10 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
| 10 Dywizjon Artylerii Ciężkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Rodowód | 4 Pułk Artylerii Ciężkiej |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | mjr. Tadeusz Kozłowski (VM) |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | 10 Dywizja Piechoty (II RP) |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
10 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (10 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.
Dywizjon został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Łodzi, przez 4 Pułk Artylerii Ciężkiej z przeznaczeniem dla 10 Dywizji Piechoty.
W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm kpt. Czesława Gaja (VM) i haubic 155 mm kpt. Gustawa Zygadłowicza[1].
[edytuj] Działania bojowe
Po osiągnięciu gotowości dywizjon przeszedł niezwłocznie do rejonu koncentracji 10 DP w rejonie Sieradza i zajął stanowiska na przedmościu miasta. W nocy z 1 na 2 września przeszedł do kompleksu leśnego Brąszewice. 3 września odmaszerował na wybrane SO w rejonie Męckiej Woli i stąd prowadził ogień na przedpole Smardzewa i Zapust. 4 września dywizjon wspierał swoim ogniem ciężkie walki o zajęcie i utrzymanie głównych pozycji obronnych dywizji. Tu stracił działo 105 mm wraz z całą obsługą. 5 września dywizja opuściła linii Warty i prowadząc działania opóźniające wycofywała się w kierunku na Wojsławice i dalej za rzekę Ner. Z rejonu Lutomierska dywizjon prowadził dalekie ognie na artylerię niemiecką za Wartą i zgrupowania piechoty w rejonie Bielenia. Marsze oddziałów w nocy bez map, sprzeczne informacje rozpoznawcze i doraźne walki z podjazdami pancernymi nieprzyjaciela doprowadziły do rozczłonkowania oddziałów dywizji. W nocy z 7 na 8 września dywizjon minął Głowno i skierował się na Łowicz. O świcie osiągnął Kębliny. Część 1 baterii pomaszerowała na Skierniewice, następnie na Mszczonów. Stąd wspólnie z z baterią 10 pal skierowała się na Warszawę.
Z Kłębin dywizjon przeszedł do Bolimowa. Rano 8 września stoczył zwycięską walkę z podjazdem pancernym nieprzyjaciela na zachodnim skraju lasów nieborowskich i skierował się przez Błonie do Warszawy. Do stolicy dotarł w nocy 8 na 9 września. Posiadał wtedy jedną armatę 105 mm i trzy haubice 155 mm. Z Warszawy skierowano dywizjon do Otwocka do grupy płk. Grobickiego. 12 września brał udział w zaciętych walkach pod Ostrówkiem niszcząc 5 czołgów niemieckich. 13 września dywizjon wrócił do Warszawy. Walczył do dnia kapitulacji.
Przypisy
- ↑ Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 386.
[edytuj] Bibliografia
- Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: "Bellona", 1991. ISBN ISBN 83-11-07772-X.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
