Szkoła Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szkoła Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1934
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy mjr Stefan Berezowski
Ostatni ppłk pil. inż. Antoni Gosiewski
Organizacja
Dyslokacja Bydgoszcz
garnizon Warszawa
Rodzaj wojsk lotnictwo
Podległość Centrum Wyszkolenia Technicznego Lotnictwa
Grupa Szkół Lotniczych

Szkoła Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna – szkoła kształcąca kandydatów na oficerów lotnictwa Wojska Polskiego (grupy technicznej).

Historia szkoły[edytuj | edytuj kod]

Szkoła powstała w 1934 roku w Bydgoszczy. Na stanowisko komendanta został wyznaczony mjr Stefan Berezowski[1]. Na podstawie rozkazu DDO MSWojsk. L.dz.5253/tjn. z 7 grudnia 1936 Techniczna Szkoła Podchorążych Lotnictwa została zreorganizowana i przeniesiona do Warszawy[2]. Przeniesienie do stolicy zapewniło szkole wysokokwalifikowanych wykładowców z wyższych uczelni technicznych, instytutów naukowych oraz z przemysłu lotniczego[3].

Była uczelnią o trzyletnim profilu kształcenia. Kształciła ok. 150 słuchaczy (po 50 na każdym roku) przyszłych oficerów - techników lotniczych. Kształciła także około 30 podchorążych rezerwy i organizowała kursy oficerów technicznych - 22 oficerów[4]. Przeszkolenie wojskowe podchorążowie przechodzili na obozach wojskowych.

Kierownikami wyszkolenia w poszczególnych dziedzinach byli oficerowie specjaliści, a jako wykładowców zatrudniano specjalistów cywilnych. Wykłady z przedmiotów teoretycznych i ogólnotechnicznych (matematyka, fizyka, chemia, mechanika, wytrzymałość materiałów, aerodynamika, teoria konstrukcji silników i płatowców itp.) były prowadzone przez cywilnych pracowników naukowych będących na etacie szkoły (np. dr P. Szymański, wykładowca matematyki z Politechniki Lwowskiej) lub kontraktowanych godzinowo na wykłady z Politechniki Warszawskiej (np. dr inż. Jerzy Bukowski, dr inż. Leonard Łabuć, doc. inż. Witold Billewicz), ze Szkoły Wawelberga (np. dr S. Neumark) oraz przemysłu (np. dr inż. Jan Oderfeld)[5].

Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” szkoła po zarządzeniu mobilizacji funkcjonowała na podstawie etatu pokojowego. W czasie wojny szkoła pod względem ewidencji i uzupełnień przynależała do Bazy Lotniczej nr 1 w Warszawie[6].

Organizacja pokojowa szkoły w 1939[edytuj | edytuj kod]

Organizacja pokojowa szkoły w 1939:

  • komenda szkoły,
  • dywizjon szkolny,
    • eskadra szkolna podchorążych nr 1,
    • eskadra szkolna podchorążych nr 2,
    • eskadra szkolna podchorążych nr 3,
    • eskadra szkolna podchorążych rezerwy,
  • oddział portowy[6][7].

Kadra szkoły[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna szkoły w marcu 1939[8]

Komenda szkoły
  • komendant - mjr / ppłk pil. inż. Antoni Gosiewski
  • zastępca komendanta i dowódca oddziału szkolnego – mjr Kazimierz Jarzębiński
  • p.o. adiutanta – kpt. obs. Konstanty Bielecki
  • naczelny lekarz – mjr lek. dr Stanisław Józef Zatwardowicz
  • zastępca komendanta ds. intendentury – mjr int. z wsw Feliks Czesław Czernihowski
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Zygmunt Wituszyński
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (piech.) Stefan Ślęzak
  • oficer żywnościowy – por. adm. (piech.) Mieczysław Grellner
  • p.o. dyrektora nauk – kpt. Franciszek Iwański
  • kierownik wyszkolenia radio-elektrycznego – mjr Paweł Marian Piotrowicz
  • kierownik wyszkolenia silnikowego – mjr Stefan Skulski
  • kierownik wyszkolenia uzbrojenia – kpt. obs. Konstanty Bielecki
  • kierownik wyszkolenia foto – kpt. Bolesław Emil Józef Górski
  • kierownik wyszkolenia silnikowego – kpt. Aleksander Leja
  • kierownik wyszkolenia ogólno-wojskowego – kpt. Czesław Łabencki
  • kierownik wyszkolenia samochodowego – kpt. Wacław Michał Józef Kornacki
  • kierownik wyszkolenia technicznego – kpt. Józef Koziarski
  • kierownik warsztatów szkolnych – kpt. Zygmunt Tokarczyk
  • wykładowca WF – por. Zbigniew Jan Franciszek Dubas
Oddział szkolny
  • dowódca I plutonu – kpt. Tadeusz Wiśniowski
  • instruktor – ppor. Paweł Wilhelm Tobolski †25 V 1944 (uczestnik „Wielkiej ucieczki”)
  • dowódca II plutonu – por. Jan Narewski
  • instruktor – chor. Józef Konieczny
  • dowódca III plutonu – por. Stanisław Daniel
  • instruktor – chor. Dywizjonizy Pieczka
  • dowódca IV plutonu – por. Eugeniusz Słomkowski
  • instruktor – chor. Antoni Białyński

Absolwenci[edytuj | edytuj kod]

I promocja
36. absolwentów I promocji zostało mianowanych na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 października 1937 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna[9][10]
II promocja
45. absolwentów II promocji zostało mianowanych na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 października 1938 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna[13][14]
III promocja
44. absolwentów III promocji zostało mianowanych na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1939 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna[17]
IV promocja
44. absolwentów IV promocji zostało mianowanych na stopień podporucznika ze starszeństwem z 1 września 1939 w korpusie oficerów lotnictwa, grupa techniczna[22]
V rocznik 1938–1939
64. podchorążych V rocznika nie zostało promowanych[23]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Zygmunt Jędrzejewski: Od września do września. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1989. ISBN 83-211-0998-5.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Eugeniusz Kozłowski: Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1964.
  • Stanisław Rutkowski: Zarys dziejów polskiego szkolnictwa wojskowego. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, seria: Biblioteka Wiedzy Wojskowej.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.