95 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
95 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 5 Pułk Artylerii Ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Stanisław Szancer
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość GO „Śląsk”
155 mm haubica wz. 1917

95 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (95 dac) - pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez 5 pułk artylerii ciężkiej z Krakowa.

Formowanie i działania[edytuj | edytuj kod]

95 dywizjon artylerii ciężkiej został sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” w dniach 24–27 sierpnia 1939 roku, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym. Jednostką mobilizującą był 5 pułk artylerii ciężkiej w Krakowie.

Dywizjon, uzbrojony w dwanaście 155 mm haubic wz. 1917, był jednostką artylerii odwodu Naczelnego Wodza. Zgodnie z planem operacyjnym „Zachód” został przydzielony dowódcy Armii „Kraków”.

Po zakończeniu mobilizacji dowódca armii, gen. bryg. Antoni Szylling podporządkował dywizjon dowódcy Grupy Operacyjnej „Śląsk”. W jej składzie 95 dac walczył w kampanii wrześniowej.

Obsada personalna dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca — mjr art. Stanisław Szancer[a]
  • adiutant — ppor. Władysław Czerniak
  • oficer zwiadowczy — ppor. rez. inż. Józef Golka
  • oficer żywnościowy — ppor. rez. inż. Paździora
  • lekarz - ppor. rez. lek. dr Mieczysław Stawiński
  • lekarz weterynarii — ppor. rez. lek. wet. Henryk Garguła
  • dowódca kolumny amunicyjnej — ppor. rez. Władysław Eliasz
  • dowódca 1 baterii — ppor. Marian Gmiterek
  • dowódca 2 baterii — kpt. Władysław Biedrzycki
  • dowódca 3 baterii — ppor. Jan Bukowski
  • oficer ogniowy — ppor. rez. Cis
  • oficer zwiadowczy — ppor. rez. Strzetelski

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mjr art. Stanisław Edward Tadeusz Szancer (ur. 28 października 1896 roku) był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi. Do mobilizacji był II zastępcą dowódcy 5 pac w Krakowie[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Instytut Wydawnictw PAX. Warszawa 1990
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny "W". Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków 1995. ​ISBN 83-85621-87-3