Urban II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Urban II
Urbanus Secundus
Odon de Lagery
Błogosławiony
Papież
Urban II
Data i miejsce urodzenia ok. 1035
Chatillon-sur-Marne
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1099
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1088-1099
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia ok. 1080
Sakra biskupia przed 24 kwietnia 1082
Kreacja kardynalska ok. 1080
Grzegorz VII
Kościół tytularny Biskup Ostii
Pontyfikat 12 marca 1088
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Urban II w Wikicytatach
Błogosławiony
Urban II
Data beatyfikacji 14 lipca 1881
Rzym
przez Leona XIII
Wspomnienie 29 lipca

Urban II (łac. Urbanus II, właśc. Odon de Lagery OSB; ur. ok. 1035 w Chatillon-sur-Marne, zm. 29 lipca 1099 w Rzymie[1]) – papież w okresie od 12 marca 1088 do 29 lipca 1099[2], błogosławiony Kościoła katolickiego[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wcześniejsze życie[edytuj | edytuj kod]

Urban pochodził z francuskiej rodziny szlacheckiej[1]. Kształcił się szkole katedralnej w Reims, jego nauczycielem był św. Bruno z Kolonii, założyciel zakonu kartuzów[1]. Odon de Lagery został kanonikiem i archidiakonem katedry w Reims; około 1068 wstąpił do zakonu benedyktynów (klasztor w Cluny)[1]. Pełnił w Cluny m.in. funkcję przeora; wysłany do Rzymu na zaproszenie papieża Grzegorza VII, był bliskim doradcą papieża w okresie jego starań o reformę Kościoła[1]. W 1080 został mianowany kardynałem-biskupem Ostii i w latach 1082-1085 był legatem we Francji i Niemczech (w 1083 krótko więziony przez cesarza Henryka IV)[1]. Koordynował obsadę wakujących stolic biskupich w Saksonii duchownymi wiernymi Grzegorzowi VII oraz przeprowadził synod w Kwedlinburgu, na którym klątwą obłożony został antypapież Klemens III oraz jego zwolennicy[1].

Powrócił do Rzymu z misji legata w 1085, już po śmierci Grzegorza VII. Początkowo był przeciwnikiem wyboru Wiktora III, ostatecznie uznał go jednak za prawowitego papieża; po śmierci Wiktora (1087) wybór nowego papieża nie mógł odbyć się w Rzymie, opanowanym przez antypapieża Klemensa. 12 marca 1088 w Terracinie wybrany został Odon de Lagery; przyjął imię Urbana II[1].

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

W 1089 roku Urban przeprowadził synod w Melfi, na którym podtrzymał postanowienia swojego poprzednika, dotyczące symonii, małżeństw księży i inwestyturze świeckiej[1]. Ogłosił także utworzenie Kurii Rzymskiej, zorganizowanej na wzór dworu królewskiego, oraz podniósł znaczenie kolegium kardynalskiego[1]. Jego działania były jednak znacznie ostrożniejsze niż Grzegorza VII, ponieważ pozycja papieża była wówczas słaba, ze względu na rządy antypapieża Klemensa[1]. Reformatorzy gregoriańscy sprzeciwili się takim metodom, lecz umocniło to pozycję papiestwa[1]. W tym samym roku Klemens odbył synod, na którym ekskomunikował Urbana[2]. Rok później Urban przyjechał do Rzymu i odbył uroczysty ingres[2]. Jednak wkrótce potem interwencja Henryka IV, skłoniła go do ponownej ucieczki z miasta i chronienia się u Normanów[2]. Gdy w 1093 roku, przeciwko Henrykowi wystąpił jego syn Konrad Salicki, papież mógł bezpiecznie wrócić do Rzymu[2]. Prawdopodobnie za pomocą łapownictwa odzyskał Lateran (w 1094) i Zamek Świętego Anioła (w 1098)[1].

W latach 90. XI wieku, papież pozostawał w konflikcie z królem Francji Filipem I – m.in. ogłosił jego ekskomunikę), w związku ze sprawami matrymonialnymi króla[1]. W Hiszpanii przywrócił arcybiskupstwo w Toledo i nadał nowemu arcybiskupowi paliusz i prymat na cały kraj[1].

Na synodzie w Piacenzy w 1095 roku odnowił ekskomunikę Klemensa[2]. 27 listopada 1095 na synodzie w Clermont ogłosił hasło wojny świętej, czym zapoczątkował wyprawy krzyżowe[2]. Podczas tego synodu został także wydany dekret Treuga Dei[2]. W związku z udziałem w krucjatach, wszyscy uczestnicy wyprawy mieli dostąpić odpustu zupełnego[2]. Krzyżowcy zdobyli Jerozolimę 15 lipca 1099; papież zmarł dwa tygodnie potem, wiadomość o powodzeniu krucjaty nie zdążyła do niego dotrzeć[1]. Wśród historyków toczą się spory, na ile pierwsza wyprawa krzyżowa była wynikiem umyślnego działania papieża, a na ile nieporozumieniem z cesarzem Aleksym I Komnenem.

Za jego pontyfikatu założony został zakon cystersów. Z pomocą Anzelma z Canterbury zdołał przekonać przedstawicieli Kościoła wschodniego do doktryny Filioque, mówiącej o podwójnym pochodzeniu Ducha Świętego[1].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Urban został beatyfikowany 14 lipca 1881 przez papieża Leona XIII, natomiast jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 29 lipca[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 222-224. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 78-79. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pope Bl. Urban II (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-12-01].
  • Hüls, Rudolf: Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130. Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom. Max Niemeyer Verlag. Tybinga 1977, ISBN 978-3-484-80071-7


Poprzednik
Wiktor III
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Paschalis II