Juventus F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Juventus Turyn)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juventus
Juventus Football Club
Juventus
Pełna nazwa Juventus Football Club SpA
Przydomek La Vecchia Signora (Stara Dama)
Bianconeri
(Biało-Czarni)
Le Zebre (Zebry)
Gobbi, Juve
Barwy          
Data założenia 1 listopada 1897
Debiut w najwyższej lidze 1900
Liga Serie A
Adres Corso Galileo Ferraris 32 10128 Turyn
Stadion Juventus Stadium
Prezes Andrea Agnelli
Trener Massimiliano Allegri
Asystent trenera Marco Landucci
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Juventus Football Club SpA (znany jako Juventus lub Juve) – włoski klub piłkarski założony 1 listopada 1897 roku jako FC Juventus przez grupę uczniów z liceum Massimo d’Azeglio. Zespół ma siedzibę w Turynie. Często jest przez to niepoprawnie nazywany Juventusem Turyn.

Juventus jest najbardziej utytułowanym klubem w kraju – ma na koncie trzydzieści dwa oficjalne tytuły mistrza kraju, dwanaście Pucharów Włoch i siedem Superpucharów Włoch. W rozgrywkach międzynarodowych zespół zwyciężył dwa razy w Lidze Mistrzów, zdobył jeden Puchar Zdobywców Pucharów, a także trzy Puchary UEFA.

W 2006 roku w wyniku afery calciopoli klub został zdegradowany do Serie B, gdzie wystartował z –9 punktami i występował w niej jeden sezon.

Drużyna swoje domowe spotkania od sezonu 2011/2012 rozgrywa na nowo wybudowanym stadionie (Juventus Stadium) liczącym nieco ponad 41 tys. miejsc siedzących. Zawodnicy swoje domowe spotkania najczęściej grają w białych koszulkach w czarne pasy, białych spodenkach oraz białych getrach. Klub posiada pięć przydomków, lecz te dwa najbardziej znane to – La Vecchia Signora(Stara Dama) oraz Bianconeri (biało-czarni).

Od sezonu 2014/2015 trenerem jest Massimiliano Allegri, który pół roku przed objęciem tego stanowiska został zwolniony z AC Milanu, gdzie w 2011 jego podopieczni wygrali ligę. W turyńskim zespole zastąpił on rezygnującego z posady Antonio Contego, który doprowadził Juventus do trzech tytułów mistrzowskich z rzędu.

Rolę kapitana drużyny pełni Gianluigi Buffon.

Historia[edytuj]

Pierwszy skład Juventusu – 1898 rok

Początki[edytuj]

Juventus Football Club powstał z inicjatywy turyńskich uczniów 1 listopada w roku 1897[1]. Zmiana nazwy na Juventus FC nastąpiła w 1899 roku, a w biało-czarnych koszulkach piłkarze zaczęli grać od 1903 roku. Rok później piłkarze rozegrali pierwszy oficjalny mecz. Przeciwnikiem było FC Torinese. Mecz zakończył się porażką 0:1. Już w 1905 (9 kwietnia) Juventus zdobył pierwsze mistrzostwo Włoch. W walce pokonał zespoły Milanu i Sampdorii. Za sukcesem klubu stał biznesmen Alfredo Dick. Po zakończeniu I wojny światowej aspiracje Bianconerich wzrosły. Bramki bronił Giacone, a w obronie pomagali mu Novo (zaliczył występy w reprezentacji kraju) i Bruno. W tym samym czasie Corrado Corradini napisał dla klubu hymn, który obowiązywał do lat sześćdziesiątych. Giampiero Combi, jeden z najlepszych piłkarzy świata, zadebiutował w barwach Juventusu w roku 1923. Tego samego roku Edoardo Agnelli, syn założyciela Fiata, został mianowany nowym prezydentem klubu.

Drużyna w 1903 roku

Ponieważ Juventus pozyskiwał coraz większą rzeszę kibiców, postanowiono rozgrywać mecze na obiekcie przy Marsiglia Road. Trenerem Juve został Jenő Károly z Węgier, który wraz z Hirzerem (również Węgier) uzupełnił zdolności Combiego, Rosetty, Muneratiego i Bigatto. Efektem tej współpracy był drugi tytuł mistrzowski zdobyty w sezonie 1925/26. Sezon 1929/30 to pierwszy sezon Serie A, w którym udział wzięło 18 drużyn. A już od następnego, przez pięć lat (1930/31-1934/35) Juventus wygrywał rokrocznie ligę włoską. W klubie grały takie gwiazdy jak Orsi, Caligaris, Monti, Cesarini, Varglien, Bertolini, Ferrari i Borel, a trenerem był Carlo Carcano, który prowadził także reprezentację Włoch.

Po II wojnie światowej[edytuj]

Po zdobyciu piątego z rzędu mistrzostwa Włoch w katastrofie lotniczej niedaleko Genui zginął Edoardo Agnelli. W roku 1947 prezydenturę objął Giovanni Agnelli. W tym czasie w klubie grały takie sławy jak Parola i dwójka Duńczyków – Hansen (pierwotnie miał występować w Torino) i Præst. W tym samym czasie w Juventusie grał Giampiero Boniperti, który zaliczył 664 mecze dla Juve, w tym 444 w Serie A. W 15 sezonach zdobył dla Juventusu 177 bramek.

W latach 1950 i 1952 Juventus dołożył kolejne dwa tytuły mistrzowskie. W 1954 roku Giovanni Agnelli zrezygnował z prezydentury na rzecz swojego młodszego brata, który po odbyciu służby wojskowej w 1955 roku objął stery Juve.

Dzięki Omarowi Sívoriemu (jako pierwszy piłkarz Juventusu otrzymał „Złotą Piłkę”) i Johnowi Charlesowi Juventus wywalczył kolejne 3 scudetta (1958, 1960, 1961) oraz pierwszą gwiazdkę za wywalczenie 10 tytułów mistrzowskich. Rok 1967 przyniósł kolejne scudetto dla Juventusu. Prezydentem był już Vittore Catelli. Umberto Agnelli zrezygnował z przewodzenia Bianconerim tuż przed sezonem 1961/62.

Wielkie czasy Juventusu[edytuj]

W 1971 roku prezydentem został Giampiero Boniperti. W następnych 15 latach (1972-87) Juventus dziewięć razy był najlepszą drużyną we Włoszech. Dołożył też sukcesy na arenie europejskiej i międzynarodowej. Trenerami w tych czasach byli Vycpálek, Parola i Giovanni Trapattoni. Barwy Juve w tych latach reprezentowali tacy piłkarze jak: Zoff, Scirea, Capello, Cabrini, Causio, Rossi, Gentile, Furino, Anastasi i Bettega. Włochów uzupełniali obcokrajowcy, m.in.: Zbigniew Boniek, Francuz Michel Platini (zdobywca 2 scudetto, 2 Europejskich Pucharów, Pucharu Interkontynentalny, 3 tytułów króla strzelców, 3 Złotych Piłek) i Duńczyk Michael Laudrup.

Napis Amicizia (wł. przyjaźń) utworzony na trybunie The Kop przez kibiców Liverpoolu w 20 rocznicę wydarzeń na Heysel.

Tragedia na Heysel[edytuj]

 Osobny artykuł: Tragedia na Heysel.

Jednym z najtragiczniejszych momentów tamtych czasów, był finał Pucharu Mistrzów w roku 1985, kiedy naprzeciwko sobie stanęły drużyny Juventusu i Liverpoolu. Kibice Liverpoolu rzucili się na kibiców Juventusu w trakcie meczu. W wyniku obrażeń i ścisku jaki zapanował wśród uciekających kibiców zginęło 39 fanów z Włoch.

Wydarzenia te były emitowane na żywo przez wszystkie stacje telewizyjne, które wykupiły prawo do emisji tego meczu, w tym także przez Telewizję Polską. Zamieszki zaczęły się około godziny 19. Fani Liverpoolu bez problemu przedarli się przez małe ogrodzenie i zaatakowali kibiców Juventusu. Włoscy kibice zaczęli uciekać, tratując się nawzajem. Część osób została przygnieciona trzymetrową ścianą, która zawaliła się pod naporem tłumu.

Mimo to mecz rozegrano, a Juventus – z Michelem Platinim i Zbigniewem Bońkiem w składzie – wygrał z Liverpoolem 1:0 zdobywając po raz pierwszy Puchar Europy.

Wielka trójca – Triada[edytuj]

Rok 1994 to początek przewodnictwa wielkiej trójcy (Antonio Giraudo, Luciano Moggi i Roberto Bettega). Trenerem został Marcello Lippi. W pierwszym roku pracy od razu poprowadził piłkarzy do pierwszego od 9 lat mistrzostwa Włoch. Do tego dołożył także dziewiąty Puchar Włoch, lecz poniósł porażkę w finale Pucharu UEFA.

Sezon 1995/96 to sukces w Lidze Mistrzów (spadkobiercy po Pucharze Europy). W finale drużyna Lippiego pokonała Ajax Amsterdam po rzutach karnych. Kolejne lata to kolejne sukcesy: Puchar Interkontynentalny w Tokio, Superpuchar Europy, a do tego kolejny sukces w krajowych rozgrywkach, czyli 24. scudetto.

Lippi doprowadził Juventus do kolejnych dwóch finałów Ligi Mistrzów jednak Juventus nie zdołał pokonać najpierw Borussii Dortmund (1996/97), a potem Realu Madryt (1997/98). Lippi te niepowodzenia wynagrodził kibicom zdobywając scudetto numer 25. i kolejny Superpuchar Włoch.

Barwy Juve reprezentowali wtedy między innymi: Peruzzi, Ferrara, Pessotto, Zidane, Dechamps, Ravanelli, Vialli, Vieri, Inzaghi, R. Baggio oraz Del Piero, który stał się symbolem Juventusu na przełomie wieków. W 1999 roku Lippiego zastąpił Carlo Ancelotti. W 1999 roku Bianconeri wywalczyli awans do Pucharu UEFA wygrywając Puchar Intertoto. Rok 2001 to powrót Marcello Lippiego i dokładnie tak samo jak w roku 1994 Lippi obejmując Juventus zdobył scudetto. Rok później powtórzył wyczyn deklasując pozostałe drużyny Serie A. Lippi dwukrotnie staje przed szansą wywalczenia dziesiątego trofeum w Pucharze Włoch, jednak najpierw silniejsza była AC Parma (2001/02), a następnie Lazio Rzym (2003/04).

Pod koniec maja 2004 roku nowym trenerem Juve zostaje Fabio Capello, który już w pierwszym sezonie zdobył z zespołem Starej Damy scudetto. Sezon 2004/2005 Juve zakończyło na ćwierćfinale Ligi Mistrzów. Do klubu przed sezonem przybyli: Cannavaro, Zebina, Emerson, Mutu, Ibrahimović.

Latem zespół zasili Christian Abbiati, Giorgio Chiellini oraz Patrick Vieira. W następnym sezonie 2005/2006 Juventus ponownie sięgnął po Mistrza Włoch, lecz w Lidze Mistrzów doszedł do ćwierćfinału ulegając Arsenalowi.

Afera Calciopoli[edytuj]

 Osobny artykuł: Afera Calciopoli.

Pod koniec sezonu 2005/06 wyszła na jaw sprawa kontaktowania się z rzekomymi osobami odpowiedzialnymi za przydzielanie arbitrów na mecze ligowe przez przedstawicieli zarządów czołowych włoskich klubów – Juventusu, Milanu, Lazio oraz Fiorentiny – tzw. Afera Calciopoli. Na podstawie wyroku, który zapadł 14 lipca 2006 roku, Juventus został zdegradowany do Serie B. Tym samym odebrane zostały mu również tytuły mistrzowskie wywalczone w sezonach 2004/2005 oraz 2005/2006, jak również prawo do występów w kolejnej edycji Ligi Mistrzów. Jednocześnie klub przystąpić miał do rozgrywek Serie B z ujemnym dorobkiem 30 punktów. W związku z tym z klubu odeszli: Cannavaro, Thuram, Zambrotta, Vieira, Ibrahimovic i Emerson. Jednak pozostanie w klubie zadeklarowały żywe legendy klubu: Alessandro Del Piero, Mauro Camoranesi, David Trezeguet, Pavel Nedved, i Gianluigi Buffon. 25 lipca 2006 roku sąd apelacyjny włoskiej federacji piłkarskiej złagodził karę klubowi, odejmując 17 punktów w miejsce 30 na starcie kolejnego sezonu Serie B. 27 października 2006 Sąd Arbitrażowy złagodził karę do 9 karnych punktów.

Powrót do Serie A[edytuj]

19 maja 2007 roku, na trzy kolejki przed końcem rozgrywek, Juventus zapewnił sobie bezpośredni awans do Serie A. Po wyjazdowej wygranej z AC Arezzo (5-1) turyńczycy mieli 8 punktów przewagi nad drugim Genoa CFC oraz 10 nad trzecim SSC Napoli, co dało im pewne pierwsze miejsce, premiowane promocją do najwyższej klasy rozgrywkowej bez udziału w barażach. Po ostatnim gwizdku sędziego zawodnicy Starej Damy założyli różowe koszulki z napisem „B...astA” (litera B przekreślona; basta po włosku znaczy dosyć).

Po tym jak Juve wywalczyło awans do Serie A zespół zasiliło wielu zawodników, którzy mieli pomóc w zdobyciu mistrzostwa kraju. Zaliczają się do nich Vincenzo Iaquinta, Sergio Almirón, Antonio Nocerino, Domenico Criscito oraz Tiago Mendes. Niestety sezon 2007/08 Juventus zakończył na trzeciej pozycji tuż za Interem i Romą, a przed Fiorentiną. W klasyfikacji strzelców wygrało dwóch graczy Juventusu: Alessandro Del Piero (21 bramek) i David Trezeguet (20 bramek). Pozycja ta dała możliwość wystąpienia ponownie klubu w Lidze Mistrzów.

Latem 2008 roku do klubu sprowadzono Amauriego, Alexandra Manningera, Olofa Mellberga i Christiana Poulsena. Drużynę opuścili Antonio Nocerino, Domenico Criscito oraz Rubén Olivera. W sezonie 2008/09 Juventus zajął drugą pozycję i tym razem ustąpił pola jedynie Interowi. Za Starą Damą znalazły się A.C. Milan i Fiorentina. Najlepszym strzelcem zespołu ponownie okazał się Alessandro Del Piero, który zdobył 12 bramek. Tuż za nim znalazł się Amauri z dorobkiem 11 goli. W Lidze Mistrzów Juventus doszedł do 1/8 finału, ulegając w nim Chelsea.

Mimo, że do klubu zakupiono Diego oraz Felipe Melo sezon 2009/10 dla zespołu był jednym z gorszych od kilkunastu lat. Trenerem został były piłkarz Juventusu Ciro Ferrara, jednak po kiepskich wynikach został zwolniony już w styczniu 2010. Nowym trenerem został Alberto Zaccheroni, który miał wyprowadzić Starą Damę z kryzysu. Jednak mu się to nie udało i Juventus ostatecznie zajął 7. pozycję i zakwalifikował się do III rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy. Po zakończonym sezonie nowym trenerem został Luigi Delneri. W pierwszej rundzie fazy grupowej Ligi Europy Juventus trafił do grupy A, mając za przeciwników m.in. Lecha Poznań. Juventus jednak nie wyszedł z tej grupy zdobywając mniejszą liczbę punktów niż wspomniany Lech Poznań oraz angielski zespół Manchester City.

31 maj 2011 roku nowym szkoleniowcem zespołu został Antonio Conte. Sezon 2011/2012 Juve zakończyło z tytułem mistrza kraju. Dokonało tego w efektownym stylu – w lidze w 38 meczach zanotowali 24 zwycięstwa i 14 remisów, będąc pierwszą od 20 lat drużyną w Serie A, która przez cały sezon pozostała niepokonana. Ekipa doszła też do finału Pucharu Włoch, w którym przegrała 0:2 z Napoli.

Ze względu na odebranie tytułów z sezonów 2004/05 i 2005/06 (afera Calciopoli), oficjalna liczba zdobytych mistrzostw Włoch wynosi 29. W związku z tym klub nie ma prawa umieścić trzech złotych gwiazdek na koszulkach (za 30 tytułów mistrzowskich). Od sezonu 2012/13 zrezygnowano z umieszczenia na koszulkach dwóch przysługujących klubowi gwiazdek, a pod herbem umieszczono napis 30 SUL CAMPO (pol. 30 NA BOISKU). Pomimo tych obostrzeń trzy złote gwiazdki prezentowane są na oficjalnej stronie klubu i cieszą się popularnością wśród kibiców.

W sezonie 2012/13 klub zakupił Nicolasa Anelkę, Paula Pogbę, Kwadwo Asamoaha, Sebastiana Giovinco, Mauricio Islę oraz Lúcio. Sezon 2012/13 klub zakończył na pierwszym miejscu w lidze za dorobkiem 87 punktów oraz dotarł do półfinału pucharu Włoch. W Lidze Mistrzów Juve dotarło do ćwierćfinału, gdzie uległo 0:4 Bayernowi Monachium.

W lipcu 2013 do klubu trafił Carlos Tévez, który otrzymał numer „10” po Alessandro Del Piero. Oprócz niego do klubu przybyli Fernando Llorente oraz Angelo Ogbonna. Zespół opuścili Alessandro Matri, Nicolas Anelka, Felipe Melo oraz Emanuele Giaccherini. Sezon zakończył się rekordową liczbą 102 punktów w lidze, co oczywiście przyniosło Juventusowi trzeci ligowy tytuł pod wodzą Conte. W Lidze Mistrzów klub zawiódł odpadając z grupy, a w Lidze Europejskiej nie wykorzystał szansy zagrania w finale na własnym stadionie po tym jak został wyeliminowany w półfinale przez Benficę.

15 lipca 2014 roku, po trzech wspaniałych latach pracy, Antonio Conte, który w maju zdecydował pozostać w klubie jeszcze co najmniej rok, zdecydował się go opuścić z powodu odmiennych z zarządem wizji klubu. W jego miejsce pojawił się Massimiliano Allegri, a do klubu przybyli również: na zasadzie wolnego transferu Kingsley Coman, kupiony z Realu Álvaro Morata i sprowadzony z Manchesteru United Patrice Évra oraz wypożyczeni Roberto Pereyra i Rômulo.

Stadion delle Alpi[edytuj]

 Osobny artykuł: Stadio delle Alpi.

Stadio delle Alpi został wybudowany w 1990 roku na potrzeby Mistrzostw Świata w piłce nożnej, których Włosi byli gospodarzami. Po dwóch latach budowy największą trudnością okazało się nadanie nazwy dla nowej areny piłkarskiej. Propozycje nadania takich nazw jak „Meeting” czy „Agora” szybko zostały porzucone przez radę miasta. Wówczas to pomyślano o górach Alpach, u podnóży których leży Turyn. Stąd też wzięła się nazwa – Stadio delle Alpi. Stadion ma teoretyczną pojemność 70040 miejsc, ale ze względów bezpieczeństwa zmniejszono jego pojemność najpierw do 67 tys., a potem do 60 tys. miejsc. Po sezonie 2005/06 Stadion Alpejski został zburzony, w jego miejsce powstał otwarty w 2011 roku Juventus Arena. W latach 2006-2011 Juventus swoje mecze rozgrywał na Stadio Olimpico di Torino.

Kibice[edytuj]

Kibice Juventusu na Stadio Olimpico di Torino podczas meczu Juventus – SSC Napoli w sezonie 2005/2006.

Juventus jest uznawany za trzecią, pod względem liczby kibiców, drużynę na świecie. Popularniejszymi zespołami są jedynie Real Madryt i Manchester United.

We Włoszech działają różne grupy kibiców Juventusu. Do najważniejszych należą m.in. Arditi, Drughi Bianconeri, Nucleo, Viking, Tradizione czy Bravi Ragazzi[2].

Kibice Juve posiadają oficjalny sojusz z holenderskim Den Haag (od 1989 r.)[potrzebny przypis]. Drużyny darzą się sympatią, co widać między innymi po rozwieszonych na stadionach transparentach czy flagach. We Włoszech fani Starej Damy nawiązali dobre kontakty z kibicami SyrakuzSiracusa Calcio[3].

Największą niechęcią kibice Starej Damy darzą natomiast rywali z Mediolanu – A.C. Milan i Inter Mediolan (pojedynki tych drużyn nazywane są derbami Włoch) oraz lokalnych przeciwników – Torino FC. Poza tymi zespołami fani Juventusu nie lubią się z kibicami: Fiorentiny, Romy, Lazio, Napoli, Livorno (za lewicowe poglądy). Jeżeli chodzi o drużyny z zagranicy, kibice Juventusu są wrogo nastawieni wobec fanów angielskiego Liverpool F.C. (po tragedii na Heysel) oraz niemieckiej Borussii Dortmund (po przegranym finale Ligi Mistrzów w 1997 roku)[3].

Stara Dama ma także wielu kibiców w Europie Środkowej (w tym w Polsce), ich liczbę szacuje się na około 4 miliony[4]. Oficjalny polski fanclub Juventusu (JuvePoland.com) zrzesza ponad 27,500 tysięcy osób[5].

Juventus w Lidze Mistrzów[edytuj]

Juventus dziewięciokrotnie występował w finale Ligi Mistrzów. Zawodnicy włoskiego zespołu podnieśli jednak puchar tylko dwa razy.

Sezon Miejsce finału Przeciwnik Wynik Strzelcy[6]
1972/1973 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Belgrad Holandia Ajax Amsterdam
0:1 (0:1)
Rep 4'
1982/1983 Grecja Ateny Niemcy Hamburger SV
0:1 (0:1)
Magath 7'
1984/1985 Belgia Bruksela Anglia Liverpool F.C.
1:0 (0:0)
Platini 56' (k.)
1995/1996 Włochy Rzym Holandia Ajax Amsterdam
1:1 (1:1, 1:1),
k. 4:2
Ravanelli 12' – Litmanen 41'
1996/1997 Niemcy Monachium Niemcy Borussia Dortmund
1:3 (0:2)
Del Piero 64' – Riedle 29', 34', Ricken 71'
1997/1998 Holandia Amsterdam Hiszpania Real Madryt
0:1 (0:0)
Mijatović 67'
2002/2003 Anglia Manchester Włochy A.C. Milan
0:0 (0:0, 0:0),
k. 2:3
2014/2015 Niemcy Berlin Hiszpania FC Barcelona
1:3 (0:1)
Morata 55' – Rakitić 4', Suárez 68', Neymar 90+7'
2016/2017 Walia Cardiff Hiszpania Real Madryt
1:4 (1:1)
Mandžukić 27' – Ronaldo 20', 64', Casemiro 61', Asensio 90'

Derby Turynu[edytuj]

 Osobny artykuł: Derby Turynu w piłce nożnej.

Derby Turynu, lub „Derby della Mole” są to mecze rozgrywane z udziałem dwóch drużyn z tego miasta – Juventusu oraz Torino FC. Po raz pierwszy mecz między tymi dwoma klubami odbył się w 1906 roku (w tym samym roku powstało Torino FC).

Rozgrywki Mecze Juventus Remis Torino
Serie A
164
64
49
51
Puchar Włoch
16
7
5
4
Mecze towarzyskie
43
17
7
19
Razem
223
88
61
74

Bazy treningowe[edytuj]

Bazą treningową Juventusu jest Juventus Center mieszcząca się w Vinovo, w Piemoncie 14 km na południowy wschód od Turynu. Centrum zostało otwarte w 2006 roku. Teren ośrodka to 140 tys. m², chociaż obecnie użytkuje się 6 tys. m²[7]. Obejmuje obiekty medyczne oraz szkolenia dla pierwszego zespołu, i dziewięć sekcji młodzieżowych. Z ośrodka jest też nadawana telewizja Juventus Channel.

Trenerzy[edytuj]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Królestwo Węgier (1920–1946) Jenő Károly
1923
1926
2.
Królestwo Węgier (1920–1946) József Viola
1926
1928
3.
Szkocja William Aitken
1928
1930
4.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Carcano
1930
1935
5.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Bigatto
1935
1935
6.
Zjednoczone Królestwo Włoch Virginio Rosetta
1935
1939
7.
Zjednoczone Królestwo Włoch Umberto Caligaris
1939
1941
8.
Zjednoczone Królestwo Włoch Federico Munerati
1941
1941
9.
Zjednoczone Królestwo Włoch Felice Borel
1941
1942
10.
Włochy Renato Cesarini
1946
1948
11.
Szkocja William Chalmers
1948
1949
12.
Anglia Jesse Carver
1949
1951
13.
Włochy Luigi Bertolini
1951
1951
14.
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) György Sárosi
1951
1953
15.
Włochy Aldo Olivieri
1953
1955
16.
Włochy Sandro Puppo
1955
1957
17.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Ljubiša Broćić
1957
1959
18.
Włochy Teobaldo Depetrini
1959
1959
19.
Włochy Renato Cesarini
1959
1961
20.
Włochy Carlo Parola
1961
1961
21.
Szwecja Gunnar Gren
Słowacja Július Korostelev
1961
1961
22.
Włochy Carlo Parola
1961
1962
23.
Brazylia Paulo Amaral
1962
1964
24.
Włochy Eraldo Monzeglio
1964
1964
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
25.
Paragwaj Heriberto Herrera
1964
1969
26.
Argentyna Luis Carniglia
1969
1970
27.
Włochy Ercole Rabitti
1970
1970
28.
Włochy Armando Picchi
1970
1971
29.
Czechosłowacja Čestmír Vycpálek
1971
1974
30.
Włochy Carlo Parola
1974
1976
31.
Włochy Giovanni Trapattoni
1976
1986
32.
Włochy Rino Marchesi
1986
1988
33.
Włochy Dino Zoff
1988
1990
34.
Włochy Luigi Maifredi
1990
1991
35.
Włochy Giovanni Trapattoni
1991
1994
36.
Włochy Marcello Lippi
1994
1999
37.
Włochy Carlo Ancelotti
1999
2001
38.
Włochy Marcello Lippi
2001
2004
39.
Włochy Fabio Capello
2004
2006
40.
Francja Didier Deschamps
2006
2007
41.
Włochy Giancarlo Corradini
2007
2007
42.
Włochy Claudio Ranieri
2007
2009
43.
Włochy Ciro Ferrara
2009
2010
44.
Włochy Alberto Zaccheroni
2010
2010
45.
Włochy Luigi Del Neri
2010
2011
46.
Włochy Antonio Conte
2011
2014
47.
Włochy Massimiliano Allegri
2014
urzęduje

Prezesi[edytuj]

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Zjednoczone Królestwo Włoch Eugenio Canfari
1897
1899
2.
Zjednoczone Królestwo Włoch Enrico Canfari
1898
1901
3.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Favale
1901
1902
4.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giacomo Parvopassuv
1903
1904
5.
Nauru Alfred Dick
1905
1906
6.
Zjednoczone Królestwo Włoch Carlo Vittorio Varetti
1907
1910
7.
Zjednoczone Królestwo Włoch Attilio Ubertalli
1911
1912
8.
Zjednoczone Królestwo Włoch Giuseppe Hess
1913
1915
9.
Zjednoczone Królestwo Włoch Gioacchino Armano
Zjednoczone Królestwo Włoch Fernando Nizza
Zjednoczone Królestwo Włoch Sandro Zambelli
1915
1918
10.
Zjednoczone Królestwo Włoch Corrado Corradini
1918
1920
11.
Zjednoczone Królestwo Włoch Gino Olivetti
1920
1923
12.
Zjednoczone Królestwo Włoch Edoardo Agnelli
1923
1935
13.
Zjednoczone Królestwo Włoch Enrico Craveri
Zjednoczone Królestwo Włoch Giovanni Mazzonis
1935
1936
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
14.
Zjednoczone Królestwo Włoch Emilio de la Forest de Divonne
1936
1941
15.
Zjednoczone Królestwo Włoch Piero Dusio
1941
1947
16.
Włochy Giovanni Agnelli
1947
1954
17.
Włochy Craveri
Włochy Cravetto
Włochy Giustiniani
1954
1955
18.
Włochy Umberto Agnelli
1955
1962
19.
Włochy Vittore Catella
1962
1971
20.
Włochy Giampiero Boniperti
1971
1990
21.
Włochy Vittorio Caissotti di Chiusano
1990
2003
22.
Włochy Franzo Grande Stevens
2003
2006
23.
Włochy Giovanni Cobolli Gigli
2006
2009
24.
Włochy Jean-Claude Blanc
2009
2010
25.
Włochy Andrea Agnelli
2010
urzęduje

Sponsorzy[edytuj]

Sezony Sponsor główny
1981/1982
1988/1989
Ariston
1989/1990
1991/1992
Upim
1992/1993
1994/1995
Danone
1995/1996
1997/1998
Sony (Sony Minidisc)
1998/1999
D+ Libertà Digitale/Tele+
1999/2000
D+ Libertà Digitale /Tele+/Sony
2000/2001
Tele+/Sportal.com
2001/2002
Fastweb/Tu Mobile
2002/2003
2003/2004
Fastweb/Tamoil
2004/2005
Tamoil/Sky Sports
2005/2006
2006/2007
Tamoil
2007/2008
2009/2010
New Holland (Fiat Group)
2010/2011
2011/2012
BetClic/Balocco
2012/2013
2020/2021
Jeep
Sezony Sponsor techniczny
1979/1980
1999/2000
Kappa
1999/2000
2000/2001
Ciao Web
2000/2001
2002/2003
Lotto
2003/2004
2014/2015
Nike
2015/2016
2021/2022
Adidas

Siedziby klubu[edytuj]

Lata Siedziba
1898
1898
Via Montevecchio
1899
1899
Via Piazzi 4
1900
1902
Via Gazometro 14
1903
1904
Via Pastrengo
1905
1906
Via Donati 1
1919
1921
Via Carlo Alberto 43
1921
1922
Via Botero 16
1923
1933
Corso Marsiglia
1934
1943
Via Bogino 12
1944
1947
Corso IV Novembre 151
1948
1964
Piazza San Carlo 206
1965
1985
Galleria San Federico 54
1986
2000
Piazza Crimea 7
2001
nadal
Corso Galileo Ferraris 32

Sukcesy[edytuj]

Mecze w europejskich pucharach[edytuj]

Trofea międzynarodowe[edytuj]

Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 03-06-2017)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)

Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1985, 1996
finalista 1 1973
Coppacampioni.png
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 2 1985, 1996
finalista 7*
(rekord)
1973, 1983, 1997, 1998, 2003, 2015, 2017
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 3
1977, 1990, 1993
finalista 1 1995
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 1 1984
finalista 0
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 2 1984, 1996
finalista 0

Puchar Intertoto
zdobywca 1 1999
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 0
finalista 2 1965, 1971

Trofea krajowe[edytuj]

Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch
(Stan na 17-05-2017)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Scudetto.svg
Mistrzostwo
I miejsce 33*
(rekord)
(dwa tytuły odebrano klubowi w skutek afery korupcyjnej Calciopoli, sezon 04/05 i 05/06)
1905, 1926, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1950, 1952, 1958Star*.svg, 1960, 1961, 1967, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1981, 1982Star*.svgStar*.svg, 1984, 1986, 1995, 1997, 1998, 2002, 2003, 2012, 2013, 2014Star*.svgStar*.svgStar*.svg, 2015, 2016, 2017
II miejsce 21*
(rekord)
1903, 1904, 1906, 1938, 1946, 1947, 1948, 1953, 1954, 1963, 1974, 1976, 1980, 1983, 1987, 1992, 1994, 1996, 2000, 2001, 2009
III miejsce 11 1910, 1927, 1930, 1940, 1943, 1951, 1968, 1970, 1979, 2004, 2008
Coccarda Coppa Italia.svg
Puchar
zdobywca 12*
(rekord)
1938, 1942, 1959, 1960, 1965, 1979, 1983, 1990, 1995, 2015, 2016, 2017
finalista 5 1973, 1992, 2002, 2004, 2012
Supercoppaitaliana.png
Superpuchar
zdobywca 7*
(rekord)
1995, 1997, 2002, 2003, 2012, 2013, 2015
finalista 5 1990, 1998, 2005, 2014, 2016

II liga
I miejsce 1 2007
II miejsce 0
III miejsce 0
  • Campionato Federale di Prima Categoria:
    • mistrz (2x): 1908, 1909

Inne trofea[edytuj]

  • Torneo di Viareggio:
    • zdobywca (8x): 1961, 1994, 2003, 2004, 2005, 2009, 2010, 2012
    • finalista (5x): 1953, 1954, 1965, 1968, 2006
  • Trofeo Luigi Berlusconi:
    • zdobywca (10x): 1991, 1995, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2010, 2012
    • finalista (9x): 1996, 1997, 2002, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011
  • Trofeo Birra Moretti:
    • zdobywca (6x): 1997, 2000, 2003, 2004, 2006, 2008
    • finalista (4x): 1998, 2002, 2005, 2007
  • Trofeo TIM:
    • zdobywca (1x): 2009
    • finalista (5x): 2001, 2003, 2006, 2008, 2011

Rekordy piłkarzy[edytuj]

Najwięcej bramek[8]
Lp. Imię i nazwisko Bramki
1.
Włochy Alessandro Del Piero
289
2.
Włochy Giampiero Boniperti
179
3.
Włochy Roberto Bettega
178
4.
Francja David Trezeguet
171
5.
ArgentynaWłochy Omar Sívori
167
6.
Włochy Felice Borel
158
7.
Włochy Pietro Anastasi
130
8.
Dania John Hansen
124
9.
Włochy Roberto Baggio
115
10.
Włochy Federico Munerati
114
11.
Walia John Charles
105
12.
Francja Michel Platini
104
13.
Włochy Guglielmo Gabetto
101
14.
Włochy Filippo Inzaghi
89
15.
ArgentynaWłochy Raimundo Orsi
88
16.
Włochy Giovanni Ferrari
79
17.
Włochy Franco Causio
72
18.
Włochy Vittorio Sentimenti
Włochy Ermes Muccinelli
69
20.
Włochy Fabrizio Ravanelli
68
Najwięcej meczów[9]
Lp. Imię i nazwisko Mecze
1.
Włochy Alessandro Del Piero
705
2.
Włochy Gianluigi Buffon
579
3.
Włochy Gaetano Scirea
552
4.
Włochy Giuseppe Furino
528
5.
Włochy Roberto Bettega
482
6.
Włochy Dino Zoff
476
7.
Włochy Giampiero Boniperti
459
8.
Włochy Sandro Salvadore
450
9.
Włochy Franco Causio
447
10.
Włochy Antonio Cabrini
440
11.
Włochy Antonello Cuccureddu
434
12.
Włochy Antonio Conte
419
13.
Włochy Claudio Gentile
414
14.
Włochy Giovanni Varglien
410
15.
Włochy Alessio Tacchinardi
404
16.
Włochy Mario Varglien
402
17.
Włochy Giorgio Chiellini
401
18.
Włochy Teobaldo Depetrini
387
19.
Włochy Gianfranco Leoncini
379
20.
Włochy Sergio Brio
378

Indywidualne zdobycze[edytuj]

Włoski piłkarz roku (Włochy)
Rok Zawodnik
1998 Włochy Alessandro Del Piero
2006 Włochy Fabio Cannavaro
2008 Włochy Alessandro Del Piero
Obcokrajowiec roku (Włochy)
Rok Zawodnik
1997
2001
Francja Zinédine Zidane
2002 Francja David Trezeguet
2003 Czechy Pavel Nedvěd
2004 Szwecja Zlatan Ibrahimović
Włoski bramkarz roku (Włochy)
Rok Zawodnik
1997
1998
Włochy Angelo Peruzzi
1999
2001[10]
2002
2003
2004
2005
2006
Włochy Gianluigi Buffon

Rekordy klubowe[edytuj]

  • Najwięcej punktów w Serie A: 102 (2013/14)
  • Najmniej punktów w Serie A: 29 (1938/39 i 1961/62)
  • Największe domowe zwycięstwo: 9:1 z Interem (1960/61) i 8:0 z Fiorentiną (1952/53)
  • Największa domowa porażka: 7:1 z Milanem (1949/50)
  • Największe wyjazdowe zwycięstwo: 7:0 z Pro Patria (1950/51)
  • Największa wyjazdowa porażka: 6:0 z Interem (1953/54)
  • Najwyższe zwycięstwo w pucharach: Juventus – Rumelange 7:0 (1970/71), Juventus – Lechia Gdańsk 7:0 (1983/84), Juventus – Valur Reykjavík 7:0 (1986/87), Juventus – Olimpiakos 7:0 (2003/04)
  • Najwięcej zwycięstw w Serie A: 33 (2013/14)
  • Najwięcej kolejnych zwycięstw: 15 (2015/16)
  • Najwięcej zwycięstw na wyjeździe: 14 (1949/50)
  • Najmniej porażek w sezonie: 0 (2011/12)
  • Najwięcej zdobytych pkt. na możliwe: 102 na 114 (2013/14)
  • Udział piłkarza w kolejno rozegranych meczach: 330 (Dino Zoff)
  • Najwyższa porażka w pucharach: Wiener SK – Juventus 7:0 (1958/59)
  • Najlepszy strzelec w historii: Alessandro Del Piero (301 goli)
  • Najwięcej goli w jednym sezonie w lidze: Felice Borel (32, 1933/34)
  • Najwięcej występów: Alessandro Del Piero (700)
  • Najwięcej goli w 1 meczu: 6 (Omar Sívori. Juventus – Inter 9:1, 1960/61)
  • Najwięcej widzów na delle Alpi: 67.229 (15 maja 2003, Juventus – Real Madryt)
  • Najmniej widzów na delle Alpi: 237 (2001/02, z Sampdorią w Pucharze Włoch)
  • Najdroższy transfer (zakup): 90 mln EUR (2016, Gonzalo Higuain z SSC Napoli)
  • Najdroższy transfer (sprzedaż) 105 mln EUR (2016, Paul Pogba do Manchester United)
  • Najwięcej tytułów króla strzelców: 3 (Michel Platini)
  • Najdłuższa kadencja trenerska: 13 lat (Giovanni Trapattoni)
  • Najdłuższa prezydentura: 19 lat (Giampiero Boniperti – 1971-1990)
  • Najdłużej nosił opaskę kapitana Alessandro Del Piero – (1999-2012)
  • Najdłużej szyła stroje dla Juventusu firma Kappa21 lat (1979-2000)
  • Najdłużej noszony sponsor na koszulkach – Ariston (8 lat – 1981-1989)
  • Węgier Ferenc Hirzer, strzelił więcej goli niż rozegrał meczów (w 43 meczach strzelił 50 bramek)
  • Michel Platini jako zawodnik Juventusu zdobywał „Złotą Piłkę” 3 razy z rzędu (1983, 1984, 1985)
  • Juventus jest pierwszym zespołem, który zdobył trzy najważniejsze europejskie trofea

Zawodnicy[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Juventus F.C..

Obecny skład[edytuj]

Stan na 2 czerwca 2017
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Włochy Gianluigi Buffon (kapitan)
3 OB Włochy Giorgio Chiellini (wicekapitan)
4 OB Maroko Medhi Benatia
5 PO Bośnia i Hercegowina Miralem Pjanić
6 PO Niemcy Sami Khedira
7 NA Kolumbia Juan Cuadrado
8 PO Włochy Claudio Marchisio (3. kapitan)
9 NA Argentyna Gonzalo Higuaín
12 OB Brazylia Alex Sandro
15 OB Włochy Andrea Barzagli
17 NA Chorwacja Mario Mandžukić
18 PO Gabon Mario Lemina
19 OB Włochy Leonardo Bonucci
Nr Poz. Piłkarz
20 NA Chorwacja Marko Pjaca
21 NA Argentyna Paulo Dybala
22 PO Ghana Kwadwo Asamoah
23 OB Brazylia Dani Alves
24 OB Włochy Daniele Rugani
25 BR Brazylia Neto
26 OB Szwajcaria Stephan Lichtsteiner
27 PO Włochy Stefano Sturaro
28 PO Wenezuela Tomás Rincón
32 BR Włochy Emil Audero
39 PO Włochy Luca Marrone
PO Argentyna Rodrigo Bentancur

Wypożyczeni[edytuj]

Stan na 21 czerwca 2017
Nr Poz. Piłkarz
BR Włochy Francesco Anacoura (do Casertany)
BR Włochy Alberto Brignoli (do Leganés)
BR Rumunia Laurențiu Brănescu (do Dinamo Bukareszt)
BR Włochy Alberto Galinetta (do Santarcangelo)
BR Włochy Nicola Leali (do Olympiakosu)
BR Włochy Timothy Nocchi (do Tuttocuoio)
BR Włochy Carlo Pinsoglio (do Latiny)
OB Włochy Luca Barlocco (do Alessandrii)
OB Brazylia Filipe (do Casertany)
OB Hiszpania Pol García (do Latiny)
OB Hiszpania Pol Lirola (do Sassuolo)
OB Rumunia Vlad Marin (do FCV)
OB Włochy Giulio Parodi (do Pordenone)
OB Włochy Stefano Pellizzari (do Carrarese)
OB Włochy Christian Tavanti (do Sambenedettese)
OB Włochy Claudio Zappa (do Pontedery)
PO Włochy Michele Cavion (do Cremonese)
PO Włochy Gregorio Luperini (do Cremonese)
PO Włochy Stefano Pellini (do Tuttocuoio)
PO Włochy Leonardo Spinazzola (do Atalanty)
Nr Poz. Piłkarz
PO Norwegia Vajebah Sakor (do Vålerenga Fotball)
PO Włochy Giorgio Siani (do Tuttocuoio)
PO Kolumbia Andrés Tello (do Empoli)
PO Włochy Mattia Vitale (do Cesena)
PO Maroko Ouasim Bouy (do Palermo)
NA Włochy Stefano Beltrame (do Den Bosch)
NA Włochy Davide Cais (do Pontedery)
NA Włochy Alberto Cerri (do SPAL)
NA Grecja Anastasios Donis (do OGC Nice)
NA Włochy Eric Lanini (do Westerlo)
NA Włochy Francesco Margiotta (do Lausanne)
NA Włochy Stefano Padovan (do Foggii)
NA Włochy Cristian Pasquato (do Krylji Sowietow)
NA Włochy Nicolò Pozzebon (do Groningen)
NA Włochy Lorenzo Rosseti (do Luganon)
NA Gwinea Alhassane Soumah (do Cercle)
NA Włochy King Udoh (do Pontedery)

Inne[edytuj]


Przypisy

  1. Italy – Foundation Dates
  2. Historia grup Ultras Juventusu (pol.). [dostęp 18 maja 2009].
  3. a b Przyjaciele i rywale (pol.). [dostęp 18 maja 2009].
  4. Kibice Juventusu we Włoszech i Europie.
  5. FanClub JuvePoland.
  6. Nie uwzględnia ewentualnych strzelców rzutów karnych.
  7. Juventus.com – Juventus Center Vinovo.
  8. Stan na 22 września 2014
  9. Stan na 22 sierpnia 2016
  10. Gianluigi Buffon wygrał plebiscyt na najlepszego piłkarza Włoch, najlepszego piłkarza świata według FIFA, będąc zawodnikiem Parma F.C. w 1999 i 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj]