawa-Wola – 78,83%
  • Gdańsk – 65,81% (najmniejsza)
  • Inowrocław – 88,20% (największa)
  • Katowice – 75,58%
  • Kraków-Śródmieście – 74,03%
  • Kraków-Nowa Huta – 68,36%
  • Łódź-Śródmieście – 68,52%
  • Poznań-Stare Miasto – 76,15%
  • Wrocław-Śródmieście – 78,28%

Podział mandatów[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie Mandaty  % mandatów
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza 245 53,2%
Zjednoczone Stronnictwo Ludowe 106 23%
Stronnictwo Demokratyczne 35 7,6%
Stowarzyszenie „Pax” 9 2%
Chrześcijańskie Stowarzyszenie Społeczne 7 1,5%
Polski Związek Katolicko-Społeczny 5 1,1%
Niestowarzyszeni 53 11,5%

Przykładowe wyniki na poszczególnych kandydatów[edytuj | edytuj kod]

Z okręgowych list wyborczych:

  • poseł Stanisław Kania w okregu wyborczym nr 16 w Gdańsku – 88,00% ważnych głosów
  • poseł Jerzy Jaskiernia w okręgu wyborczym nr 34 w Krakowie-Nowa Huta – 91,49%

Z krajowej listy wyborczej:

Stanowisko „Solidarności”[edytuj | edytuj kod]

Tymczasowa Komisja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” w komunikacie z 4 kwietnia 1985[2] stwierdziła, że zaproponowana przez PRON ordynacja „stanowi zaprzeczenie zasad demokracji” i określiła podstawowe postulaty gwarantujące demokratyczność wyborów. W Odezwie z 16 lipca 1985 TKK wezwała do bojkotu[3].

Podobnie jak w czasie wyborów do rad narodowych rok wcześniej, przeprowadzono szeroko zakrojone akcje propagujące bojkot oraz przygotowania do kontroli bojkotu i frekwencji. W Wezwaniu z 9 września 1985[4] kilkudziesiąt znanych osobistości i przywódców ruchu związkowego publicznie ogłosiło, że nie będzie głosować i wezwało do wspólnego bojkotu. Wśród sygnatariuszy wezwania byli m.in.: Jan Rulewski, Władysław Frasyniuk, Barbara Labuda, Karol Modzelewski, Józef Pinior, Eugeniusz Szumiejko, Andrzej Gwiazda, Jacek Merkel, Jerzy Dłużniewski, Marek Edelman, Jerzy Kropiwnicki, Grzegorz Palka, Andrzej Słowik, Mieczysław Gil, Stanisław Handzlik, Zbigniew Janas, Maciej Jankowski, Seweryn Jaworski, Jacek Kuroń, Janusz Onyszkiewicz, Zbigniew Romaszewski, Henryk Wujec, Grażyna Staniszewska, Piotr Baumgart, Marian Jurczyk, Andrzej Milczanowski, Stanisław Wądołowski, Jan Kozłowski, Janusz Rożek, Antoni Stawikowski, Lech Dymarski, Janusz Pałubicki, Antoni Pietkiewicz i wielu innych.

W Komunikacie z 24 września 1985 TKK powtórnie zaapelowała o bojkot oraz wezwała do „powszechnej kontroli przebiegu głosowania w skali kraju”[5].

Po wyborach Konrad Bieliński, pełnomocnik TKK ds. pomiaru frekwencji wyborczej, opublikował Raport z obliczeń ogólnopolskiej akcji pomiaru frekwencji wyborczej z 6 listopada 1985[6], z którego wynika, że średnia frekwencja we wszystkich miastach Polski wyniosła 66±1,3%. Frekwencja w największych miastach wyniosła:

W Oświadczeniu z 22 października 1985 TKK stwierdziła, że liczba bojkotujących praktycznie nie zmieniła się od ostatnich wyborów do rad narodowych oraz że powszechnie fałszowano wyniki[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 15 października 1985 r. o wynikach wyborów do Sejmu PRL przeprowadzonych dnia 13 października 1985 r., „Życie Warszawy”, 16 października 1985
  2. Tygodnik Mazowsze” nr 124 z 11 kwietnia 1985, str. 1
  3. „Tygodnik Mazowsze” nr 136 z 25 lipca 1985, str. 1
  4. „Tygodnik Mazowsze” nr 140 z 19 września 1985, str. 1
  5. „Tygodnik Mazowsze” nr 141 z 3 października 1985, str. 1
  6. „Tygodnik Mazowsze” nr 146 z 14 listopada 1985, str. 4
  7. „Tygodnik Mazowsze” nr 143/144 z 24 października 1985, str. 1