Bonifacy I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bonifacy I
Bonifacius
Święty Kościoła katolickiego
Papież
Bonifacy I
Data śmierci 4 września 422
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 28 grudnia 418
Wspomnienie 4 września

Bonifacy (ur. w Rzymie, zm. 4 września 422) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 28 grudnia 418 do 4 września 422[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Bonifacy był Rzymianinem, synem Jocundusa. Po śmierci papieża Zozyma Bonifacy został wybrany na Stolicę Piotrową w kościele św. Teodory. Jednak dzień wcześniej na Lateranie zebrała się frakcja skupiająca diakonów i dokonała elekcji kontrkandydata, archidiakona Eulaliusza[1]. Bonifacy i Eulaliusz zostali wyświęceni i konsekrowani w tym samym dniu. Obaj zostali wyświęceni w tym samym kościele, kościele św. Marcelego.

Bonifacy wziął pod władanie Bazylikę św. Piotra, bo Laterańska bazylika była już zajęta przez antypapieża. Antypapieża popierał ówczesny prefekt Rzymu Symmachus[2]. Bonifacy został skazany na wygnanie z miasta. Kiedy miał wyjeżdżać wstawili się za nim prezbiterzy rzymscy, którzy wybrali Bonifacego. Symmachus zaś przekonał cesarza Honoriusza o ostateczne potwierdzenie tej decyzji[2]. Kiedy prezbiterzy rzymscy dowiedzieli się o tym szantażu zebrali się potajemnie i postanowili, że pójdą do cesarza Honoriusza i przekonają go by kazał eksmitować ich obu. Wymogli więc na Honoriuszu by ten wyrzucił z miasta obu przeciwników. Lecz Honoriusz nie był pewien swej decyzji więc zebrał synod rozjemczy, który miał rozstrzygnąć spór między antypapieżem a prawowicie wybranym Bonifacym I, ale Eulaliusz się nie stawił przed synodem[2].

Honoriusz zapowiedział że zwoła synod na Spoleto. Antypapież jednak wycofał się na Lateran a pod nieobecność cesarza dokonał tam poważnych rozruchów. Pod nieobecność Eulaliusza cesarz Honoriusz oficjalnie zatwierdził wybór Bonifacego I. Cesarz nie tylko zatwierdził wybór, ale skazał także antypapieża na wypędzenie z Rzymu. Bonifacy mógł wreszcie rozpocząć normalnie swój pontyfikat. Bonifacy I porozumiał się z cesarzem Honoriuszem w sprawie ostatecznego rozprawienia się z pelagianizmem i nakłonił Honoriusza do wydania edyktu zobowiązującego wszystkich biskupów do złożenia podpisu pod Tractoria papieża Zozyma. Przekonał biskupów afrykańskich, ze św. Augustynem z Hippony na czele, do podpisania tego dokumentu[2]. Papież Bonifacy I wystąpił przeciw cesarzowi Teodozjuszowi II, który chciał wikariat papieski w Tesalonikach założony jeszcze przez papieża Syrycjusza, aby go podporządkować Konstantynopolowi[2]. Dzięki pośrednictwu Honoriusza zdołał doprowadzić do zawieszenia edyktu.

Papież Bonifacy I zmarł 4 września 422 roku[1]. Został pochowany na cmentarzu św. Feliceta przy Via Salaria w kaplicy, którą wcześniej wybudował.

Wspomnienie liturgiczne przypada 4 września[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 27. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 62-63. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Zozym
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
418 – 422
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Celestyn I