Ryszard Strzelecki (minister)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ryszard Strzelecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1907
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 stycznia 1988
Warszawa
Członek Rady Państwa
Okres od 15 maja 1961
do 28 marca 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister kolei
Okres od 20 września 1951
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jan Rabanowski
Minister transportu drogowego i lotniczego
Okres od 27 lutego 1957
do 5 kwietnia 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jan Rustecki
Minister komunikacji
Okres od 5 kwietnia 1957
do 17 lutego 1960
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Józef Popielas
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu II klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Partyzancki Medal za Warszawę 1939–1945
Grób Ryszarda Strzeleckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Ryszard Strzelecki (ur. 31 stycznia 1907 w Warszawie, zm. 10 stycznia 1988 tamże) – polski inżynier mechanik i polityk. Minister kolei (1951–1957), minister transportu drogowego i lotniczego (1957) oraz minister komunikacji (1957–1960). Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, w latach 1961–1972 członek Rady Państwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Romana i Aleksandry. Pochodził z rodziny robotniczej. Posiadał wykształcenie wyższe. Przed wojną pracował jako robotnik metalowiec, działał w organizacjach związkowych; podczas okupacji w konspiracji (Gwardia Ludowa i Armia Ludowa). Od 1942 działał w Polskiej Partii Robotniczej. Był członkiem Komitetu Okręgowego PPR Warszawa Lewa Podmiejska. Od 1943 kierował Centralną Techniką PPR. Uczestniczył w powstaniu warszawskim jako członek kierownictwa AL. W 1945 był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC PPR, w latach 1945–1948 zastępcą członka Komitetu Centralnego PPR, a w 1948 członkiem Biura Organizacyjnego PPR. W 1948 wraz z tą partią przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1948–1971 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR, a w 1964 zastępcą członka Biura Politycznego KC, w latach 1964–1970 członkiem Biura Politycznego KC, w latach 1960–1970 sekretarzem KC. Pełnił także funkcje kierownicze w organizacjach wojewódzkich – w latach 1945–1946 II sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PPR w Katowicach, w latach 1946–1948 I sekretarza KW PPR w Krakowie, a w latach 1948–1950 I sekretarza KW PZPR ponownie w Katowicach.

W latach 1950–1951 podsekretarz stanu w Ministerstwie Komunikacji, w 1951 (od lutego do września) podsekretarz stanu w Ministerstwie Kolei; w latach 1951–1957 minister kolei, w 1957 minister transportu drogowego i lotniczego, w latach 1957–1960 minister komunikacji. W latach 1961–1972 był członkiem Rady Państwa. Wieloletni poseł: do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, (mandat pełnił w latach 1945–1956 i 1961–1972); w latach 1961–1965 przewodniczący Komisji Mandatowo-Regulaminowej w Sejmie III kadencji. Odszedł z życia politycznego wraz z upadkiem ekipy Władysława Gomułki po wydarzeniach grudnia 1970.

W latach 1968–1971 członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W 1969 został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej. Odznaczony także m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1964)[1], Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy, Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Medalem za Warszawę 1939–1945[2], Krzyżem Partyzanckim i innymi odznaczeniami państwowymi.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 4 Tuje m. 7). W pogrzebie udział wziął ówczesny I sekretarz KC PZPR, przewodniczący Rady Państwa gen. armii Wojciech Jaruzelski oraz członek Biura Politycznego KC PZPR, sekretarz KC gen. broni dr Józef Baryła.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]