Stefan III (papież)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy papieża panującego w latach 768-772. Zobacz też: Stefan II panujący w latach 752-757, według innej numeracji określany jako Stefan III.
Stefan III
Stephanus Tertius
Papież
Stefan III
Data i miejsce urodzenia ok. 720
Sycylia
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 772
Watykan
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 7 sierpnia 768
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Stefan III lub Stefan III (IV)[a][1] (ur. ok. 720, zm. 24 stycznia 772) – papież w okresie od 7 sierpnia 768 do 24 stycznia 772[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na Sycylii, a wychował się w Rzymie. Za pontyfikatu Zachariasza pracował w kancelarii papieskiej[1]. Po śmierci jego poprzednika doszło do wyboru antypapieża Konstantyna i antypapieża Filipa, jednak obaj nie utrzymali się zbyt długo i w 768 roku wybrano prawowitego papieża Stefana[2]. Do jego wyboru znacznie przyczynił się kardynał Krzysztof, który w rzeczywistości miał nadzieję zawłaszczyć realną władzę dla siebie[1].

Kontynuował dobre stosunki papiestwa z królem Franków Pepinem III, ale po jego śmierci szukał porozumienia politycznego z Longobardami[2]. Zwołał synod, który zebrał się 12 kwietnia 769 na Lateranie, na którym ustanowił nowy dekret dotyczący wyboru papieży[1]. W myśl postanowień zgromadzenia o prawo wyboru mógł ubiegać się wyłącznie duchowny, a osoby świeckie, przede wszystkim lud rzymski, całkowicie odsunięto od elekcji[2]. W zakresie religijnym synod potępił postanowienia ikonoklastycznego soboru w Hierei (754), uznając prawowierność czcicieli obrazów czyli ikonodulów, w tym czasie zaciekle zwalczanych w Bizancjum przez cesarza Konstantyna V[1][3]. Zgromadzenie potępiło bezpośredniego poprzednika Stefana, antypapieża Konstantyna II. Należy podkreślić, że postanowienia synodu dotyczące wyboru papieży, jako sprzeczne z prawem zwyczajowym, nie obowiązywały w praktyce.

Papież sprzeciwiał się małżeństwu Karola Wielkiego z córką króla Longobardów Dezyderatą, które mogło doprowadzić do złamania paktu między Frankami, a Państwem Kościelnym[1]. Stefan próbował nawiązać kontakt z Karlomanem, a po jego śmierci ze swym wrogiem Dezyderiuszem[1]. Doprowadziło to ostatecznie do rozwodu Karola Wielkiego, który zerwał kontakty z Longobardami[2]. Uwikłany w rozgrywki polityczne, wydał wyrok śmierci na swojego doradcę, kardynała Krzysztofa, a wkrótce potem sam zmarł 24 stycznia 772 w Watykanie[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan II (papież elekt) nie zdążył przyjąć sakry i był różnie umieszczany w spisach papieskich, co stwarza trudności z numeracją papieży noszących to imię

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 135-136. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 48-49. ISBN 83-7006-437-X.
  3. J. N. D. Kelly, M. J. Walsh: A Dictionary of Popes. Oxford: Oxford University Press, 2010, s. 93. ISBN 978-0-19-929581-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Paweł I
Emblem of the Papacy SE.svg Papież Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Hadrian I