Biały Kamień (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w obwodzie lwowskim . Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Biały Kamień
Ilustracja
Pomnik Kłosy
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Powierzchnia 1,94 km²
Wysokość 245 m n.p.m.
Populacja (2003)
• liczba ludności
• gęstość

776
399 os./km²
Nr kierunkowy +38 03265
Kod pocztowy 80710
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Biały Kamień
Biały Kamień
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Biały Kamień
Biały Kamień
Ziemia49°53′45″N 24°51′00″E/49,895833 24,850000
Portal Portal Ukraina
Galeria: kościół, pomnik...
Kościół
Kościół
Front kościoła z 1737 r.
Portal kościoła 1737 r.
Wnętrze kościoła
Wnętrze kościoła
Pomnik
Fr. pomnika, głowa żołnierza
Fr. pomnika, głowa marynarza
Biały Kamień, resztki zamku
Galeria: szkoła, administracja...
Szkoła średnia
Szkoła średnia
Stara szkoła
Budynek administracji
Budynek administracji
Znak drogowy
Dawny herb z 1682 r.

Biały Kamień (ukr. Білий Камінь, Biłyj Kamiń) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie złoczowskim. Liczy niecałe 800 mieszkańców.

Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Białykamień w powiecie złoczowskim w województwie tarnopolskim. W 1921 roku liczył 1515 mieszkańców[1].

Według jednej z hipotez jest to miejsce urodzenia króla Polski Michała Korybuta Wiśniowieckiego[2].

Położenie, gleby[edytuj]

Na podstawie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich to: „miasteczko, na lewym brzegu Bugu, w powiecie złoczowskim, położone 1,5 mili na północny zachód od sądu powiatowego w Złoczowie i o milę na południe od Oleska. Miasteczko leży w miejscu, w którym schodzą się trzy gatunki gleby, mianowicie od południa żyzne doliny złoczowskie z tłustą, ciężką urodzajną ziemią; czarnoziem tu niezgłębiony, trudny do obrobienia; od zachodu i północy zaczynają się piaski ciągnące się na zachód ku Buskowi, Kamionce Strumiłowej, Mostom i idące do województwa lubelskiego, na północ ku Brodom, zaś od wschodu leży to miasteczko pod samymi górami, stanowiącymi dział wód między Morzem Czarnym i Bałtyckim. Z tych powodów grunt tu bardzo rozmaity, więcej jednakże piaszczysty i kamienisty niż urodzajny”[2].

Zabytki[edytuj]

  • zamek na równinie w pobliżu Bugu wybudował książę Jerzy Wiśniowiecki[3], kasztelan kijowski, w 1611 r., syn Michała. Zamek w kształcie kwadratu był długi na 58 m i szeroki na 54 m. W rogach znajdowały się cztery ośmioboczne wieże - baszty. Zamek posiada dwie bramy, z których jedna miała portal i dwie kolumny korynckie. Po śmierci Jerzego Wiśniowieckiego zamek wraz z miastem przeszedł w posiadanie jego bratanka księcia Jeremiego Wiśniowieckiego, jednego z najbogatszych ludzi na Ukrainie. Książę Jeremi i jego żona Gryzelda Zamoyska przebudowali zamek w jeden z najlepszych w prowincji. W XIX wieku zamek został pozbawiony funkcji obronnych. Resztki budynków spłonęły w 1848 roku. Pod koniec XIX wieku pozostałości murów jeszcze wznosiły się kilka metrów nad ziemią. Ruiny zamku były systematycznie niszczone w czasach sowieckich. Tak więc ostatecznie w miejscu zamku powstało boisko do piłki nożnej. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich: w ruinach niegdyś obronnego zamku mieszkała żona księcia Karola St. Radziwiłła Panie Kochanku, ordynata na Nieświeżu, Ołtyce i wojewody wileńskiego; księstwo Radziwiłłowie nie żyli ze sobą, księżna mieszkała w Białym Kamieniu i tu umarła; do niedawna żyli tu ludzie, którzy ją pamiętali[2]
  • kościół pw. Wniebowzięcia NMP, rzymskokatolicki, barokowy z 1737 r.
  • cerkiew greckokatolicka pw. Św. Trójcy
  • ślady zwalisk starożytnej budowy niewiadomego pochodzenia i czasu, znajdują się na pobliskiej górze[2]
  • dawna fabryka cukru, przerobiona na gorzelnię[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom XV - Województwo Tarnopolskie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923
  2. a b c d e Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880–1902, s. 198.
  3. Jerzy Wiśniowiecki. www.genealogia.grocholski.pl. [dostęp 15.11.2014].

Bibliografia[edytuj]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I, Warszawa, 1880–1902, s. 198-99.
  • Mieczysław Orłowicz Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Lwów, 1919, st. 96.
  • Ю. Юречко, Білий Камінь: відгомін віків, Złoczów, 2006.

Linki zewnętrzne[edytuj]