Subramanyan Chandrasekhar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Subrahmanyan Chandrasekhar (tam.: சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர், ur. 19 października 1910 w Lahaur (ob. Pakistan), zm. 21 sierpnia 1995 w Chicago, USA) – indyjski astrofizyk i matematyk. Większą część życia spędził w USA, pracując na Uniwersytecie w Chicago. W roku 1983 wspólnie z Williamem Fowlerem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za sformułowanie powszechnie dziś akceptowanej teorii o późnych stadiach ewolucji masywnych gwiazd,[1] (obliczenia wykonane w 1928 roku, na samym początku kariery naukowej)[2].

Obliczenia wykonał podczas podróży do Anglii na studia, do ówczesnego specjalisty od teorii względności, Arthura Eddingtona. Wykazał istnienie maksymalnej możliwej masy białego karła – „granicy Chandrasekhara”. Wnioski z obliczeń zostały wówczas odrzucone przez Eddingtona. Po tym zajął się innymi problemami astronomii, m.in. ewolucją gromad gwiezdnych. American Astronomical Society przyznało mu nagrodę Henry Norris Russell Lectureship w roku 1949[2].

Na jego cześć nazwano wystrzelony przez NASA w roku 1999 kosmiczny teleskop rentgenowski Chandra[2].

Był bratankiem innego noblisty z dziedziny fizyki, Chandrasekhara Venkata Ramana (1888-1970)[2]. Należał do wyznawców smartyzmu (odłamu hinduizmu)[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Encyklopedia Britannica. Ziemia i Wszechświat. Poznań: Wydawnictwo KURPISZ Sp. z o.o., 2006, s. 32. ISBN 978-83-60563-25-0.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Subramanyan Chandrasekhar - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1983 > Subramanyan Chandrasekhar, William A. Fowler [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-03]., autobiografia, Nobel Lecture, December 8, 1983, On Stars, Their Evolution and Their Stability