22 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 22 dac. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer 22.
22 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 10 Pułk Artylerii Ciężkiej
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 22 DPG

22 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (22 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w dniach 27-30 sierpnia 1939 zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem "zielonym", razem z plutonem taborowym nr 22[1]. Jednostką mobilizującą był 10 Pułku Artylerii Ciężkiej stacjonujący w Pikulicach pod Przemyślem[2].

Dywizjon był organiczną jednostką artylerii 22 Dywizji Piechoty Górskiej, uzbrojoną w trzy 105 mm armaty wz. 1913 i trzy 155 mm haubice wz. 1917.

1 września 1939 dyon załadował się na stacji Żurawica i transportem kolejowym został przetransportowany do Krzeszowic, skąd został skierowany do Olkusza. Od 3 września maszerował z dywizją do Wiślicy i brał udział w przeprawie przez Nidę. 9 września ostrzeliwał kolumny nieprzyjaciela, które od Pińczowa uderzyły na tyły dywizji. 10 września jedna z baterii dywizjonu osłaniała przeprawę przez most na Wiśle pod Baranowem. Wykonał marsz w kierunku Tarnobrzega, a następnie puszczy Sandomierskiej, gdzie wszedł pod rozkazy dowódcy 23 DP. Okrążony przez Niemców na terenie poligonu Krzątka-Bojanów rozdzielił się na drobne grupki,które dalej ratowały się na własną rękę.

Organizacja wojenna i obsada personalna[edytuj]

  • dowódca dywizjonu - mjr Walerian Knyżyński
  • dowódca 1 baterii - kpt. Mieczysław Widajewicz
  • dowódca 2 baterii - por. Stanisław Bień
  • dowódca kolumny amunicyjnej - ppor. Jan Spring

Przypisy

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja s. 337.
  2. Galster 1975 ↓, s. 411 - 413.

Bibliografia[edytuj]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.