48 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 48 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 48 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 48.
48 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1919
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 15 Armia
4 Armia

48 Dywizja Strzelców - dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej, operująca głównie na terenie dzisiejszej Białorusi.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana jesienią 1919 w rejonie Tuły jako 1 Tulska Dywizja Strzelców. W styczniu 1920 weszła w skład 15 Armii. Walczyła z oddziałami polskimi w rejonie Dryssy i Połocka. W czerwcu 1920 w strukturach 4 Armii, a od sierpnia już w ramach 16 Armii wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego, walcząc m.in. pod Wilnem i Kobryniem. Podczas bitwy niemeńskiej walczyła pod Wołkowyskiem z oddziałami Grupy gen. Junga. 27 i 28 września bez powodzenia broniła Słonima, a w październiku toczyła walki o Słuck. Po podpisaniu rozejmu uczestniczyła w walkach z oddziałami gen. Bułak-Bałachowicza[1].


W dniu 12 września 1920 roku po zdobyciu Kobrynia przez oddziały Wojska Polskiego do polskiej niewoli dostało się 180 żołnierzy z radzieckich 48 oraz 57 Dywizji Strzelców[potrzebny przypis].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład na dzień 1 sierpnia 1920[2]:

  • dowództwo dywizji
  • 142 Brygada Strzelców
    • 424 pułk strzelców
    • 425 pułk strzelców
    • 426 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 143 Brygada Strzelców
    • 427 pułk strzelców
    • 428 pułk strzelców
    • 429 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 144 Brygada Strzelców
    • 430 pułk strzelców
    • 431 pułk strzelców
    • 432 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • pułk kawalerii

W tym dniu dywizja posiadała 7100 „bagnetów”, 100 „szabel”, 183 karabiny maszynowe, 22 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902[2].

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • N.D. Logofet (X 1919 – VII 1920)[1]
  • J.W. Baranowicz (od 5 VII 1920)[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Odziemkowski 2004 ↓, s. 90.
  2. a b Sikorski 2015 ↓, zał. 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
  • Władysław Sikorski: Nad Wisłą i Wkrą. Studium do polsko-rosyjskiej wojny 1920 roku (reprint). Warszawa: Wydawnictwo 2 Kolory Sp.z o.o., 2015. ISBN 978-83-64649-16-5.