Kalikst I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kalikst I
Callixtus
Święty Kościoła katolickiego
Papież
Kalikst I
Data i miejsce śmierci 222
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 217
Święty
Kalikst
męczennik
Wspomnienie 14 października

Kalikst I (łac. Callixtus; zm. w 222 w Rzymie) – papież w latach 217-222[1], święty Kościoła katolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie był niewolnikiem Karpofora, który zlecił mu prowadzenie banku. Kalikst nie miał jednak zdolności w tym kierunku i doprowadził interes do bankructwa, za co został wtrącony do więzienia. Wierzyciele jednak doprowadzili do jego uwolnienia mając nadzieję na odzyskanie pieniędzy[2].

Niedługo potem oskarżony o wywołanie awantury w synagodze został zesłany do pracy w kopalni na Sardynii. Gdy z tego więzienia uwalniano chrześcijan wskazanych przez papieża Wiktora I, Kalikst zmusił zarządcę kopalni do uwolnienia go, mimo iż nie był na liście[2]. Przez parę lat przebywał na prowincji, gdzie pobierał miesięczną pensję. Następnie św. Zefiryn wezwał go do Rzymu i uczynił archidiakonem, swoim doradcą i zarządcą cmentarza zwanego dziś katakumbami św. Kaliksta[2]. Po śmierci Zefiryna został wybrany jego następcą. Tego wyboru nie uznał św. Hipolit – znany pisarz chrześcijański, który został wtedy również przez mniejszość wybrany papieżem i przez to stał się pierwszym antypapieżem.

Wykluczył z Kościoła biskupa Libii Sabeliusza za modalizm. Hipolitowi zarzucał dyteizm.

Pozwolił na odpuszczanie grzechów ciężkich np. cudzołóstwa, morderstwa, bałwochwalstwa po wyrażeniu żalu za grzechy[2]. Uznawał ważność małżeństwa między wolną kobietą a niewolnikiem (prawo państwowe tego zabraniało)[2]. Pozwalał także na przyjęcie do Kościoła konwertytów bez odbycia pokuty[2]. Za te decyzje był atakowany przez rygorystów, do których należeli m.in. wspomniany antypapież Hipolit i Tertulian. To właśnie z ich pism polemicznych pochodzi większość informacji o Kalikście gdyż jego własne pisma nie zachowały się do dnia dzisiejszego.

Najprawdopodobniej zginął w zamieszkach na Zatybrzu, a nie śmiercią męczeńską, jak głoszą wczesne legendy, gdyż panujący wówczas cesarz Aleksander Sewer był życzliwy chrześcijanom[2]. Wymieniany jest w Depositio martyrum.

Zbudował sławne katakumby przy via Appia, gdzie pochowano 8 papieży i około 500 000 chrześcijan.

Jest czczony jako męczennik w Todi (Włochy) – 14 sierpnia.

Wspomnienie liturgiczne przypada na 14 października[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 17. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 26-27. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Zefiryn
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
217-222
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Urban I