Chelsea F.C.

Chelsea FC Chelsea Football Club
Przydomek	The Blues (Niebiescy)
Barwy	niebieskie
Data założenia	10 marca 1905
Liga	Barclays Premier League Sezon 2009/10
Debiut w najwyższej lidze	1907
Adres	Stamford Bridge Fulham Road London SW6 1HS Wielka Brytania
Stadion	Stamford Bridge, Londyn
Właściciel	Roman Abramowicz
Prezes	Bruce Buck
Trener	Andre Villas-Boas
Asystent trenera	Roberto Di Matteo
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Trzeci strój
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Chelsea Football Club (wymowa: /ˈtʃɛlsiː/) – angielski klub piłkarski mający swoją siedzibę w zachodnim Londynie, w dzielnicy Hammersmith and Fulham. Został założony 10 marca 1905 roku, obecnie gra w Premier League i większość sezonów spędził w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii. Chelsea była czterokrotnie mistrzem Anglii, sześć razy wygrała Puchar Anglii, cztery Puchar Ligi Angielskiej i dwukrotnie triumfowała w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów.

Pierwszym sukcesem klubu było zdobycie tytułu mistrza Anglii w 1955 roku. Chelsea wygrała kilka rozgrywek w latach 60. i 70., jednak później nie osiągnęła żadnego większego sukcesu do 1997 roku. Ostatnia dekada była najbardziej udaną w historii klubu. Chelsea zdobyła kolejne tytuły Mistrza Anglii w 2005, 2006 oraz w 2010 roku, zaś w 2008 po raz pierwszy dotarła do finału Ligi Mistrzów.

Chelsea swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Stamford Bridge mogącym pomieścić 41 837 kibiców, znajdującym się w Zachodnim Londynie. Występują na nim od czasu założenia klubu w 1905 roku. W 2003 roku klub został kupiony przez rosyjskiego magnata naftowego Romana Abramowicza.

Tradycyjne kolory strojów Chelsea to niebieskie koszulki i spodenki oraz białe getry. Herb klubu był kilkakrotnie modernizowany. Aktualny przedstawia ceremonialnego lwa trzymającego berło i jest zmodernizowaną wersją od tego z lat 50. Średnia frekwencja na Stamford Bridge wynosiła w sezonie 2008/2009 41 464 widzów, co dawało klubowi piąte miejsce w Premier League.

Historia

1905-1930

W 1904 stadion Stamford Bridge został nabyty przez przedsiębiorców budowlanych Henry Augustusa i Josepha T. Mearsów. Dostosowali oni obiekt do potrzeb gry w piłkę nożną i zamierzali sprzedać klubowi Fulham F.C.. Oferta kupna została jednak odrzucona, dlatego biznesmeni postanowili założyć klub. Dokonano tego 14 marca 1905 w pubie "The Rinsing Sun", a klub otrzymał nazwę sąsiedniej dzielnicy – Chelsea. Pierwszy oficjalny sezon zespół rozpoczął rok później w drugiej lidze pod opieką trenera Johna Robertsona. Pierwszym oficjalnym spotkaniem był przegrany 0:1 mecz ze Stockport County F.C., który odbył się 1 września 1905. Zaledwie 3 dni później Chelsea zanotowała pierwsze zwycięstwo, pokonując 4:0 w towarzyskim spotkaniu Liverpool F.C. 9 września w wygranym 1:0 pojedynku z Blackpool FC, pierwszą bramkę w oficjalnym meczu zdobył grający trener, Robertson. Historyczny, pierwszy rekord frekwencji padł w Wielki Piątek podczas meczu z Manchester United F.C., który obejrzało na Stamford Bridge 67 tysięcy widzów. W 1907 napastnik George Hilsdon został pierwszym w historii Chelsea zawodnikiem, który otrzymał powołanie do reprezentacji Anglii. W sezonie 1907/08 drużyna awansowała na zaplecze Premier League. Nowy manager zespołu David Calderhead pełnił funkcję trenera aż 26 lat, a w 1913 sprowadził do drużyny pierwszego zagranicznego piłkarza, był nim Duńczyk Nils Middelboe. W tym czasie klub przeżywał naprzemiennie sukcesy i porażki, aż w sezonie 1914/15 awansował do finału Pucharu Anglii, rozgrywanego na stadionie Old Trafford, w którym zespół Chelsea został pokonany 3:0 przez Sheffield United.

1931-1960

Do końca roku 1931 Chelsea przemieszczała się między League Two a League One., a od 1931 r. klub nieprzerwanie przez ponad 30 lat grał w pierwszej lidze. W 1936 z okazji 30-lecia Wisły Kraków londyński klub zagrał z polskim zespołem. Po sezonie 1951/52 trenerem drużyny został Ted Drake, który w ramach modernizacji klubu zmienił odznakę klubowej, zastępując postać starca grafiką literową. Nieoficjalnym przydomkiem klubu stał się "The Drake's Ducklings", co oznacza "kaczki Drake'a". Drake rozwinął system skautingu i dzięki znajomości niższych lig ściągnął do klubu młodych zawodników. W listopadzie 1954 r. klub zajmował w lidze 12. pozycję, lecz już w kwietniu zespół został liderem z czterema punktami przewagi nad broniącym tytułu Wolverhampton Wanderers. Właśnie wtedy drużyna wicelidera spotkała się z "The Blues" na Stamford Bridge w obecności 75 tysięcy kibiców. Przy stanie 0:0 kapitan Wolves i reprezentacji – Billy Wright, zablokował w polu karnym strzał ręką, a karnego wykorzystał Peter Sillett, zapewniając praktycznie tytuł swemu klubowi. Piłkarze przypieczętowali mistrzostwo, pokonując Sheffield Wednesday F.C., a Drake został pierwszym człowiekiem w historii angielskiego futbolu, który zdobył mistrzostwo Anglii jako zawodnik i trener. Kolejny taki sukces udało się zdobyć dopiero 50 lat później. Oprócz tytułu mistrza piłkarze zdobyli także Tarczę Dobroczynności, natomiast sezon 1955/56 zakończyli na 16. miejscu. Ted Drake'a zastąpił Tommy Docherty, który wprowadził do drużyny takich piłkarzy jak: Terry Venables, Bobby Tambling, Peter Bonetti, czy Jimmy Greaves. Ten ostatni dwukrotnie w barwach Chelsea zdobywał koronę króla strzelców, a w sezonie 1960/61 strzelił 41 bramek, co do dziś pozostaje nie pobitym klubowym rekordem.

1961-1990

Okres ten umocnił pozycję Chelsea na rynku angielskim. Zespół odnosił coraz więcej sukcesów w lidze i w krajowych pucharach, a ze względu na styl otrzymał przydomek "Dochery's Diamonds" (Diamenty Docherty'ego). Pod wodzą Docherty'ego "The Blues" zdobyli w 1965 pierwszy Puchar Ligi Angielskiej. W 1967 angielski szkoleniowiec dotarł z Chelsea do finału Pucharu Anglii i półfinału Pucharu Miast Targowych, a odpadnięcie klubu w tych rozgrywkach spowodowało, że nowym szkoleniowcem został Dave Sexton. W tym okresie powstały również statystyki, na podstawie których wybrano najlepszego zawodnika roku w klubie. Pierwszym laureatem został bramkarz Peter Bonetti, który rozegrał 21 spotkań bez wpuszczenia bramki. Ze względu na zwinność zyskał sobie przydomek "The Cat" (ang. kot).

W 1970 londyński zespół mierzył się w finale Pucharu Anglii z mistrzem kraju – Leeds United A.F.C. Na stadionie Wembley rywale dwukrotnie obejmowali prowadzenie, ale Chelsea dwa razy doprowadzała do wyrównania. Spotkanie zakończyło się remisem 2:2 i po raz pierwszy w historii pucharu należało powtórzyć mecz finałowy, tym razem na Old Trafford. W tymże meczu Chelsea ponownie przegrywała, lecz znów udało jej się wyrównać stan meczu. Kiedy wydawało się, że mecz znów trzeba będzie powtórzyć, zwycięskiego gola strzelił Peter Osgood.

W 1971 Chelsea sięgnęła po swój pierwszy europejski tytuł – Pucharu Zdobywców Pucharów. W półfinale londyński zespół wyeliminował obrońcę tytułu – Manchester City F.C., a w finale na stadionie Karaiskakis w Pireusie zmierzył się z Realem Madryt. Pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 1:1, a finał powtórzono 2 dni później. Chelsea zdobyła trofeum, pokonując madrycki zespół 2:1, a zwycięskiego gola zdobył Peter Osgood. W latach 70. zmodernizowano stadion Stamford Bridge, co przyczyniło się do czasowych problemów finansowych klubu i nadejścia okresu stagnacji, której efektem był kolejno spadek do Championship w 1975 oraz do League Two w 1989. W 1982 rodzina Mearsów sprzedała klub pośrednikowi finansowemu – Kenowi Batesowi za symbolicznego funta. W sezonie 1982/83 wzmocniona drużyna pod wodzą Johna Neala wygrała Second Division i wróciła do Premier League, a już w pierwszym sezonie napastnik Chelsea – Kerry Dixon strzelił 24 gole w 38 meczach, zdobywając Złotego Buta. W 1988 klub po raz kolejny spadł z Premiership.

1991-2002

Na początku lat 90. londyński zespół dysponował coraz większym budżetem transferowym, wtedy też po raz pierwszy wydano na transfer 1 milion funtów, za którego kupiono Dennisa Wise'a. W roku 1993 zespół awansował do Premiership. W roku 1999 klub zajął 3. miejsce w lidze mając w składzie takich zawodników jak Didier Deschamps, Gianfranco Zola, Gianluca Vialli, Ruud Gullit, czy Mark Hughes. Kolejne sukcesy to finał Pucharu Anglii (1994), zdobycie Pucharu Anglii (1997), w 1998 zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów, Superpucharu Europy i Pucharu Ligi oraz w 2000 kolejny Puchar Anglii i kolejna Tarcza Dobroczynności.

od 2003

W 2003 klub zostaje zakupiony przez rosyjskiego multimiliardera Romana Abramowicza, a towarzyszące temu inwestycje w szkolenie piłkarzy, działaczy oraz szkółkę młodzieżową przynoszą efekty. Nowy trener Jose Mourinho doprowadza zespół do zdobycia Mistrzostwa Anglii w sezonie 2004/05 na 100-lecie istnienia klubu. W tym samym sezonie drużyna gra w półfinale Ligi Mistrzów i zdobywa Puchar Ligi Angielskiej. W następnym sezonie piłkarze Chelsea skutecznie broni tytułu mistrza, pokonując Manchester United 8 punktami, wygrywa Tarczę Wspólnoty z Arsenalem 2:1, po dwóch bramkach Didiera Drogby.

W sezonie 2006/07 nie udaje się powtórzyć poprzednich sukcesów i mistrzostwo Anglii zdobywa Manchester United, a w półfinale Ligi Mistrzów przegrywa w rzutach karnych z Liverpoolem. Udało się jednak wygrać Puchar Ligi Angielskiej zakończyć sezon wygraną z Manchesterem United w Pucharze Anglii na nowym stadionie Wembley. Mecz zakończył się wynikiem 1:0 dla Chelsea po dogrywce, w której bramkę zdobył Didier Drogba. W sezonie 2007/08 zarząd sprowadził do klubu nowych zawodników takich jak Florent Malouda, Claudio Pizarro, Alex i Nicolas Anelka, licząc na zwycięstwo w Lidze Mistrzów i odzyskanie mistrzostwa Anglii.

20 września 2007 trener José Mourinho opuścił klub za porozumieniem stron, powody jego odejścia nie zostały wyjaśnione, ale ponoć zadecydowały o tym słabe wyniki w lidze i zremisowany 1:1 mecz w Lidze Mistrzów z Rosenborgiem Trondheim. Jego posadę przejął tymczasowo były trener reprezentacji Izraela Avram Grant, pod którego opieką zespół pokonał Manchester City 6:0 27 października 2007 r., co było najwyższą wygraną Chelsea od 10 lat. 30 kwietnia 2008 klub awansował do finału Ligi Mistrzów pokonując Liverpool FC, jednak w meczu 21 maja w serii rzutów karnych przegrał z Manchesterem United 5:6. Również z Manchesterem United przegrał walkę o mistrzostwo Anglii. 24 maja kontrakt z Avramem Grantem został rozwiązany, a11 czerwca 2008 oficjalnie ogłoszono, że od 1 lipca 2008 stanowisko menedżera klubu zajmie dotychczasowy selekcjoner Portugalii Luiz Felipe Scolari. Do zespołu trafił dotychczasowy zawodnik FC Porto José Bosingwa, wypożyczony z Interu Mediolan Ricardo Quaresma oraz Deco, występujący wcześniej w barwach FC Barcelony.

Po serii porażek 9 lutego 2009 Luiz Felipe Scolari został zwolniony ze swojego stanowiska, dwa dni później jego miejsce zajął Holender Guus Hiddink. Pierwszy raz zasiadł na ławce trenerskiej 21 lutego 2009 w zwycięskim meczu z Aston Villą, zakończonym wynikiem 1:0. W sezonie 2008/09 Chelsea doszła do półfinału Ligi Mistrzów, zremisowanego z Barceloną 0:0 i 1:1. 30 maja 2009 Chelsea pokonała w finale Pucharu Anglii Everton F.C. 2:1 po bramkach Didiera Drogby i Franka Lamparda.

1 czerwca 2009 roku nowym trenerem zespołu został Carlo Ancelotti, który podpisał kontrakt do 2012 roku. 9 sierpnia 2009 roku w meczu o Tarczę Wspólnoty podopieczni włoskiego szkoleniowca pokonali Manchester United 4:1 w rzutach karnych. W regulaminowym czasie gry był wynik 2:2.

We wrześniu 2009 Międzynarodowa Federacja Piłkarska (FIFA) uznała Chelsea winną w sprawie nakłaniania młodego zawodnika RC Lens, Gaela Kakuty do zerwania kontraktu z tym klubem. FIFA nakazała Chelsea oraz piłkarzowi solidarną zapłatę odszkodowania w wysokości 780 000 euro. Dodatkowo Chelsea została ukarana zakazem rejestrowania nowych zawodników na czas dwóch okien transferowych oraz zobowiązana do zapłaty RC Lens kwoty 130 000 euro tytułem rekompensaty za wyszkolenie zawodnika. Piłkarz otrzymał zakaz występowania w oficjalnych meczach na okres 4 miesięcy. Chelsea oświadczyła, że kara jest nieproporcjonalnie duża do przewinienia i złożyła odwołanie od decyzji FIFA. W listopadzie 2009 r. Sportowy Sąd Arbitrażowy zawiesił kary zakazu transferów oraz zakazu gry nałożone na klub i zawodnika, do czasu zakończenia postępowania odwoławczego i ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

27 marca 2010 Chelsea rozgromiła Aston Villę 7:1, a Frank Lampard zdobył 4 gole. 25 kwietnia Chelsea pokonała Stoke City 7-0 i była to wówczas największa wygrana Chelsea w Premier League. 2 maja Liverpool przegrał z Chelsea na Anfield Road 0:2, a 9 maja 2010 Chelsea Londyn po raz czwarty zdobyła w swojej historii mistrzostwo Anglii po wspaniałym zwycięstwie 8:0 nad drużyną Wigan Athletic. Natomiast Didier Drogba został Królem Strzelców z dorobkiem 29 bramek wyprzedzając Wayne'a Rooneya z Manchester United. Chelsea zakończyła sezon 2009/10 z dorobkiem 103 bramek, stając się pierwszą drużyną w Premier League, która przekroczyła barierę stu bramek, bijąc przy tym poprzedni rekord należący do Manchesteru United z sezonu 1999/2000, który wynosił 97 trafień. Chelsea jest pierwszym klubem w historii, który wygrał w jednym sezonie wszystkich sześć ligowych meczów z drużynami z "Wielkiej Czwórki" (Liverpool, Manchester United i Arsenal). Po zdobyciu Mistrzostwa Anglii, Chelsea po raz pierwszy w historii sięgnęła po "Dublet", zwyciężając na Wembley w finale Pucharu Anglii z ekipą Portsmouth 1:0.

Stroje

Od pierwszego spotkania rozegranego w 1905 piłkarze Chelsea występowali w niebieskich koszulkach, na przełomie lat zmieniał się jedynie ich odcień oraz barwy spodenek i getrów. Pierwszym strojem była niebieska koszulka o odcieniu jaśniejszym niż obecnie, natomiast spodenki były białe, a getry granatowe. W 1912 koszulki zmieniły kolor na ciemnoniebieski, tzw. royal blue. Kiedy na początku lat 60. szkoleniowcem został Tommy Docherty, wprowadzono ciemnoniebieskie spodenki i białe getry. Wyjazdowym kolorem "The Blues" od początku istnienia klubu był żółty albo biały, chociaż często zdarzały się odstępstwa. W półfinale Pucharu Anglii w 1967 drużyna wystąpiła w czarnych spodenkach i koszulkach w czarno-granatowe pasy. Z kolei w latach 1985-1986 i 1988-1989 piłkarze londyńskiego klubu grali na wyjeździe ubrani na czerwono, a w latach 1986-1987 na seledynowo. Od 2004 wśród wyjazdowych strojów pojawił się także czarny.

Przez lata stroje dostarczała firma Umbro. W 2005 władze Chelsea zdecydowały się na zerwanie umowy i podpisanie ośmioletniego kontraktu z Adidasem.

Pierwszym sponsorem Chelsea były linie lotnicze Gulf Air (sezon 1983/84). Kolejnymi sponsorami byli: producent żywności Grange Farms, producent herbaty Bai Lin i włoski koncern Simod, a od 1989 firma komputerowa Commodore International. W latach 1995-1997 nowym sponsorem została firma produkująca piwo Coors, następnie producent szyb samochodowych Autoglass (1997-2001) i linie lotnicze Emirates (2001-2005), a od 2006 na koszulkach Chelsea widnieje logo Samsung Mobile.

Sukcesy

Krajowe

• Mistrzostwo Anglii: (4) 1955, 2005, 2006, 2010
• Puchar Anglii: (6)

1970 2:2 i 2:1 rywal: Leeds United

1997 2:0 rywal: Middlesbrough

2000 1:0 rywal: Aston Villa

2007 1:0 rywal: Manchester United

2009 2:1 rywal: Everton

2010 1:0 rywal: Portsmouth

• Puchar Ligi Angielskiej: (4)

1965 3:2 i 0:0 rywal: Leicester City

1998 2:0 rywal: Middlesbrough

2005 3:2 rywal: Liverpool

2007 2:1 rywal: Arsenal

• Tarcza Wspólnoty: (4)

1955 3:0 rywal: Newcastle United

2000 2:0 rywal: Manchester United

2005 2:1 rywal: Arsenal

2009 2:2 k.4:1 rywal: Manchester United

• Full Members Cup: (2)

1986 5:4 rywal: Manchester City

1990 1:0 rywal: Middlesbrough

Wyjściowe ustawienie w przegranym finale Ligi mistrzów w sezonie 2007/2008 przeciw Manchesterowi United

Čech A.Cole Essien Carvalho Terry Ballack Lampard Makélélé J.Cole Malouda Drogba

Sukcesy w Europie

• Puchar Zdobywców Pucharów: (2)

1971 1:1 i 2:1 rywal: Real Madryt

1998 1:0 rywal: Stuttgart

• Superpuchar Europy UEFA: (1)

1998 1:0 rywal: Real Madryt

Indywidualne sukcesy piłkarzy

Mistrzowie Świata

• Peter Bonetti – Anglia 1966
• Jimmy Greaves – Anglia 1966
• Marcel Desailly – Francja 1998
• Frank Leboeuf – Francja 1998
• Didier Deschamps – Francja 1998
• Emmanuel Petit – Francja 1998
• Juliano Belletti – Brazylia 2002
• Fernando Torres – RPA 2010
• Juan Mata – RPA 2010

Mistrzowie Europy

• Ruud Gullit – RFN 1988
• Brian Laudrup – Szwecja 1992
• Marcel Desailly – Belgia/Holandia 2000
• Frank Leboeuf – Belgia/Holandia 2000
• Didier Deschamps – Belgia/Holandia 2000
• Nicolas Anelka – Belgia/Holandia 2000
• Emmanuel Petit – Belgia/Holandia 2000
• Fernando Torres – Austria/Szwajcaria 2008

Piłkarze FIFA 100

• Hernán Crespo
• Juan Sebastián Verón
• Brian Laudrup
• Marcel Desailly
• Didier Deschamps
• Ruud Gullit
• Michael Ballack
• Andrij Szewczenko
• George Weah

Najlepszy piłkarz grający w Anglii

• Gianfranco Zola – 1997
• Frank Lampard – 2005

Najlepsza bramka sezonu

• Peter Osgood – 1972/73

Najlepszy zawodnik roku w Anglii

• John Terry – 2005

Nagrody UEFA

• Petr Cech – najlepszy bramkarz 2004/05, 2006/07, 2007/08
• John Terry – najlepszy obrońca 2004/05, 2007/08, 2008/09
• Frank Lampard – najlepszy pomocnik 2007/08

Najlepsza 11 na świecie(FIFPro XI)

• John Terry – 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09
• Frank Lampard – 2004/05
• Claude Makélélé – 2004/05
• Didier Drogba – 2006/07

Menedżerowie

Kadencja	Trener
1905-1906	John Tait Robertson
1906-1907	William Lewis
1907-1933	David Calderhead
1933-1939	Leslie Knighton
1939-1952	Billy Birrell
1952-1961	Ted Drake
1961-1967	Tommy Docherty
1967-1974	Dave Sexton
1974-1975	Ron Suart
1975-1977	Eddie McCreadie
1977-1978	Ken Shellito
1978-1979	Danny Blanchflower
1979-1981	Geoff Hurst
1981-1985	John Neal
1985-1989	John Hollins
1989-1991	Bobby Campbell
1991-1993	Ian Porterfield
1993	David Webb
1993-1996	Glenn Hoddle
1996-1998	Ruud Gullit
1998-2000	Gianluca Vialli
2000	Graham Rix
2000-2004	Claudio Ranieri
2004-2007	José Mourinho
2007-2008	Avram Grant
2008-2009	Luiz Felipe Scolari
2009	Guus Hiddink
2009-2011	Carlo Ancelotti
2011-	André Villas-Boas

Statystyki piłkarzy

20 najczęściej występujących zawodników

Zawodnik Ilość Lata  Ron Harris 795 1961-1980  Peter Bonetti 729 1959-1979  John Hollins 592 1963-1975  Frank Lampard 524 2001-  John Terry 516 1998-  Dennis Wise 445 1990-2001  Steve Clarke 421 1987-1998  Kerry Dixon 420 1983-1992  Eddie McCreadie 410 1962-1974  John Bumstead 409 1976-1991  Ken Armstrong 402 1946-1957  Peter Osgood 380 1964-1974  Charlie Cooke 373 1966-1978  George Smith 370 1921-1932  Bobby Tambling 370 1959-1970  Roy Bentley 367 1948-1956  John Harris 364 1945-1956  Harold Miller 363 1923-1939  Frank Blunstone 347 1953-1964  Colin Pates 346 1979-1988 20 najlepszych strzelców nr Zawodnik Bramki Lata 01 Bobby Tambling 202 1959-1970 02 Kerry Dixon 193 1983-1992 03 Frank Lampard 177 2001- 04 Roy Bentley 150 1948-1956 05 Peter Osgood 150 1964-1974 06 Didier Drogba 150 2004- 07 Jimmy Greaves 132 1957-1961 08 George Mills 125 1929-1943 09 George Hilsdon 107 1906-1912 10 Barry Bridges 93 1958-1966 11 Tommy Baldwin 92 1966-1974 12 Jimmy Floyd Hasselbaink 87 2000-2004 13 Hughie Gallacher 81 1930-1934 14 Bob Whittingham 80 1909-1919 15 Gianfranco Zola 80 1996-2003 16 Eiður Guðjohnsen 80 2000-2006 17 Dennis Wise 76 1990-2001 18 Ron Tindall 69 1953-1961 19 John McNichol 66 1952-1956 20 Clive Walker 65 1975-1984 – piłkarz grający obecnie w klubie Chelsea Obecny sztab szkoleniowy Imię i nazwisko Funkcja André Villas-Boas Menedżer Roberto Di Matteo Asystent trenera Michael Emenalo Dyrektor wykonawczy Carlos Pracidelli Asystent/Trener bramkarzy Michael Emenalo Główny poszukiwacz talentów Mick McGiven Poszukiwacz talentów Steve Holland Trener rezerw Bryan English Lekarz Ron Gourlay Dyrektor sportowy Paul Clement Trener młodzieży Neil Bath Trener akademii - Dyrektor wykonawczy James Melbourne Analityk meczowy Bob Brinded Trener ds. kondycji Nick Broad Specjalista od żywienia Silvano Cotti Masażysta Mauro Doimi Masażysta Billy McCulloch Masażysta Pedro Phillipou Masażysta Steward Sullivan Masażysta Dean Kenneally Główny psycholog Thierry Laurent Psycholog rehabilitacyjny Denis Talbot Psycholog Obecny skład Stan na 8 lutego 2012 Nr Pozycja Piłkarz 1 1 bramkarzBR Petr Čech 2 2 obrońcaOB Branislav Ivanović 3 2 obrońcaOB Ashley Cole 4 2 obrońcaOB David Luiz 5 3 pomocnikPO Michael Essien 6 3 pomocnikPO Oriol Romeu 7 3 pomocnikPO Ramires 8 3 pomocnikPO Frank Lampard (wicekapitan) 9 4 napastnikNA Fernando Torres 10 3 pomocnikPO Juan Mata 11 4 napastnikNA Didier Drogba 12 3 pomocnikPO John Obi Mikel 15 3 pomocnikPO Florent Malouda Nr Pozycja Piłkarz 16 3 pomocnikPO Raul Meireles 17 2 obrońcaOB José Bosingwa 18 4 napastnikNA Romelu Lukaku 19 2 obrońcaOB Paulo Ferreira 21 4 napastnikNA Salomon Kalou 22 1 bramkarzBR Ross Turnbull 23 4 napastnikNA Daniel Sturridge 24 2 obrońcaOB Gary Cahill 26 2 obrońcaOB John Terry (kapitan) 27 2 obrońcaOB Sam Hutchinson 34 2 obrońcaOB Ryan Bertrand 35 3 pomocnikPO Lucas Piazón 40 1 bramkarzBR Henrique Hilário Piłkarze na wypożyczeniu Nr Pozycja Piłkarz 30 3 pomocnikPO Yossi Benayoun (w Arsenalu) 35 2 obrońcaOB Tomáš Kalas (w Vitesse) 43 2 obrońcaOB Jeffrey Bruma (w Hamburger SV) 44 3 pomocnikPO Gaël Kakuta (w Boltonie) 54 1 bramkarzBR Sam Walker (w Northampton Town) 2 obrońcaOB Ben Gordon (w Peterborough United) Nr Pozycja Piłkarz 1 bramkarzBR Thibaut Courtois (w Atlético Madryt) 3 pomocnikPO Kevin De Bruyne (w Racingu Genk) 4 napastnikNA Milan Lalković (w Doncaster Rovers) 3 pomocnikPO Ulises Dávila (w Vitesse) 38 2 obrońcaOB Patrick van Aanholt (w Vitesse) 20 3 pomocnikPO Josh McEachran (w Swansea) 1 bramkarzBR Matej Delač (w Dynamo Czeskie Budziejowice) Rezerwy i akademia John Terry, jeden z najbardziej znanych wychowanków Chelsea Chelsea tak jak wiele innych angielskich klubów posiada swoje rezerwy oraz akademię. Ich celem jest jak najlepsze wyszkolenie młodych piłkarzy, którzy później będą w stanie grać w pierwszej drużynie. Obecnie funkcję trenera rezerw pełni Dermot Drummy, zaś akademią zajmuje się Adrian Viveash. Rezerwy występują w lidze rezerw i w sezonie 2010/2011 wygrały te rozgrywki. Drużyna rezerw rozgrywa swoje mecze w Cobham. Obecny skład rezerw Źródło: Nr Pozycja Piłkarz 1 bramkarzBR Rhys Taylor 3 pomocnikPO Billy Clifford 2 obrońcaOB Aziz Deen-Conteh 2 obrońcaOB Daniel Pappoe 2 obrońcaOB Rohan Ince 2 obrońcaOB Nathaniel Chalobah 2 obrońcaOB Ben Gordon 3 pomocnikPO George Saville Nr Pozycja Piłkarz 3 pomocnikPO Conor Clifford 3 pomocnikPO Jacob Mellis 4 napastnikNA Milan Lalkovic 4 napastnikNA Marko Mitrovic 4 napastnikNA Adam Phillip 4 napastnikNA Patrick Bamford Obecny skład akademii Źródło: Nr Pozycja Piłkarz 1 bramkarzBR Jamal Blackman 3 pomocnikPO Reece Loudon 2 obrońcaOB Todd Kane 2 obrońcaOB Archange Nkumu 2 obrońcaOB Ben Sampayo 3 pomocnikPO George Saville Nr Pozycja Piłkarz 2 obrońcaOB Tomáš Kalas 3 pomocnikPO James Ashton 3 pomocnikPO Amin Affane 3 pomocnikPO Buomesca Na Bangna 3 pomocnikPO Danny Stenning 4 napastnikNA Philipp Prosenik Sukcesy akademii FA Youth Cup: 3 1960, 1961, 2010 Finał FA Youth Cup: 3 1958, 2008 Lokalna rywalizacja derbowa Stadion Stadion Stamford Bridge Chelsea rozgrywa swoje mecze na stadionie Stamford Bridge, mieszczącym 41 841 widzów, w którego skład wchodzą dwupiętrowa trybuna północna im. Matthew Hardinga, dwupiętrowa trybuna północna "Shed End", trzypoziomowa "East Stand" oraz najnowsza i największa "West Stand". Obiekt Stamford Bridge wchodzi w skład multipleksu Chelsea Village, który obejmuje również m.in. dwa czterogwiazdkowe hotele, pięć restauracji, sale bankietowe i konferencyjne, kluby nocne, podziemny parking. Nazwa Stamford Bridge oznacza "most nad Stamford" i odnosi się do potoku Stamford, który kiedyś płynął w okolicy. Na tym stadionie zawodnicy Chelsea pobili ligowy rekord 86 meczów u siebie bez porażki – od lutego 2004 r. do 26 października 2008 r., kiedy FC Liverpool pokonał Chelsea 1:0 po samobójczym golu José Bosingwy. Przez ten czas londyński klub prowadziło czterech trenerów: Claudio Ranieri, Jose Mourinho, Avram Grant i Luiz Felipe Scolari. Hymn W marcu 1972 roku hymn Chelsea zajął 5. miejsce na popularnej liście przebojów i od tego momentu obok hymnu Liverpoolu jest najlepiej rozpoznawalnym hymnem klubowym w Anglii. Autorzy: D. Boone, R. McQueen Sponsorzy i partnerzy Adidas – stroje meczowe Samsung – producent sprzętu elektronicznego Etihad Airways – linie lotnicze EA Sports – gry wideo o tematyce sportowej Thomas Cook Sport – podróże Viagogo – dystrybucja biletów Singha – browar Asian Football Confederation – partner ds. rozwoju piłki nożnej w Azji Ladbrokes – zakłady bukmacherskie Pepsi / Gatorade – napoje National Car Rental – wynajem samochodów Dolce & Gabbana – garnitury Laurent Perrier – szampan CDM Partners – telekomunikacja i media Przypisy Bibliografia Michał Pol: Biblioteka Gazety Wyborczej, seria "Słynne kluby piłkarskie: Chelsea Londyn". Gazeta Wyborcza, 2007. ISBN 978-83-7552-057-6.