Mięsień płaszczkowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mięsień płaszczkowaty (łac. musculus soleus) – szeroki i gruby mięsień należący do warstwy powierzchownej grupy tylnej mięśni goleni człowieka[1]. Jest zmienny, czasem nie występuje wcale. Przyczep początkowy ma na powierzchni tylnej głowy kości strzałkowej, łuku ścięgnistym, kresie mięśnia płaszczkowatego kości piszczelowej i tylnej powierzchni kości piszczelowej. Kończy się na kości piętowej (za pomocą ścięgna piętowego)[1]. Jego ścięgno łączy się ze ścięgnem mięśnia brzuchatego łydki, tworząc ścięgno piętowe (Achillesa)[1].

Razem z mięśniem brzuchatym łydki zgina podeszwowo stopę, odwraca ją i przywodzi, działając na stawy skokowe[1].

Unaczyniony jest przez tętnicę strzałkową i tętnicę piszczelową tylną, a unerwiony przez gałązki nerwu piszczelowego (L4–5, S1–2)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 900–903, ISBN 978-83-200-4323-5.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.