11 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 11 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 11 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 11.
11 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa o Borkowo (13–14 sierpnia 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 15 Armia

11 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w maju 1918 jako 4 Piotrogrodzka Dywizja Piechoty[1].

W dniu 23 sierpnia 1920 roku pod Śniadowem dywizja została rozbita przez oddziały polskiej 13 Dywizji Piechoty.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • komdyw. Sołoduchin[2]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920[2]:

  • 31 Brygada Strzelców
    • 91 pułk strzelców
    • 92 pułk strzelców
    • 93 pułk strzelców
  • 32 Brygada Strzelców
    • 94 pułk strzelców
    • 95 pułk strzelców
    • 96 pułk strzelców
  • 33 Brygada Strzelców
    • 97 pułk strzelców
    • 98 pułk strzelców
    • 99 pułk strzelców

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Materiały do historii wojny 1918-1920 r. T. I/1 Bitwa Warszawska – Bitwa nad Bugiem 27 VII – 7 VIII 1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1935.
  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.