33 Eskadra Towarzysząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z 33 Eskadra Obserwacyjna)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
33 Eskadra Towarzysząca
(33 Eskadra Obserwacyjna)
33 eskadra obserwacyjna-symbol.JPG
Godło 33 Eskadry Towarzyszącej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1934
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto 29 sierpnia[1]
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy kpt. pil. Bernard Adamecki
Ostatni kpt. obs. Stanisław Zaleski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Poznań
Podporządkowanie IV/3 Dywizjon Towarzyszący
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]
RWD-14 Czapla - samolot eskadry

33 Eskadra Towarzyszącapododdział lotnictwa Wojska Polskiego.

Historia eskadry[edytuj | edytuj kod]

33 Eskadra Towarzysząca została sformowana w październiku i listopadzie 1934 roku w składzie 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu-Ławicy. Podstawę organizacji eskadry stanowił rozkaz L. 2274/Tjn. Org. I Wiceministra Spraw Wojskowych z dnia 30 sierpnia 1934 roku. Określony w tym rozkazie termin formowania eskadry na dzień 15 września 1934 roku nie został zachowany[3].

Eskadra mobilizację sierpniową przeprowadziła na lotnisku Ławica, a następnie przeniosła się na lotnisko Żydowo[4]. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało się siedem samolotów obserwacyjnych RWD-14 Czapla.

W kampanii wrześniowej 1939 eskadra walczyła w składzie Armii „Poznań”[5].

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. pil. Bernard Adamecki (od XI 1934)
  • kpt. obs. Mieczysław Wiśniowski (od 1 XII 1935)
  • kpt. pil. Marian Tarnowski (od X 1936)
  • kpt. pil. Feliks Kulesza (od 1 VIII 1937)
  • por. obs. Gerard Mann (od 24 XI 1938)
  • kpt. obs. Stanisław Krzymowski (od 1 III 1939)
  • kpt. obs. Stanisław Zaleski (VI-IX 1939)

Personel eskadry we wrześniu 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

dowódca eskadry - kpt. obs. Stanisław Zaleski
I/33 Pluton
dowódca plutonu - por. obs. Jan Jaworski
por. obs. Antoni Mikienko
por. obs. Henryk Cyruliński
por. obs. Zygmunt Rattay
ppor. rez. pil. Jan Rejecki
sierż. pil. Stefan Nowak
kpr. pil. Jan Michalak
kpr. pil. Mieczysław Orłowski
kpr. pil. Marian Zajączkowski
szef mechaników - st. majster wojsk. Jan Szczuraszek
szef eskadry - st. sierż. Władysław Mańczak
II/33 Pluton
dowódca plutonu - por. pil. Stanisław Gardulski
ppor. obs. Tadeusz Sawicki
ppor. obs. Józef Tomaszewski
ppor. obs. Aleksander Wilczyński
kpr. pil. Jan Barankiewicz
kpr. pil. Antoni Sypniewski
kpr. pil. Brunon Ślebioda
-
-
szef mechaników - majster wojsk. Wacław Szczublewski

Przypisy

  1. Święto 3 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  3. Rafał Białkowski, Kosztowna pomyłka ..., s. 91-92. Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, s. 255 podał, że organizację eskadry rozpoczęto w listopadzie 1934 roku.
  4. Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. s. 208.
  5. Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 92.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Białkowski, Kosztowna pomyłka? Geneza lotnictwa towarzyszącego w Polsce, cz. 1, Lotnictwo Wojskowe. Magazyn Miłośników Lotnictwa Wojskowego, Cywilnego i Kosmonautyki Nr 2-3 (119-120), Magnum X Sp. z o.o., luty-marzec 2011, ISSN 1732-5323.
  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1989, ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 208-212. ISBN 83-206-0281-5.