12 Pułk Artylerii Lekkiej
| 12 Pułk Artylerii Lekkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita Polska |
| Sformowanie | 1919 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Nazwa wyróżniająca | Kresowy |
| Tradycje | |
| Święto | 20 lipca[1] |
| Nadanie sztandaru | 22 listopada 1938 |
| Rodowód | 6 Pułk Artylerii Polowej |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | ppłk Wiktor Cieśliński |
| Ostatni | ppłk Józef Kuberski |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Złoczów |
| Podporządkowanie | 12 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | Artyleria |
12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej (12 pal) – oddział artylerii lekkiej Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.
W połowie stycznia 1919 roku we Włoszech, w obozie La Mandria di Chivasso, został sformowany 1 Pułk Artylerii Polowej im. gen. Józefa Bema. Dowódcą pułku został kpt. inż. Jan Małecki. W dniach 14-16 marca 1919 roku jednostka została przetransportowana do Francji. Tam pułk przeszedł intensywne szkolenie. Posiadał trzy zorganizowane dywizjony. Był wyposażony we francuski sprzęt artyleryjski. 1 maja 1919 roku został przemianowany na 6 Pułk Artylerii Polowej, a 1 września 1919 roku na 12 Pułk Artylerii Polowej.
Po zakończeniu wojny z bolszewikami dowództwo pułku oraz II i III dywizjony stacjonowały w garnizonie Złoczów, a I dywizjon w garnizonie Tarnopol. Jednostka podporządkowana była bezpośrednio dowódcy 12 Dywizji Piechoty, a pod względem fachowym również dowódcy 6 Grupy Artylerii.
Z dniem 1 stycznia 1932 roku 12 Pułk Artylerii Polowej został przemianowany na 12 Pułk Artylerii Lekkiej [2].
Spis treści |
[edytuj] Żołnierze pułku
Dowódcy:
- płk armii francuskiej Guillon
- ppłk Wiktor Cieśliński
- płk art. Otton Alojzy Axmann (Aksman) (1924 – IX 1925)
- płk Karol Ignacy Nowak (1932)
- płk Tadeusz Rawski (do 1939)
- ppłk Józef Kuberski (1939)[3]
Oficerowie:
- ppłk SG Fryderyk Douglas (zastępca dowódcy pułku)
- kpt. Wincenty Fryszczyn
- por. Władysław III Malinowski
- ppor. Jerzy Krasowski
Obsada personalna pułku we wrześniu 1939
Dowództwo
- dowódca pułku – ppłk Józef Kuberski
- adiutant - kpt. Wincenty Fryszczyn
- oficer łączności - por. Bolesław Ruszczak
- pluton topograficzno - ogniowy - ppor.rez. Ozga
I dywizjon (12 armat 75 mm)
- dowódca dywizjonu – mjr Józef R. Baumann
- dowódca 1 baterii – kpt. Franciszek Inwalski
- dowódca 2 baterii – kpt. Władysław Wierzgacz
- dowódca 3 baterii – por. Stefan Rafałowski
II dywizjon (12 armat 75 mm)
- dowódca dywizjonu – mjr Edward Sternik
- dowódca 4 baterii – por. Rudolf Jan Voelpel
- dowódca 5 baterii – kpt. rez. Józef Wartanowicz
- dowódca 6 baterii – por. Mieczysław Chiliński
III dywizjon (12 haubic 100 mm)
- dowódca dywizjonu – mjr Eugeniusz Chmiołek
- dowódca 7 baterii – por. Jan Łankiewicz, por. Jan Iwanowski
- dowódca 8 baterii – por. Józef Łukaszewski, por. Jan Kuczyński
- dowódca 9 baterii – kpt. rez. Marian Truskolaski
- oficer zwiadowczy 9 baterii - ppor Stefan Karol Dolecki
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
|
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
Nadanie sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w dodatku Tajnym nr 3 do Dziennika Rozkazów MSWojsk. z 17 lutego 1938, nr 3, poz. 19.
Sztandar, ufundowany przez społeczeństwo powiatu złoczowskiego i miasta Tarnopola, wręczył pułkowi gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki we Lwowie 22 listopada 1938 podczas ceremonii wręczenia sztandarów oddziałam artylerii ze Lwowa i Małopolski Wschodniej[4].
Odznaka
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk nr 16, paz 158 z 18 maja 1929 roku. Posiada kształt krzyża o wciętych półokrągło końcach ramion pokrytych białą emalią z obwódką ciemno-zieloną i czarną. W centrum na okrągłej tarczce emaliowanej na biało złota cyfra 12, w otoku na zielonym tle z czarną obwódką napis PUŁK KRES. ART.POL. Od tarczy odchodzą cztery wypustki emaliowane w barwach narodowych: Polski, Francji i Włoch. Ramiona krzyża i wypustki połączone są srebrnym, oksydowanym wieńcem laurowym. Dwuczęściowa - oficerska wykonana w srebrze i emaliowana. Na rewersie próba srebra i imiennik grawera WB. Wymiary: 40x40 mm. Wykonanie: Władysław Buszek - Lwów[5].
Przypisy
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. s. 37.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Józefa Piłsudskiego z 31 grudnia 1931 roku (Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 36, poz. 473.
- ↑ Zamordowany w Katyniu
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 284.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 247.
[edytuj] Bibliografia
- Roman Łoś, Artyleria polska 1914-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, ISBN 83-11-07772-X.
- Kazimierz Satora, Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990, ISBN-83-211-1104-1.
- Galster Karol Lucjan : Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn 1975.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
