LEW E04

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
LEW E04
EU04-24 w Jaworzynie Śląskiej.JPG
EU04-24 w skansenie w Jaworzynie Śląskiej
Producent Niemiecka Republika Demokratyczna LEW Hennigsdorf
Lata budowy 1954–1955
Układ osi Bo’Bo’
Masa służbowa 86 000 kg
Długość ze zderzakami 16 320 mm
Średnica kół 1350 mm
Liczba silników 4
Typ silników trakcyjnych GBM 530
Moc ciągła 1680 kW
Moc godzinna 2120 kW
Stosunek przekładni 81:21
Prędkość konstrukcyjna 110 km/h
System hamulca Knorr
posiada sterowanie wielokrotne
Portal Portal Transport szynowy

LEW E04 (seria początkowo E200, następnie E04, ostatecznie EU04) – normalnotorowe uniwersalne lokomotywy elektryczne wyprodukowane dla PKP w latach 1954–1955 przez zakłady LEW Hennigsdorf w Hennigsdorfie w NRD.

Geneza i projekt[edytuj | edytuj kod]

W 1948 postanowiono zelektryfikować główne magistrale oraz linie podmiejskie o szczególnym znaczeniu, gdyż silniki elektryczne były znacznie bardziej wydajne niż silniki parowe używane do tej pory i silniki spalinowe, wprowadzane równolegle na kolei. Jednakże polski przemysł miał zbyt małe doświadczenie by sprostać temu zadaniu. Z przyczyn politycznych nie można było zrealizować tych inwestycji kupując lokomotywy z państw zachodnich. Pozostało tylko zamówienie ich w zakładach LEW w NRD. W roku 1950 rozpoczęto rozmowy dotyczące zakupu lokomotyw i elektrycznych zespołów trakcyjnych. Niemcy mieli już doświadczenie w budowie lokomotyw elektrycznych lecz stosowane w Polsce napięcie 3000V prądu stałego było zupełną nowością.

Prace projektowe trwały od 1952 do 1954, kiedy to gotowy był już pojazd prototypowy.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo lokomotywom nadano serię E200, ale to oznaczenie zdążyły otrzymać tylko dwa pierwsze egzemplarze (numery E201 i E202). Następnie zmieniono serię na E04 (numery od E04-1 do E04-25). EU04 początkowo obsługiwały magistralę Warszawa – Gliwice ciągnąc zarówno składy pociągów ekspresowych jak i towarowych. EU04 zostały przydzielone do lokomotywowni Warszawa Zachodnia, lecz po krótkim czasie większość z nich była rozdysponowana do zakładów w Łazach i Krakowie Prokocimiu.

Zbyt duża masa przy tramwajowym zawieszeniu silników była przyczyną niekorzystnego oddziaływania na tor. Kolejnym mankamentem były zbyt słabe ramy, które potrafiły pękać w trakcie eksploatacji. EU04 była mimo swoich mankamentów uznawana za konstrukcję bardzo udaną i nowoczesną.

Około roku 1960 wszystkie lokomotywy dostały nowe oznaczenia EU04 (numery od EU04-01 do EU04-25). Zgodnie z przyjętym kodem oznaczało to lokomotywę elektryczną uniwersalną, czteroosiową o napędzie na każdą z osi, na napięcie 3kV.

Pierwsza EU04 została wycofana z eksploatacji już w 1965 roku, następna 4 lata później. W marcu 1983 wykreślono z inwentarza ostatnie dwie sztuki EU04.

Ostatnią zachowaną lokomotywę tej serii, EU04-24, można zobaczyć w Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku w Jaworzynie Śląskiej, w 2012 roku odmalowano jej pudło.

Wiele elementów serii EU04 było zunifikowanych z lokomotywą EU20.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Treczyński P., Lokomotywa elektryczna serii EU04 w: Świat Kolei 7/2001