Wiktor II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor II
Victor Secundus
Gebhard von Dollnstein-Hirschberg
Papież
Wiktor II
Data i miejsce urodzenia ok. 1018
Szwabia
Data i miejsce śmierci 28 lipca 1057
Arezzo
Papież
Okres sprawowania 1055-1057
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1042
Pontyfikat 13 kwietnia 1055
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wiktor II (łac. Victor II, właśc. Gebhard von Dollnstein-Hirschberg; ur. ok. 1018 w Szwabii, zm. 28 lipca 1057 w Arezzo[1]) – papież w okresie od 13 kwietnia 1055 do 28 lipca 1057[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Naprawdę nazywał się Gebhard, hrabia Calw, Tollenstein i Hirschbergu. Jego rodzicami byli hrabia Hartwig i hrabina Baliza, był krewnym cesarza Henryka III. Jego wujem był biskup Ratyzbony Gebhard III.

W 1042 roku biskup Ratyzbony zaproponował królowi Henrykowi kandydaturę Gebharda na urząd biskupa Eichstätt[1]. Henryk początkowo się wahał, gdyż Gebhard miał jedynie 24 lata, lecz uległ namowom sędziwego arcybiskupa Bardo z Moguncji. Gebhard okazał się być dobrym biskupem i stronnikiem cesarza[1]. Był wśród osób, które pojechały z nim na koronację do Rzymu w 1046 roku, brał udział w synodzie w Moguncji w październiku 1049 roku, któremu przewodniczył papież Leon IX. Gebhard był również obecny przy spotkaniach cesarza z papieżem w Ratyzbonie i Bambergu w 1053 roku. W tym czasie był już najbardziej wpływowym doradcą Henryka III. To właśnie za jego sprawą, niemiecka armia, która w 1053 roku szła, by połączyć się z wojskami papieża Leona IX w wojnie przeciwko Normanom, została zawrócona[1]. Później Gebhard, już jako papież, żałował, że doradził cesarzowi takie posunięcie. Miał wówczas okazję, by udowodnić swoją lojalność, broniąc tronu Bawarii przed zakusami księcia Konrada, hrabiów z Scheyern oraz swojego własnego wuja, biskupa Gebharda z Ratyzbony.

Po śmierci Leona IX (19 kwietnia 1054) na dwór w Moguncji przybył we wrześniu 1054 roku, na czele rzymskiej legacji, kardynał Hildebrand. Posłowie prosili cesarza, by desygnował Gebharda na papieża. Henryk wyraził zgodę, lecz Gebhard odmówił przyjęcia godności[1]. W marcu 1055 roku Gebhard uzależnił swą zgodę od zwrócenia Stolicy Apostolskiej wszystkich odebranych jej dóbr. 13 kwietnia 1055 roku Gebhard został formalnie obrany papieżem i przyjął imię Wiktor II.

Jako papież kontynuował walkę swojego poprzednika z symonią i konkubinatem wśród duchownych[2]. Cieszył się poparciem cesarza, dlatego też uzyskał o wiele więcej, niż udało to się Leonowi IX. 4 czerwca 1055 roku Wiktor II zwołał synod we Florencji w którym uczestniczył sam cesarz oraz 120 biskupów. Synod potwierdził dawne dekrety przeciwko symonii, a nieprzestrzegający ich biskupi zostali usunięci ze stanowisk[1]. Wiktor wysłał również list do króla Leónu (w Hiszpanii), Ferdynanda I, w którym groził mu ekskomuniką, jeśli ten nie uzna praw Henryka do cesarskiego tronu. Ferdynand spełnił żądania papieża.

W początkach 1056 roku Wiktor odesłał Hildebranda do Francji z zadaniem kontynuowania walki z symonią i konkubinatem. Ustanowił również dwóch legatów papieskich, arcybiskupów Raimbauda z Arles i Pontiusa z Aix, którzy mieli wspomagać Hildebranda w południowej Francji. Wezwany pilnie przez cesarza do Niemiec, przybył Wiktor do Goslar we wrześniu 1056 roku. Gdy 5 października 1056 roku, zmarł Henryk III, Gebhard został, opiekunem kilkuletniego Henryka IV i regentem Bawarii[2]. 28 października odbył się pogrzeb króla. Papież zapewnił wówczas, by władzę w imieniu nieletniego Henryka IV, objęła jego matka Agnieszka z Poitou[1].

14 czerwca 1057 powołał mnicha Fryderyka na stanowisko kardynała-prezbitera od św. Chryzogona, zyskując w ten sposób przyjaźń jego brata, potężnego księcia Godfryda Lotaryńskiego[1]. Następnie udał się do Toskanii, gdzie rozsądzał spory.

Zmarł 28 lipca na febrę tuż po synodzie w Arezzo[1]. Zgodnie z życzeniem papieża, jego szczątki wieziono do Eichstätt, gdzie miał zostać pochowany. Po drodze jednak mieszkańcy Rawenny odebrali przemocą ciało wiozącym je osobom i pochowali papieża w kościele Santa Maria Rotonda, gdzie spoczął obok Teodoryka Wielkiego, króla Ostrogotów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 207-209. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 72. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Leon IX
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Stefan IX