Symmachus (papież)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Symmachus
Święty Kościoła katolickiego
Papież
Symmachus
Data i miejsce urodzenia brak danych
Sardynia
Data i miejsce śmierci 19 lipca 514
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 22 listopada 498
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Święty
Symmachus
Wspomnienie 19 lipca

Symmachus (zm. 19 lipca 514 w Rzymie) – papież w okresie od 22 listopada 498 do 19 lipca 514[1], święty Kościoła katolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był nawróconym na chrześcijaństwo Sardyńczykiem[2], synem Fortunata. Po śmierci Anastazego znowu doszło do wybrania dwóch papieży: prawowitego Symmacha i antypapieża Wawrzyńca.

Król Teodoryk Wielki zaakceptował dobrą wolę Symmacha, by zwołać synod. Po opinii króla Teodoryka Symmach zwołał synod, który miał potwierdzić jego prawowity wybór. Kiedy król Teodoryk Wielki przybył z Rawenny do Rzymu papież Symmach witał go, zaś zwolennicy Wawrzyńca oskarżyli papieża o celebrowanie obchodów świąt Wielkiej Nocy według starego kalendarza rzymskiego, a nie aleksandryjskiego[2]. Na wezwanie króla Teodoryka Symmach wyjechał z Rzymu, ale nie dojechał do celu, bo w drodze otrzymał wiadomość, że oskarżono go o pożycie z niewiastą i przywłaszczenie własności kościelnej. Wrócił więc do Rzymu i chwilowo ukrył się w Bazylice św. Piotra. Zwolennicy Wawrzyńca nakłonili Teodoryka by mianował on Piotra, biskupa Altinum, rzymskim wizytatorem i zarządcą Stolicy Apostolskiej. Teodoryk zwołał synod biskupi, by ten zbadał dokładnie oskarżenia padające pod adresem papieża Symmacha. W dniu rozpoczęcia synodu doszło w Rzymie do poważnych starć pomiędzy zwolennikami Wawrzyńca i Symmacha[1]. Pod nieobecność Symmacha synod uznał, że papież może być postawiony tylko przed sądem Bożym, a nie ludzkim[1]. Uchwalono też, że papież Symmach jest prawowitym papieżem, a kto odmawia mu posłuszeństwa jest schizmatykiem[1]. Spory doprowadziły do zebrania poważnych akt odwołujących się do dziejów papiestwa z przekazów ustalonych przez Sylwestra I.

Symmach po powrocie z Rawenny zwołał ważny dla historii papiestwa synod. Odbył się on w Bazylice św. Piotra (przy udziale 72 biskupów italskich) i podjął uchwały ograniczające możliwość ingerowania władzy świeckiej w wybór biskupa Rzymu. Dekret Consilium dilectionis vestrae z 1 marca 499 zakazywał jakichkolwiek pertraktacji za życia papieża i bez jego wiedzy[3]. Dokument dawał papieżowi możliwość wskazania swego następcy, a w przypadku gdyby tak się nie stało, stanowił, że prawowitym papieżem będzie ten, kto zostanie wybrany przez całe duchowieństwo rzymskie, w przypadku zaś podziałów, przez jego większość. Dekret był pierwszą formalną próbą wprowadzenia przepisów dotyczących wyboru następcy urzędującego papieża. Wprowadzał ideę, że biskupa Rzymu wybierać mogło wąskie grono elektorów, a nie cały lud miasta. Jednakże próby wprowadzenia dekretu papieskiego w życie były nieskuteczne, podjęte, z wątpliwym zresztą skutkiem, zostały jedynie w latach 30. VI wieku[3].

Zarządził śpiewanie Gloria in excelsis Deo w niedzielnych Mszach Świętych (wg Pontyfikału rzymskiego)[2].

Wiele lat później Symmach dążył do zwołania soboru w Heraklei. Symmach wysłał pismo do cesarza Bizancjum. W oczekiwaniu na odpowiedź papież zmarł. W czasie jego pontyfikatu na katolicyzm przeszedł Zygmunt, król Burgundów[1]. Symmachus w 514 roku ustanowił Arles diecezją całej Galii i Hiszpanii, a prymat nad nią powierzył św. Cezaremu, który był pierwszym biskupem spoza Italii[2].

Został pochowany w grotach watykańskiej Bazyliki św. Piotra.

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 19 lipca[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 31-32. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 76-77. ISBN 83-06-02633-0.
  3. 3,0 3,1 Ambrogio M. Piazzoni: Historia wyboru papieży. Kraków: Wydawnictwo M, 2004, s. 64-67. ISBN 83-7221-648-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Anastazy II
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
498 – 514
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Hormizdas