27 Dywizja Strzelców (RFSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 27 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 27 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 27.
25 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1919
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 15 Armia

27 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

27 Dywizja Strzelców sformowana została jesienią 1919. Do maja 1920 walczyła w składzie 5 Armii na Syberii. Tam zyskała przydomek „żelaznej”. Na przełomie czerwca i lipca 1920 została przerzucona na Front Zachodni. Podczas drugiej ofensywy Tuchaczewskiego walczyła pod Mińskiem, Baranowiczami, Słonimem, przerwała obronę grupy płk. Kaliszka nad Górną Narwią, a od 2 do 7 VIII pod Drohiczynem odrzuciła oddziały polskiej 15 Dywizji Piechoty i sforsowała Bug. Pod Radzyminem i Osowem poniosła duże straty w ludziach i sprzęcie. Podczas odwrotu Armii Czerwonej stoczyła bój o Białystok i zdołała wyrwać się z polskiego okrążenia. Straty dywizji w operacji warszawskiej sięgały 90%. We wrześniu otrzymała uzupełnienia i weszła w skład 15 Armii. Podczas bitwy nad Niemnem stoczyła bój o Wołkowysk z grupą gen. Junga, a następnie osłaniała odwrót 15 Armii. 11 października poniosła wysokie straty pod Kojdanowem w walkach z 58 pułkiem piechoty[1].

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • W.K. Putna (X 1919–IX 1922)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]