Adtranz-Pafawag 113E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z E405)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska EU11
Włochy E405
EU11-014.jpg
EU11-014 na stacji Wrocław Główny
Producent Polska Adtranz-Pafawag
Lata budowy 1999–2004
Układ osi Bo’Bo’
Masa służbowa 82 t
Długość ze zderzakami 19 400 mm
Szerokość 2950 mm
Wysokość 3845 mm
Średnica kół 1100/1010 mm
Liczba silników 4
Typ silników trakcyjnych 4FIA 7065
Moc ciągła 5000 kW
Moc godzinna 6120 kW
Maksymalna siła pociągowa 300 kN
Stosunek przekładni 20:73
Prędkość konstrukcyjna 220 km/h
Maksymalna prędkość eksploatacyjna 200 km/h
źródło:[1]
Portal Portal Transport szynowy

Adtranz-Pafawag 113E (polska seria EU11; włoska seria E405) – lokomotywa elektryczna wyprodukowana w zakładach Adtranz-Pafawag w liczbie 42 sztuk. Lokomotywy zostały zamówione przez PKP, jednak z powodów finansowych nie zostały odebrane. Ostatecznie lokomotywy zostały zakupione przez koleje włoskie[1].

Eksploatacja[edytuj]

Polska[edytuj]

W połowie 1997 roku polskie koleje podpisały zamówienie na 42 elektrowozy jednosystemowe[1]. Pierwsza lokomotywa była testowana na torze doświadczalnym w Żmigrodzie[2]. Brak środków finansowych oraz niepowodzenie w pozyskaniu leasingodawcy spowodowały wycofanie zamówienia. W czerwcu 2002 roku zostały sprzedane przez producenta kolejom włoskim[1].

Włochy[edytuj]

Jazdy testowe we Włoszech lokomotyw oznakowanych jako seria E405 zostały przeprowadzone w ostatnim kwartale 2003 roku. Elektrowozy wykorzystywane są do prowadzenia pasażerskich pociągów ekspresowych oraz towarowych. Kursują na górskich liniach kolejowych w północnych Włoszech. Jedna z lokomotyw została skasowana w konsekwencji wypadku w pobliżu stacji Borghotto w grudniu 2006 roku[1].

Konstrukcja[edytuj]

Elektrowozy EU11 zostały zaprojektowane do prowadzenia szybkich pociągów ekspresowych oraz ciężkich pociągów towarowych. Projekt elektrowozu został opracowany w czterech ośrodkach w Szwajcarii, Niemczech i Polsce. Urządzenia przedziału maszynowego zamontowano wzdłuż ściana bocznych przy zachowaniu przejścia o szerokości 60 centymetrów. Przedział maszynowy wykonany został jako konstrukcja modułowa. Obwód główny został zabezpieczony wyłącznikiem szybkim Sécheron. Obwody przekształtników mają dławiki filtrujące. Przekształtniki posiadają napięciowe obwody pośrednie z dwustronnymi zaworami prądowymi składającymi się z dwóch tyrystor GTO oraz diod gaszących. Pary silników trakcyjnych połączone równolegle są zasilane jednym przekształtnikiem[2]. Stanowisko maszynisty zlokalizowano po lewej stronie. Ściany boczne lokomotywy wykonano z blachy nieryflowanej[1].

Przypisy

  1. a b c d e f Marek Graff. Lokomotywy elektryczne serii E405/E412 kolei włoskich. „Technika Transportu Szynowego”. 19/2012, s. 45-48. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829. 
  2. a b Stanisław, Nowak Janusz Szlemer. Lokomotywa 113E - EU11 dla PKP. „Technika Transportu Szynowego”. 38/1999, s. 24-27. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829. 

Zobacz też[edytuj]