Mięsień przywodziciel długi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mięsień przywodziciel długi i mięśnie przyległe

Mięsień przywodziciel długi (łac. musculus adductor longus) – mięsień grupy przyśrodkowej uda tworzący jego warstwę przednią. Przyczep tego mięśnia rozpoczyna się na kości łonowej ku dołowi od guzka łonowego, a kończy się na środkowej jednej trzeciej części wargi przyśrodkowej kresy chropawej. Położony jest do przodu od mięśnia przywodziciela wielkiego, a pomiędzy nimi znajduje się mięsień przywodziciel krótki. Mięsień buduje dno przyśrodkowej części trójkąta udowego[1].

Główną funkcją mięśnia jest przywodzenie uda, dodatkowo unosi udo i obraca je na zewnątrz. Jego wspólna czynność z mięśniem grzebieniowym i przywodzicielem krótkim umożliwia założenie nogi na nog[1].

Unerwienie pochodzi od gałęzi przedniej nerwu zasłonowego. Mięsień unaczyniony jest przez tętnicę głęboką uda i tętnice sromowe zewnętrzne pochodzące od tętnicy udowej i przez tętnicę zasłonową[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka Tom I. Anatomia ogólna: kości, stawy i więzadła, mięśnie. Wyd. XI. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1999, s. 875-876. ISBN 83-200-2375-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.