Adtranz-Pafawag 113E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z EU11)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adtranz-Pafawag 113E[1]
Ilustracja
EU11-014 na stacji Wrocław Główny
Inne oznaczenia

EU11 (Polska)
E405 (Włochy)

Producent

Polska Adtranz-Pafawag

Lata budowy

1999–2004

Układ osi

Bo’Bo’

Wymiary
Masa służbowa

82 t

Długość

19 400 mm

Szerokość

2950 mm

Wysokość

3845 mm

Średnica kół

1100/1010 mm

Napęd
Trakcja

elektryczna

Typ silników

4FIA 7065

Liczba silników

4

Parametry eksploatacyjne
Moc ciągła

5000 kW

Moc godzinna

6120 kW

Maksymalna siła pociągowa

300 kN

Stosunek przekładni

20:73

Prędkość konstrukcyjna

220 km/h

Maksymalna prędkość eksploatacyjna

200 km/h

Portal Transport szynowy

Adtranz-Pafawag 113E (polska seria EU11; włoska seria E405) – lokomotywa elektryczna wyprodukowana w zakładach Adtranz-Pafawag w liczbie 42 sztuk. Lokomotywy zostały zamówione przez PKP, jednak z powodów finansowych nie zostały odebrane. Ostatecznie lokomotywy zostały zakupione przez koleje włoskie[1].

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

W połowie 1997 roku polskie koleje podpisały zamówienie na 42 elektrowozy jednosystemowe[1]. Pierwsza lokomotywa była testowana na torze doświadczalnym w Żmigrodzie[2]. Brak środków finansowych oraz niepowodzenie w pozyskaniu leasingodawcy spowodowały wycofanie zamówienia. W czerwcu 2002 roku zostały sprzedane przez producenta kolejom włoskim[1].

Włochy[edytuj | edytuj kod]

Jazdy testowe we Włoszech lokomotyw oznakowanych jako seria E405 zostały przeprowadzone w ostatnim kwartale 2003 roku. Elektrowozy wykorzystywane są do prowadzenia pasażerskich pociągów ekspresowych oraz towarowych. Kursują na górskich liniach kolejowych w północnych Włoszech. Jedna z lokomotyw została skasowana w konsekwencji wypadku w pobliżu stacji Borghotto w grudniu 2006 roku[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Elektrowozy EU11 zostały zaprojektowane do prowadzenia szybkich pociągów ekspresowych oraz ciężkich pociągów towarowych. Projekt elektrowozu został opracowany w czterech ośrodkach w Szwajcarii, Niemczech i Polsce. Urządzenia przedziału maszynowego zamontowano wzdłuż ścian bocznych przy zachowaniu przejścia o szerokości 60 centymetrów. Przedział maszynowy wykonany został jako konstrukcja modułowa. Obwód główny został zabezpieczony wyłącznikiem szybkim Sécheron. Obwody przekształtników mają dławiki filtrujące. Przekształtniki posiadają napięciowe obwody pośrednie z dwustronnymi zaworami prądowymi składającymi się z dwóch tyrystor GTO oraz diod gaszących. Pary silników trakcyjnych połączone równolegle są zasilane jednym przekształtnikiem[2]. Stanowisko maszynisty zlokalizowano po lewej stronie. Ściany boczne lokomotywy wykonano z blachy nieryflowanej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Marek Graff. Lokomotywy elektryczne serii E405/E412 kolei włoskich. „Technika Transportu Szynowego”. 19 (1–2), s. 45–48, 2012. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829. 
  2. a b Stanisław Nowak, Janusz Szlemer. Lokomotywa 113E - EU11 dla PKP. „Technika Transportu Szynowego”. 6 (10), s. 24–27, 1999. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829.