51 Pułk Artylerii Lekkiej (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

51 Pułk Artylerii Lekkiej (51 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego.

Historia pułku[edytuj]

51 Pułk Artylerii Lekkiej nie istniał w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w pierwszej dekadzie września 1939 roku, w mobilizacji powszechnej.

Jednostką mobilizującą był 28 Pułk Artylerii Lekkiej w Zajezierzu dla dowództwa 65 pal i I dywizjonu oraz 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów w Zamościu dla II dywizjonu, a także 18 Pułk Artylerii Lekkiej w Ostrowi Mazowieckiej dla III dywizjonu [1].

Pułk był jednostką organiczną artylerii 39 Dywizji Piechoty (rezerwowej).

W czasie mobilizacji została zmieniona organizacja pułku. III dywizjon formowany w Ostrowi Maz. został podporządkowany dowódcy 41 DP (rez.). Na jego miejsce wszedł III dywizjon 61 Pułku Artylerii Lekkiej (6, 7 i 9 baterie) formowany w Siedlcach przez 9 Pułk Artylerii Lekkiej dla 41 DP (rez.)

Obsada personalna pułku[edytuj]

dowództwo

  • dowódca pułku - ppłk art. Edward Błaszczyk[2]

I dywizjon

  • dowódca dywizjonu - kpt. Adam Wójcikiewicz
  • dowódca 1 baterii armat - por. Józef Franciszek Jankowski
  • dowódca 2 baterii armat - NN
  • dowódca 3 baterii armat - NN

II dywizjon

  • dowódca dywizjonu - mjr Józef Michał Białły
  • dowódca 4 baterii armat - kpt. Edward Leopold Antoni Klier
  • dowódca 5 baterii armat - kpt. Jan Julian Wodnicki[3]
  • dowódca 6 baterii armat - kpt. Zbigniew Tadeusz Slęk

III dywizjon[4] (z 61 pal)

  • dowódca dywizjonu - mjr Tadeusz Wirth
  • dowódca 7 baterii haubic - kpt. Stanisław Marcin Wilkosz
  • dowódca 8 baterii haubic - por. Ludwik Kotlarz
  • dowódca 9 baterii haubic - por. Kazimierz Gajewski

Przypisy

  1. III/51 pal był formowany w I rzucie mobilizacji powszechnej natomiast dowództwo pułku oraz I i II dywizjon w rzucie drugim.
  2. Ppłk art. Edward Błaszczyk, pokojowy I zastępca dowódcy 28 pal zginął 8 września 1939 roku, w Dęblinie, w czasie nalotu lotniczego.
  3. Kpt. Jan Julian Wodnicki, ur. 5 grudnia 1901 roku w Warszawie, został zamordowany w 1940 roku w Charkowie.
  4. Wkrótce po sformowaniu nastąpiła wymiana trzecich dywizjonów 51 i 61 pal. Mianowicie, III/51 pal, sformowany w Ostrowi Mazowieckiej dla 39 DPRez w składzie trzech baterii haubic kalibru 100 mm, pod dowództwem mjr. Józefa Lisa przydzielono do 41 DPRez. W zamian III/61 pal, sformowany w Siedlcach dla 41 DPRez w składzie trzech baterii armat kalibru 75 mm, dowodzony przez mjr. Tadeusza Wirtha, przydzielono do 39 DPRez, przy czym bez 7 baterii, którą zastąpiono 6 baterią. Zob. Karol Lucjan Galster, Księga pamiątkowa artylerii polskiej 1914–1939, Londyn 1975, s. 310.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Wydawnictwo Bellona; Warszawa 1939. ​ISBN 83-11-07772-X
  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939 : organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975