55 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
55 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Sformowanie

1919

Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa nad Niemnem
Organizacja
Rodzaj wojsk

Piechota

Skład

4 Armia

55 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w listopadzie 1919 i do stycznia 1920 stacjonowała w Piotrogrodzie. 1 sierpnia 1920 jej 164 Brygada Strzelców liczyła w stanie bojowym 2532 żołnierzy z tego piechoty 2465. Na uzbrojeniu posiadała 35 ciężkich karabinów maszynowych i 8 dział[1]. W sierpniu 1920 weszła w skład 4 Armii odtworzonej po klęsce nad Wisłą. Osłaniała kierunek na Pińsk, walczyła w rejonie Kobrynia i Prużany[2].


W dniu 20 września 1920 roku tuż przed wybuchem bitwy nad Niemnem razem z 17 DK, 19 DS i 57 DS wchodziła w skład 4 Armii Dmitrija Szuwajewa i obsadzała kierunek piński na południowym skrzydle Frontu Zachodniego.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]