Mięsień naczaszny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mięsień naczaszny (musculus epicranius) to grupa czterech mięśni sklepienia czaszki należąca do mięśni wyrazowych odpowiadających za mimikę twarzy. Składa się z:

Mięśnie połączone są ze sobą czepcem ścięgnistym (galea aponeurotica), dzięki czemu widnieją pod wspólną nazwą mięśnia naczasznego.

Mięsień potyliczno-czołowy[edytuj | edytuj kod]

Mięsień potyliczno-czołowy jest położony powierzchownie pod skórą. Składa się z dwóch brzuśców:

  • brzusiec potyliczny (venter occipitalis) zaczyna się na ⅔ bocznych kresy karkowej najwyższej a kończy na wyrostku sutkowatym i czepcu ścięgnistym
  • brzusiec czołowy (venter frontalis) rozpoczyna się w skórze brwi oraz gładzizny, kończy w czepcu ścięgnistym na wysokości guzów czołowych.

Brzusiec czołowy jest antagonistą mięśni: okrężnego oka, marszczącego brwi, podłużnego; współpracuje z dźwigaczem powieki górnej, nadaje twarzy wyraz uwagi.

Mięsień skroniowo-ciemieniowy[edytuj | edytuj kod]

Mięsień skroniowo-ciemieniowy jest mięśniem szczątkowym. Rozpoczyna się na czepcu ścięgnistym, gdzie biegnie do wewnętrznej powierzchni małżowiny usznej.

Czepiec ścięgnisty[edytuj | edytuj kod]

Czepiec ścięgnisty to szeroka błona ścięgnista łącząca się luźno z okostną, a ściśle ze skórą głowy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Walocha: Anatomia Prawidłowa Człowieka: Szyja i Głowa. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013, s. 75. ISBN 978-83-233-3581-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.