Mięsień najdłuższy człowieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mięsień najdłuższy.

Mięsień najdłuższy (łac. musculus longissimus) – parzysty mięsień znajdujący się w warstwie głębokiej mięśniówki tułowia człowieka. Leży po obu stronach kręgosłupa w bruździe między wyrostkami kolczystymi kręgów a kątami żeber i biegnący równolegle do kręgosłupa. Wraz z mięśniem biodrowo-żebrowym jest głównym prostownikiem grzbietu i tworzy wraz z nim mięsień krzyżowo-grzbietowy[1].

Mięsień najdłuższy dzieli się na trzy pasma:

  • mięsień najdłuższy klatki piersiowej (łac. musculus longissimus thoracis)
  • mięsień najdłuższy szyi (łac. musculus longissimus cervicis)
  • mięsień najdłuższy głowy (łac. musculus longissimus capitis)[1].

Mięsień najdłuższy klatki piersiowej[edytuj | edytuj kod]

Początkiem tego mięśnia jest wspólna masa mięśniowa i powierzchowna masa ścięgnista mięśnia krzyżowo-grzbietowego. Przyczepy początkowe ma też na wyrostkach poprzecznych dolnych sześciu-siedmiu kręgów piersiowych. Przyczepy końcowe ma na wyrostkach poprzecznych kręgów lędźwiowych i kątach żeber od 12 do 2 (wiązki końcowe boczne), a także na wyrostkach dodatkowych kręgów lędźwiowych i wyrostków poprzecznych wszystkich kręgów piersiowych (wiązki końcowe przyśrodkowe)[1].

Mięsień najdłuższy szyi[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy stanowią wyrostki poprzeczne kręgów piersiowych od Th1 do Th6, natomiast przyczep końcowy znajduje się na guzkach tylnych kręgów szyjnych od C2 do C5[1].

Mięsień najdłuższy głowy[edytuj | edytuj kod]

Pasmo rozpoczyna się na wyrostkach poprzecznych kręgów piersiowych od Th1 do Th3 oraz kręgów szyjnych od C3 do C7. Przyczepem końcowym tego mięśnia jest wyrostek sutkowaty kości skroniowej[1].

Funkcja[edytuj | edytuj kod]

Wspólnym działaniem mięśnia najdłuższego wraz z mięśniem biodrowo-żebrowym jest prostowanie i zginanie do tyłu grzbietu, utrzymywanie równowagi tułowia w czasie chodzenia, a przy głębokim wdechu prostowanie kręgosłupa. Oprócz tego mięsień najdłuższy głowy pociąga głowę do tyłu i pochyla ją[1].

Unerwienie i unaczynienie[edytuj | edytuj kod]

Unerwiony jest przez nerwy rdzeniowe C2-L5, a unaczyniony przez gałązki grzbietowe tętnic międzyżebrowych tylnych i tętnic lędźwiowych, a także gałązki tętnicy szyjnej głębokiej i tętnicy potylicznej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 659–665, ISBN 978-83-200-4323-5.

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.