Agapit II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Agapit II
Papież
Agapit II
Miejsce urodzenia Rzym
Data i miejsce śmierci grudzień 955
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 10 maja 946
Pontyfikat 10 maja 946

Agapit II (ur. w Rzymie, zm. w grudniu 955 tamże[1]) – papież od 10 maja 946 do grudnia 955[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Agapit pochodził z Rzymu i na papieża został wybrany przez panującego w Wiecznym Mieście księcia Alberyka II ze Spoleto. Na podstawie pośrednich danych przyjmuje się, że sakrę biskupią otrzymał 10 maja 946 i tę datę uważa się za początek jego pontyfikatu[2].

Agapit II, nie mogąc wyrwać się spod kurateli Alberyka, poświęcił się głównie sprawom religijnym, usiłując jednak doprowadzić do wzmocnienia autorytetu papiestwa w świecie chrześcijańskim. Alberyk II sprzyjał reformie kluniackiej, co ułatwiało reformatorskie działania Agapita II, m.in. sprowadził on mnichów z Gorze do opactwa przy Bazylice św. Pawła[1].

Na okres jego pontyfikatu przypada intensyfikacja kontaktów papiestwa z królestwem niemieckim[1]. W 951 król Niemiec Otton I Wielki wyprawił się do Włoch celem uzyskania korony cesarskiej, a w jego imieniu negocjacje w tej sprawie z papieżem, prowadzili arcybiskup Fryderyk z Moguncji i biskup Hartbert z Chur. Mimo przychylnej postawy Agapita do koronacji nie doszło, gdyż najazdy węgierskie zmusiły Ottona do powrotu do Niemiec. Konsekwencją tej wyprawy było jednak znaczące wzmocnienie pozycji Niemiec w północnej Italii. Agapit II wydał szereg przywilejów na rzecz niemieckich klasztorów i biskupstw, m.in. na rzecz benedyktyńskiego opactwa w Fuldzie (948), klasztoru św. Maurycego w Magdeburgu, żeńskiego opactwa Gandersheim czy archidiecezji hamburskiej. W 948 ustanowił diecezjalną organizację kościelną w Danii i podporządkował ją metropolii hamburskiej, a w 953 przesłał paliusz arcybiskupowi Brunonowi z Kolonii[1].

Agapit II zaangażował się też w konflikt o obsadę archidiecezji Reims[1]. W 925 ówczesny papież Jan X mianował na to stanowisko pięcioletniego wówczas Hugona, syna hrabiego Herberta z Vermadois. Jednakże król Ludwik IV wprowadził tam swojego kandydata Artolda. Papież początkowo poparł Artolda, później zmienił zdanie na korzyść Hugona, wreszcie na synodzie rzymskim w 949 zatwierdził na stanowisku metropolity Artolda, a na Hugona rzucił klątwę[1].

Alberyk II krótko przed swoją śmiercią w 954 odebrał od rzymskiej szlachty i duchowieństwa przysięgę, że następnym papieżem zostanie jego nieślubny syn Oktawian[1]. Choć było to sprzeczne z prawem kościelnym, źródła wskazują, że Agapit w żaden sposób nie protestował przeciwko tej faktycznej elekcji jego następcy jeszcze za jego życia, przeciwnie, przysięga ta została złożona w jego obecności i za jego zgodą[1]. Po śmierci Alberyka II (31 sierpnia 954) Oktawian przejął świecką władzę w Rzymie.

Agapit II niewiele przeżył swojego protektora, gdyż zmarł na początku grudnia 955, a jego następcą, zgodnie z obietnicą złożoną przez Rzymian Alberykowi, został Oktawian, który przyjął imię Jan XII[2].

Agapit II umarł w opinii świętości, jednak jego kultu nigdy nie potwierdzono.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 175-177. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 61. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Dopierała: Księga Papieży, Wyd. Pallotinum, Poznań 1996, s. 118-119
  • Pope Agapetus II (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-11-12].
Poprzednik
Marynus II
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Jan XII