Adtranz 112E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska EU43
Włochy E412
EU43-001.jpg
Producent Polska Adtranz-Pafawag
Włochy Adtranz Vado Ligure
Lata budowy 1997–2003
Układ osi Bo’Bo’
Masa służbowa 88,4 t
Długość ze zderzakami 19 400 mm
Szerokość 2950 mm
Wysokość 3845 mm
Średnica kół 1100/1010 mm
Typ silników trakcyjnych 4FIA 7065
Moc ciągła 6000 kW
Moc godzinna 6120 kW
Napięcie zasilania 1,5 kV
3 kV
15 kV 16,7 Hz
Maksymalna siła pociągowa 300 kN
Stosunek przekładni 20:73
Prędkość konstrukcyjna 200 km/h
Maksymalna prędkość eksploatacyjna 150 km/h
[1]
Portal Portal Transport szynowy

Adtranz 112E – wielosystemowa lokomotywa elektryczna wyprodukowana w zakładach Adtranz w liczbie 28 sztuk. Elektrowozy są eksploatowane przez koleje włoskie oraz przez włoskiego prywatnego przewoźnika RTC[1].

Konstrukcja[edytuj]

Elektrowozy EU43 zostały zaprojektowane do prowadzenia szybkich pociągów ekspresowych oraz ciężkich pociągów towarowych. Pudło oparte jest na wózkach za pośrednictwem cylindrycznych sprężyn w systemie Flexicoil. Przeniesienie sił pociągowo-wzdłużnych odbywa się za pośrednictwem dwustronnego cięgła połączonego z wózkiem i podwoziem za pomocą elementów elastycznych. Przeniesienie napędu odbywa się za pomocą odsprężynowanej dwustopniowej przekładni czołowej i drążonego wału z dwoma przegubami. Lokomotywa posiada hamulec elektrodynamiczny oraz pomocniczy hamulec sprężynowy. Przekształtnik główny zasila silnik trakcyjny. Transformator zastosowany w lokomotywie ma chłodzenie olejowe. Kabina maszynisty jest klimatyzowana oraz izolowana akustycznie. Sterowanie pojazdem odbywa się za pomocą komputera pokładowego[1].

Eksploatacja[edytuj]

Włochy[edytuj]

Koleje włoskie potrzebowały wielosystemowych lokomotyw elektrycznych przeznaczonych do prowadzenia pociągów pasażerskie i towarowych kursujących na przełęczy Brenner do niemieckojęzycznych krajów. Dlatego zamówiły 20 wielosystemowych elektrowozów. Pierwsze cztery elektrowozy wyprodukowano w zakładach ABB Technomasio w północnych Włoszech. Lokomotywy były testowane na niemieckiej, austriackiej oraz szwajcarskiej sieci kolejowej. Kilka lokomotyw prowadziło pociągi kursowe na liniach kolejowych w austriackiej Styrii. Dwie lokomotywy testowano na torze doświadczalnym w Cehrenicach w Czechach. Elektrowozy wykorzystywane są do prowadzenia pasażerskich pociągów ekspresowych oraz towarowych. Kursują na górskich liniach kolejowych w północnych Włoszech, Niemczech i Austrii[1].

Polska[edytuj]

W połowie 1996 roku polskie koleje podpisały zamówienie na osiem elektrowozów dwusystemowych[2]. Pierwsze trzy lokomotywy wyprodukowane we Włoszech były testowane na torze doświadczalnym w Żmigrodzie oraz na niemieckiej sieci kolejowej. Brak środków finansowych oraz niepowodzenie w pozyskaniu leasingodawcy spowodowały wycofanie zamówienia. W styczniu 2001 roku zostały sprzedane przez producenta włoskiemu prywatnemu przewoźnikowi Rail Traction Company[1].

Przypisy

  1. a b c d e Marek Graff. Lokomotywy elektryczne serii E405/E412 kolei włoskich. „Technika Transportu Szynowego”. 19/2012, s. 45-48. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829. 
  2. Stanisław, Nowak Janusz Szlemer. Lokomotywa 113E - EU11 dla PKP. „Technika Transportu Szynowego”. 38/1999, s. 24-27. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829. 

Zobacz też[edytuj]