29 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
29 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 4 pułk artylerii ciężkiej
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 29 Dywizja Piechoty

29 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (29 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Łodzi, przez 4 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 29 Dywizji Piechoty.

W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Po osiągnięciu gotowości dywizjon przeszedł 2 września do rejonu koncentracji 29 Dywizji Piechoty w rejonie Lubochnia i w ciągu następnych dwóch nocnych przemarszów przeszedł z dywizją do rejonu Sulejów – Dąbrowa nad Pilicą i Czarną. W nocy z 5 na 6 września dywizjon, podobnie jak i inne oddziały dywizji maszerował w zamieszaniu zmieniających się rozkazów. Tak jak i one był nękany przez jednostki niemieckie i rozbijany częściami. Podobno maszerował razem z 81 pp i II/29 pal na polanę Koło. Tam został skierowany na most w Tomaszowie Lubelskim. Dalsze jego losy nie są znane[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Galster 1975 ↓, s. 389.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.