Pelagiusz II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pelagiusz II
Pelagius Secundus
Papież
Pelagiusz II
Data i miejsce urodzenia brak danych
Rzym
Data i miejsce śmierci 7 lutego 590
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 26 listopada 579
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pelagiusz II (ur. w Rzymie, zm. 7 lutego 590 tamże) – papież w okresie od 26 listopada 579 do 7 lutego 590[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Przyjmuje się, że pochodził z Rzymu, choć jego ojciec nosił imię Unigild, co wskazywałoby na pochodzenie gockie[2]. Został wybrany na papieża natychmiast, nie czekając na zgodę cesarza[2].

Najważniejsze dokumenty z czasu jego pontyfikatu dotyczą Longobardów i Schizmy Trzech Rozdziałów. Z powodu zagrożenia ze strony Lombardów Pelagiusz zwrócił się z prośbą o pomoc do cesarza bizantyjskiego Maurycjusza[2]. Ponieważ nie uzyskał od niego oczekiwanej pomocy papież zwrócił się do Franków, którzy po pierwszej inwazji zostali przekupieni przez Lombardów i wycofali się[2].

Pelagiusz próbował popularyzować celibat wśród księży. Akty na temat celibatu wydane przez Pelagiusza zostały anulowane przez jego następcę Grzegorza I Wielkiego. W 589 roku odbył się synod w Toledo, na którym papież ogłosił nawrócenie się Wizygotów[2].

Papież był też budowniczym – podniósł prezbiterium Bazyliki św. Piotra, by ołtarz znajdował się nad grobem Piotra Apostoła[2]. Pelagiusz zmarł w czasie epidemii dżumy, która wybuchła pod koniec 589, po wylaniu Tybru[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 37. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 95-96. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Benedykt I
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
579 – 590
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Grzegorz I