Mięsień rylcowo-gnykowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mięsień rylcowo-gnykowy

Mięsień rylcowo-gnykowy (łac. musculus stylohyoideus) – parzysty mięsień szyi, należący do grupy mięśni nadgnykowych. Swoim działaniem unosi i cofa kość gnykową[1].

Rozpoczyna się na wyrostku rylcowatym kości skroniowej, kończy na kości gnykowej[1]. Towarzyszy brzuścowi tylnemu mięśnia dwubrzuścowego, biegnąc bardziej powierzchownie[2].

Unaczyniony przez gałęzie tętnicy szyjnej zewnętrznej – tętnice: potyliczną i uszną tylną[2]. Unerwiony przez gałąź mięśnia rylcowo-gnykowego od gałęzi dwubrzuścowej nerwu twarzowego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jerzy Walocha (red.), Anatomia prawidłowa człowieka. Szyja i głowa, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2013, s. 26, ISBN 978-83-233-3581-8.
  2. a b Bochenek, Adam, Reicher, Michał: Anatomia człowieka (tom I).

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.