Zachód Grońskiego
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg/240px-Widok_z_Rys%C3%B3wR2008_%284%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/34/R%2BNR_2018.jpg/400px-R%2BNR_2018.jpg)
Zachód Grońskiego – wielki zachód i żleb na północnej ścianie Wołowego Grzbietu (Volí chrbát) w Tatrach Wysokich. Jest główną formacją skalną w całym, około kilometrowej długości murze Wołowego Grzbietu. Zaczyna się w piarżyskach u podstawy północnej ściany Żabiej Turni Mięguszowieckiej (2335 m) i ciągnie skośnie w prawo aż do Wołowej Przehyby (ok. 2350 m). Prowadzi nim droga wspinaczkowa, zachód jest także punktem startowym lub końcowym wielu innych dróg[1].
Nazwa formacji jest w środowisku taternickim znana od dawna. Pochodzi od nazwiska taternika Stanisława Grońskiego. Nie był on jednak pierwszym zdobywcą tej formacji, z tego też powodu Wielka encyklopedia tatrzańska w 1995 r. zmieniła nazwę zachodu, jednak w środowisku taternickim nowa nazwa nie przyjęła się[1].
Zachód Grońskiego jest bardzo stromy i skalisto-piarżysty. Miejscami ma charakter zamkniętego żlebu, miejscami otwartego zachodu, a w najwyższej przekształca się w skalistą rynnę. W niektórych miejscach jest silnie eksponowany. Jest kruchy i nierzadko trafiają się spadające kamienie[1]. Przecina go kilka wielkich żlebów i kominów. W kolejności od lewej do prawej (patrząc od dołu) są to: żleb Żabiej Przełęczy Wyżniej, żleb Żabiej Przełęczy Mięguszowieckiej, Komin Stanisławskiego i żleb będący przedłużeniem Komina Węgrzynowicza[1][2].
Taternictwo
[edytuj | edytuj kod]- Pierwsze przejścia
- letnie: większą część Zachodu Grońskiego przeszli Wanda Jerominówna i Mieczysław Świerz 31 sierpnia 1921 roku. Całym żlebem po raz pierwszy przeszli Janusz Chmielowski, Zygmunt Klemensiewicz i Mieczysław Świerz 20 sierpnia 1926 r.
- zimowe: Stanisław K. Zaremba 30 grudnia 1934 r.
- pierwszy zjazd narciarski: Piotr Konopka 4 czerwca 1994 r.[1]
- Drogi wspinaczkowe
- Zachodem Grońskiego; 0+, miejsca I, czas przejścia od szlaku na Rysy do Wołowej Przehyby 1 godz. 15 min[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Władysław Cywiński, Wołowy Grzbiet, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2006, ISBN 83-7104-037-7 .
- ↑ Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2023-04-26] .