4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
| 4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | sierpień 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Rodowód | 8 Pułk Artylerii Ciężkiej |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | mjr Stefan Stachowski |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | 4 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe |
4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (4 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Toruniu, przez 8 Pułk Artylerii Ciężkiej z przeznaczeniem dla 4 Dywizji Piechoty.
W jego skład weszły dwie trzydziałowe baterie 105 mm armat i 155 mm haubic [1].
Spis treści |
[edytuj] Działania bojowe
Po sformowaniu dywizjon odmaszerował do rejonu koncentracji 4 DP. Początkowo broniła ona linii jezior od rz. Osy do rz. Drwęca. 2 września 4 DP otrzymała zadanie odzyskania utraconych pozycji w rejonie Radzynia. Początkowo prowadzono natarcie bez wsparcia ogniowego artylerii. Dopiero 3 września zgrupowanie 4 i 16 pal oraz 4 dac wsparło piechotę. W nocy z 3 na 4 września dywizja wycofywała się na Toruń i Włocławek.
8 września o świcie artyleria dywizyjna zajęła lasy w rejonie Brześć Kujawski - Kruszyn. Tu rozpoczęto przygotowania do walki nad Bzurą. Dywizjon maszerował dalej i po dwóch nocach zajął stanowiska w rejonie Żychlin - Kutno. 10 września rano 4 pal i 4 dac były bombardowane z powierza. Dywizjon poniósł duże straty w ludziach i koniach.
4 dac wspólnie z II/4 pal maszerował w kolumnie bocznej w ugrupowaniu 14 pułku piechoty w kierunku na Bedlno-Walewice. Wieczorem skutecznie wsparł walkę o Rulice i Walewice. Niemcy ponieśli ciężkie straty. Zdobyto duże ilości sprzętu bojowego i samochodów.
Wobec zmiany planów operacyjnych 4 DP wycofała się na północny brzeg Bzury, a od 8:00 wzięła udział w zwrocie zaczepnym. Działania wspierał 4 dac w rejonie jeziora Okręt. Kolejne dwa dni to okres uciążliwych walk. Siły niemieckie zostały przegrupowane i uzyskały liczebną przewagę.
17 września nastąpiły zmasowane ataki niemieckiego lotnictwa i artylerii, oraz koncentryczne uderzenia czołgów. 4 dywizjon został rozbity. Ciężko ranny został dowódca, major Stefan Stachowski.
[edytuj] Obsada personalna dywizjonu
dowódca dywizjonu – mjr Stefan Stachowski († 21 IX 1939 z ran [2])
- dowódca 1 bateria armat – por. Jezierski
- dowódca 2 baterii 155 haubic wz.1917 – kpt. Oborski
- oficer baterii - ppor. Eugeniusz Różański[3].
Przypisy
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 402.
- ↑ Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina ... s. 251. Kazimierz Galster, Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939 s. 402, 403 błędnie podał, że dowódcą 4 dac był mjr Stefan Tadeusz Starzyński podczas, gdy oficer ten w kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził 15 dac i poległ 17 września 1939 r. pod Tułowicami.
- ↑ Organizacja i obsada personalna za: Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 402.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: "Bellona", 1991. ISBN ISBN 83-11-07772-X.
- Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, wyd. V, ISBN 83-11-07109-8
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
