10 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
10 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Mrozami
Organizacja
Rodzaj wojsk

Piechota

Skład

16 Armia
15 Armia

10 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w sierpniu 1918 jako Permska Dywizja Piechoty[1].

16 marca 1920 wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Poleskiej gen. Władysława Sikorskiego. Następnie w maju 1920 tymczasowo objęła pozycje na linii Rzeczycy (do 10 maja). 13 maja 1920 pułki 2 i 10 DS zostały pokonane przez Wojsko Polskie pod Hłybowem.

29 lipca 1920 2, 10 i 57 DS wzięły udział w szturmie twierdzy brzeskiej. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 6795 żołnierzy z tego piechoty 4500. Na uzbrojeniu posiadała 87 ciężkich karabinów maszynowych i 29 dział[2]. 14 sierpnia 1920 sztab 10 DS rozmieścił się we wsi Brzeźno.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920:

  • 28 Brygada Strzelców
    • 82 pułk strzelców
    • 83 pułk strzelców
    • 84 pułk strzelców
  • 29 Brygada Strzelców
    • 85 pułk strzelców
    • 86 pułk strzelców
    • 87 pułk strzelców
  • 30 Brygada Strzelców
    • 88 pułk strzelców
    • 89 pułk strzelców
    • 90 pułk strzelców

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • kombrig. Dauman – był w sierpniu 1920

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]