Urban II

Urban II Urbanus Secundus
Odon de Lagery
Błogosławiony Papież
Data i miejsce urodzenia	ok. 1035 Chatillon-sur-Marne
Data i miejsce śmierci	29 lipca 1099 Rzym
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Nominacja biskupia	ok. 1080
Sakra biskupia	przed 24 kwietnia 1082
Kreacja kardynalska	ok. 1080 Grzegorz VII
Kościół tytularny	Biskup Ostii
Pontyfikat	12 marca 1088
Multimedia w Wikimedia Commons
Urban II w Wikicytatach

Błogosławiony
Data beatyfikacji	14 lipca 1881 Rzym przez Leona XIII
Wspomnienie	29 lipca

Urban II (łac. Urbanus II), właściwie Odon de Lagery (ur. ok. 1035 w Chatillon-sur-Marne, Szampania, zm. 29 lipca 1099) – papież w okresie od 1088 do 29 lipca 1099, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Biografia

Urban pochodził z francuskiej rodziny rycerskiej. Kształcił się szkole katedralnej w Reims. Jego nauczycielem był św. Bruno z Kolonii, założyciel zakonu kartuzów. Odon de Lagery został kanonikiem i archidiakonem katedry w Reims; około 1070 wstąpił do zakonu benedyktynów (klasztor w Cluny). Pełnił w Cluny m.in. funkcję przeora; wysłany do Rzymu na zaproszenie papieża Grzegorza VII, był bliskim doradcą papieża w okresie jego starań o reformę Kościoła. W 1080 mianowany kardynałem-biskupem Ostii. W latach 1082-1085 legat we Francji i Niemczech, 1083 krótko więziony przez cesarza Henryka IV. Koordynował obsadę wakujących stolic biskupich w Saksonii duchownymi wiernymi Grzegorzowi VII oraz przeprowadził synod w Kwedlinburgu, na którym klątwą obłożony został antypapież Klemens III oraz jego zwolennicy.

Powrócił do Rzymu z misji legata w 1085, już po śmierci Grzegorza VII i wyborze jego następcy, Wiktora III. Początkowo był przeciwnikiem wyboru Wiktora, ostatecznie uznał go jednak za prawowitego papieża; po śmierci Wiktora (1087) wybór nowego papieża nie mógł odbyć się w Rzymie, opanowanym przez antypapieża Klemensa. 12 marca 1088 w Terracinie koło Gaety wybrany został Odon de Lagery; przyjął imię Urbana II.

Krótko po wyborze z pomocą wojsk normańskich przejął kontrolę nad Rzymem. Jesienią roku 1089 przeprowadził synod w Melfi. Ogłoszono tam ustawodawstwo przeciwko symonii i małżeństwom księży, a także przeprowadzona regulacja kwestii finansowych Kościoła. Papież ogłosił także utworzenie Kurii Rzymskiej, zorganizowanej na wzór dworu królewskiego, oraz podniósł znaczenie kolegium kardynalskiego. W 1090 ponownie wyparty z Rzymu przez antypapieża Klemensa, wspieranego przez cesarza Henryka IV; odzyskał panowanie w 1092. W połowie lat 90. XI wieku papież pozostawał także w konflikcie z królem Francji Filipem (m.in. ogłosił jego ekskomunikę), w związku ze sprawami matrymonialnymi króla.

27 listopada 1095 na synodzie w Clermont ogłosił hasło wojny świętej, czym zapoczątkował wyprawy krzyżowe. W związku z udziałem w krucjatach po raz pierwszy w dziejach chrześcijaństwa była mowa o odpustach. Krzyżowcy zdobyli Jerozolimę w lipcu 1099; papież zmarł dwa tygodnie potem, wiadomość o powodzeniu krucjaty nie zdążyła do niego dotrzeć. Wśród historyków toczą się spory, na ile pierwsza wyprawa krzyżowa była wynikiem umyślnego działania papieża, a na ile nieporozumieniem z cesarzem Aleksym I Komnenem.

Za jego pontyfikatu założony został zakon cystersów.

Kult

Przez stulecia Urban czczony był jako błogosławiony. Oficjalnie został beatyfikowany 14 lipca 1881 przez papieża Leona XIII.

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 29 lipca.

Źródła

• Urban II - Ökumenisches Heiligenlexikon (niem.)
• Hüls, Rudolf: Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130. Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom. Max Niemeyer Verlag. Tybinga 1977, ISBN 978-3-484-80071-7

Poprzednik bł. Wiktor III

Papież

Następca Paschalis II