Anastazy II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anastazy II
Anastasius Secundus
Papież
Anastazy II
Data śmierci 19 listopada 498
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 24 listopada 496

Anastazy II (zm. 19 listopada 498) – papież, którego pontyfikat przypadał w czasie od 24 listopada 496 do 19 listopada 498[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem rzymskiego kapłana, Piotra[2]. Został wybrany pomimo sprzeciwów wpływowych hierarchów popierających politykę Feliksa III i Gelazego I[2].

Na synodzie w 495 zrehabilitował biskupa Misenusa, którego ekskomunikował Feliks III[2].

W czasie niedługiego pontyfikatu Anastazego II król Franków Chlodwig przyjął chrześcijaństwo w Reims[1], w formule rzymskiej, nie ariańskiej. Papież korespondował z biskupami galijskimi, ale rzekomy list Anastazego II do Chlodwiga jest XVII-wiecznym fałszerstwem.

Papież za wszelką cenę dążył do pojednania Kościołów[2]. Dlatego szukał porozumienia ze zwolennikami potępionego patriarchy Konstantynopola Akacjusza, czym naraził się jednemu z autorów spisu papieży Liber Pontificalis i trafił do piekła według "Boskiej komedii" Dantego[2]:

Idąc okólną ścieżką po wiszarze,
Co go tworzyły ściany w gruz rozbite,
Nad okropniejsze przyszliśmy cmentarze.
Powietrze było tak zaduchem syte,
Co w przepaścistej otchłani się wszczyna,
Żeśmy się skryli za grobową płytę,
Na której napis ryty wypomina:
Tutaj spoczywa papież Anastazy,
Zwrócony z drogi prawej od Fotyna

Dante Alighieri, Boska Komedia, I, XI, 1 – 9

W 497 roku odnowił także stosunki z, potępionym przez Gelazjusza I, biskupem Andrzejem z Tesalonik, a także przyjął jego diakona Fotyna[2]. Wówczas duchowni papiescy uznali Anastazego za zdrajcę i zerwali z nim jedność – prawdopodobnie wówczas przepadła ostatnia szansa na zjednoczenie Kościołów[2]. W 498 potępił traducjonizm i wkrótce potem zmarł. Został pochowany w portyku Bazyliki Św. Piotra[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 31. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 74-75. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Gelazjusz I
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
496 – 498
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Symmachus