Władysław Wicha
Data i miejsce urodzenia |
3 czerwca 1904 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Członek Rady Państwa | |
Okres |
od 24 czerwca 1965 |
Przynależność polityczna | |
Minister spraw wewnętrznych | |
Okres |
od 14 grudnia 1954 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
funkcja utworzona |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Władysław Wicha (ur. 3 czerwca 1904 w Warszawie, zm. 13 grudnia 1984 tamże) – polski metalowiec i polityk. Minister spraw wewnętrznych w latach 1954–1964, członek Rady Państwa (1965–1969), poseł na Sejm PRL I i IV kadencji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie robotniczej jako syn Franciszka i Antoniny, miał wykształcenie średnie. Od 1924 był członkiem Związku Młodzieży Komunistycznej w Polsce, następnie działaczem Komunistycznej Partii Polski, sekretarzem komitetów okręgowych KPP (Warszawa-Lewa Podmiejska, Częstochowa-Piotrków, Łódź, Warszawa). W latach 1931–1934 i 1936–1938 był więziony. W latach 1938–1945 pracował jako robotnik metalowiec na Zachodzie (Belgia, Francja, Hiszpania i Wielka Brytania). W 1945 powrócił do Polski i wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Był przewodniczącym Delegatury Komisji Specjalnej w Warszawie, wicedyrektorem Biura Kontroli przy Radzie Państwa. Od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W latach 1949–1950 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach, w latach 1950–1952 I sekretarz Komitetu Warszawskiego. W latach 1954–1959 był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR, w latach 1959–1968 członkiem Komitetu Centralnego PZPR, a w latach 1964–1968 sekretarzem KC.
W latach 1952–1954 podsekretarz stanu (wiceminister) w Ministerstwie Kontroli Państwowej, w latach 1954–1964 minister spraw wewnętrznych. W latach 1965–1969 członek Rady Państwa. Był posłem na Sejm PRL I i IV kadencji.
Jego żoną była działaczka KPP Teofila z domu Lewin (Lewicka; 1910–2003). Ich syn Piotr (1946–2006) był zięciem Jana Rabanowskiego. Ich wnukiem jest pisarz Marcin Wicha[1].
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A30-półkole-6)[2].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Sztandaru Pracy I klasy (1964)[3]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1947)[4].
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966)[5]
- Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1964)[6]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Andrzej Horubała, Elegia [online], 13 kwietnia 2018 .
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
- ↑ Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 51, poz. 352.
- ↑ Nadzwyczajna sesja Sejmu. „Trybuna Robotnicza”, s. 1. Nr 172 z 22 lipca 1966.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 21, 20 sierpnia 1964, s. 4.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Informacje w BIP IPN.
- Tadeusz Mołdawa: Ludzie władzy 1944–1991. Warszawa: PWN, 1991, s. 438. ISBN 83-01-10386-8. OCLC 69290887.
- Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
- Członkowie Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR
- Członkowie Rady Państwa PRL
- Działacze Komunistycznego Związku Młodzieży Polski
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Ministrowie spraw wewnętrznych Polski Ludowej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego
- Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy”
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy
- Pierwsi sekretarze Komitetu Warszawskiego PZPR
- Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Politycy PPR
- Sekretarze Komitetów Okręgowych KPP
- Sekretarze Komitetu Centralnego PZPR
- Urodzeni w 1904
- Wiceministrowie i urzędnicy PRL
- Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej
- Zmarli w 1984