Jan Paweł I

Jan Paweł I Ioannes Paulus Primus
Albino Luciani
Sługa Boży Papież
Razem z Kardynałem Wojtyłą, 4 września 1978
Humilitas Pokora
Kraj działania	Włochy
Data i miejsce urodzenia	17 października 1912 Canale d'Agordo
Data i miejsce śmierci	28 września 1978 Watykan
Patriarcha Wenecji
Okres sprawowania	1969-1978
Biskup Vittorio Veneto
Okres sprawowania	1958-1969
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	7 lipca 1935
Nominacja biskupia	15 grudnia 1958
Sakra biskupia	27 grudnia 1958
Wybór patriarchy	15 grudnia 1969
Kreacja kardynalska	5 marca 1973 Paweł VI
Kościół tytularny	S. Marco
Pontyfikat	26 sierpnia 1978
Multimedia w Wikimedia Commons

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	27 grudnia 1958
Miejscowość	Rzym
Miejsce	Bazylika św. Piotra
Konsekrator	Jan XXIII
Współkonsekratorzy	Girolamo Bortignon OFMCap. Gioacchino Muccin

Jan Paweł I (łac. Ioannes Paulus I), właśc. Albino Luciani (ur. 17 października 1912 w Forno di Canale (obecnie Canale d'Agordo), zm. 28 września 1978 w Watykanie) – patriarcha Wenecji, Sługa Boży, 263. papież w okresie 26 sierpnia – 28 września 1978.

Przed wyborem na papieża

Dzieciństwo

Urodził się w Canale d'Agordo (prowincja Belluno) w wielodzietnej biednej rodzinie robotniczej. Ojciec, Giovanni Luciani, był zatwardziałym socjalistą i antyklerykałem w przeciwieństwie do matki, głęboko wierzącej katoliczki, Bemoli Luciani. Matka razem z księdzem Filippo Carlim mieli największy wpływ na chłopca. Albino był pierwszym synem, wychowywali też dwie córki z pierwszego małżeństwa ojca, Giovanniego.

Przyszły papież doskonale znał warunki życia w biedzie. Mimo to był silnym, żywym chłopcem.

Kapłan

W wieku 11 lat Albino wpadł w zdumienie gdy jego ojciec zgodził się na przystąpienie do seminarium, był pewny że się na to nie zgodzi. Dzięki wyproszonemu przez matkę powołaniu kapłańskiemu, w 1923 roku wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Feltre. W 1928 roku Albino Luciani wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Belluno. Młody Albino nie był zachwycony pobytem w seminarium. Panowały tam bardzo surowe zasady. 7 lipca 1935 roku Albino Luciani otrzymał święcenia kapłańskie w kościele św. Piotra w niedalekim Belluno, po czym został wikarym w rodzinnym Forno di Canale. W roku 1937 powołano go na stanowisko wicerektora seminarium w Belluno, gdzie wykładał teologię dogmatyczną, prawo kanoniczne i historię sztuki. Pracując tam, rozpoczął studia na Uniwersytecie Gregoriańskim i 23 listopada 1946 roku uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej. Jego dużym osiągnięciem było zorganizowanie w 1949 roku Kongresu Eucharystycznego w Belluno. W tym samym roku opublikował swoją pierwszą książkę Katechezy w okruchach chleba (Catechetica in briciole). W 1954 roku biskup Belluno Girolamo Bortignon powołał go na Wikariusza Generalnego swojej diecezji. W wielu wypowiedziach wspominał, że gdyby nie został księdzem to prawdopodobnie zostałby dziennikarzem.

Biskup

27 grudnia 1958 papież Jan XXIII w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie konsekrował Albino Lucianiego i powierzył mu stanowisko biskupa w Vittorio Veneto. Był człowiekiem bardzo skromnym. Nie idąc za przykładem poprzedników, którzy mieli skłonności do luksusu, zamieszkał w spartańskich warunkach zamku San Marino. Nosił zwykłą sutannę. Często bez zapowiedzi odwiedzał kalekich i chorych. Jego środkiem lokomocji nadal pozostał rower, którym zawsze lubił jeździć lub stary samochód. W pracy z duchownymi wprowadził zasadę demokracji, bardzo rzadko spotykaną w Kościele. Jako członek Komisji Doktrynalnej Episkopatu Włoch uczestniczył w Soborze Watykańskim II. W dniu 15 grudnia 1969 Paweł VI mianował go patriarchą Wenecji. W 1972 r. został wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch. Funkcję tę pełnił do 1976 roku.

Kardynał

5 marca 1973 został wyniesiony do godności kardynalskiej.

Zainicjował wiele akcji charytatywnych. Znany był ze swoich zdolności pisarskich. Szczególnie popularny był cykl artykułów jego autorstwa w "Messagero di Sant Antonio", pisany w formie listów do sławnych postaci z historii i literatury, np. do Pinokia, w których poruszał aktualne problemy współczesności.

6 sierpnia 1978 roku zmarł Paweł VI. Konklawe zaczęło się 25 sierpnia.

Konklawe i pontyfikat

26 sierpnia 1978 r. obradujący kardynałowie wybrali go na papieża. Przyjął wtedy jako pierwszy w historii papieży podwójne imię Jana Pawła I na cześć swoich dwóch poprzedników – Jana XXIII i Pawła VI. Swój pontyfikat rozpoczął uroczyście 3 września. Papież Jan Paweł I za cel postawił sobie zmianę niektórych form sprawowania urzędu papieskiego. Po objęciu urzędu nie życzył sobie by noszono go w lektyce. Do korzystania z sedia gestatoria namówił go Mistrz Papieskich Ceremonii Liturgicznych (uzasadniał, że wtedy go będzie widać i tym go przekonał). Jan Paweł I nie chciał też nosić tiary, która była symbolem bogactwa i przepychu (nawet na mszy inauguracyjnej, tak jak jego dwaj poprzednicy Jan XXIII i Paweł VI). Nie czytał też podczas przemówień i konferencji tekstów przygotowanych mu przez kurię.

5 września udzielił audiencji metropolicie leningradzkiemu i nowogrodzkiemu Nikodemowi. Było to pierwsze od 500 lat oficjalne spotkanie wysokiego przedstawiciela Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej ze zwierzchnikiem Kościoła katolickiego. Wizyta skończyła się tragicznie dla Nikodema, który doznał zawału serca i zmarł na rękach papieża. Jan Paweł I zmarł 28 września 1978 r. w Watykanie, 33 dni po objęciu papieskiego urzędu. Podaną oficjalnie przyczyną śmierci był atak serca. Jan Paweł I został pochowany w Bazylice św. Piotra. Po jego śmierci pojawiły się różne teorie spiskowe, ale żadna z nich (włącznie ze śmiercią spowodowaną przez włoską mafię) nie została udowodniona.

Jan Paweł I zyskał wielu sympatyków wśród wiernych, wśród których zaskarbił sobie przydomek "Uśmiechniętego Papieża".

Papież Jan Paweł I wygłosił 11 homilii i przemówień, odbył cztery audiencje generalne oraz odprawił pięć nabożeństw na Anioł Pański. Nie zdążył przedstawić głównych zamierzeń swojego pontyfikatu, wydać encykliki lub listów apostolskich.

Śmierć i spekulacje na jej temat

Jan Paweł zmarł 28 września 1978 r. w Watykanie, 33 dni od czasu objęcia papieskiego urzędu. Oficjalną przyczyną śmierci, podaną przez Watykan, był atak serca papieża. W łóżku znaleziono go martwego z notatkami w ręku. Jan Paweł I został pochowany w bazylice św. Piotra. Po jego śmierci pojawiły się różne teorie spiskowe, sugerujące otrucie przez zarządzającą finansami Watykanu hierarchię Banku Watykańskiego, która, zgodnie z niektórymi podejrzeniami, miała związki z włoską mafią obawiającą się dochodzenia zainicjowanego przez papieża w celu zbadania przeszłej działalności tejże instytucji.

W czasach przed ujawnieniem trzeciej tajemnicy fatimskiej mówiono również, iż jest ona tak wstrząsająca, że to właśnie ona doprowadziła Jana Pawła I do zawału i śmierci.

Herb Jana Pawła I

Grób Jana Pawła I w Grotach Watykańskich

Herb papieski Jana Pawła I składa się z dwóch części, białej mniejszej na której znajduje się lew oraz z większej niebieskiej która składa się z sześciu gór i trzech złotych gwiazd.

Proces beatyfikacyjny

W listopadzie 2003 papież Jan Paweł II rozpoczął proces beatyfikacyjny Jana Pawła I. Faza diecezjalna procesu beatyfikacyjnego zakończyła się 10 listopada 2006 roku w Belluno. Cała dokumentacja została przekazana do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, która 3 stycznia dokonała jej oficjalnego otwarcia. 17 października 2012 do tejże Kongregacji zostało przekazane tzw. positio, czyli zbiór dokumentów mających na celu wykazanie heroiczności cnót kandydata na ołtarze. Do beatyfikacji Sługi Bożego wymagany jest jeden cud, mający odbyć się za wstawiennictwem zmarłego papieża. Rzymska agencja Zenit donosi, że cud jest już znany i badany. 17 października postulator procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła I, (Albino Lucianiego) bp Enrico Dal Covolo przekazał do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych „Positio”. Bp Dal Covolo nie ukrywa, że zebrana przez niego dokumentacja zawiera szereg ciekawych, a nieznanych dotąd informacji. Jednocześnie zapewnia, że wytypowano już cud, który będzie przedstawiony do oceny Kongregacji pod względem medycznym i teologicznym. Na obecnym etapie procesu nie można jednak powiedzieć, kiedy się on zakończy. Podkreśla, iż decyzja ówczesnego patriarchy Wenecji o przyjęciu wyboru kolegium kardynalskiego była heroiczną ofiarą dla dobra Kościoła.

Linki zewnętrzne

• Strona poświęcona Janowi Pawłowi I

Poprzednik Giovanni Urbani

Patriarcha Wenecji 1970-1978

Następca Marco Cé

Poprzednik Paweł VI

Papież 1978

Następca bł. Jan Paweł II