59 Dywizjon Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 59 dal. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer 59.

59 Dywizjon Artylerii Lekkiej (59 dal) - pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Miał być sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[1].
Jednostką mobilizującą był 30 Pułk Artylerii Lekkiej stacjonujący w garnizonie Brześć[2].
Organizacja wojenna pododdziału była identyczna z organizacją wojenną dywizjonu wchodzącego w skład pułku artylerii lekkiej i zakładała, że w jego składzie znajdzie się dowództwo, trzy baterie armat i kolumna amunicyjna. Każda z baterii miała być uzbrojna w cztery 75 mm armaty wz. 1897.
Dywizjon miał być jednostką artylerii odwodu Naczelnego Wodza.

Dywizjon został sformowany w dniach 23-26 marca 1939 roku, w Brześciu, a następnie przetransportowany koleją do rejonu operacyjnego Armii "Modlin". Dowódca armii, gen. bryg. Emil Krukowicz-Przedrzymirski podporządkował pododdział dowódcy 20 Dywizji Piechoty, wyznaczonej do osłony kierunku na Warszawę, w rejonie Mławy.

W czasie kampanii wrześniowej, w dniach 1-4 września, dyon walczył w bitwie pod Mławą, wspierając piechotę Oddziału Wydzielonego ppłk. dypl. Konstantego Zaborowskiego broniącego pozycji rzęgnowskiej. Dowódca dywizjonu pełnił funkcję dowódcy artylerii Oddziału Wydzielonego[3].

11 września dowódca Armii "Warszawa" podporządkował dyon (bez 1 baterii) Grupie Operacyjnej Kawalerii gen. Andersa. 14 września pododdział odłączył się od wojsk Grupy gen. Andersa. 16 września w lasach między Łaskarzewem, a Maciejowicami po uporczywej walce dostał się do niemieckiej niewoli.

1 bateria wzięła udział w obronie Warszawy, jako artyleria bezpośredniego wsparcia III batalionu 336 Pułku Piechoty na Saskiej Kępie (Pododcinek "Południowo-Wschodni", Odcinek "Warszawa-Wschód").

Obsada personalna 59 dal[edytuj]

Dowództwo

  • dowódca dywizjonu - mjr art. Mieczysław Suzin
  • adiutant - ppor. rez. Wacław Cieślik († 1 XI 1939 zmarł z ran)

1 bateria

  • dowódca baterii - por. Wiesław Józef Gąsiorowski

2 bateria

  • dowódca baterii - por. Jan Adam Nowicki
  • oficer zwiadowczy - ppor. Jan Markiewicz
  • oficer ogniowy - ppor. Klemens Juszczyk
  • oficer ogniowy - ppor. rez. art. Jerzy Olgierd Odyniec
  • dowódca I plutonu - ppor. Jan Żuk
  • dowódca II plutonu - plut. pchor. Wachtel ? Jakub Wachtel

3 bateria

  • dowódca 3 baterii - kpt. Piotr Kaczkowski
  • szef baterii - st. ognm. Marcin Sałata

Przypisy

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 309.
  2. Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W" ... s. 84.
  3. Ryszard Juszkiewicz, Bitwa pod Mławą 1939 s. 47, 56.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Juszkiewicz, Bitwa pod Mławą 1939, Prace Mazowieckiego Ośrodka Badań Naukowych Nr 33, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1979, wyd. I
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5
  • Piotr Zarzycki, Artyleria w obronie Lwowa w roku 1939, Przegląd Historyczno-Wojskowy nr 2 (207), Warszawa 2005
  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W". Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3