54 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
54 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Sformowanie

1919

Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Płońskiem (16–17 sierpnia 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk

Piechota

Skład

15 Armia (do 3 sierpnia 1920)
4 Armia

54 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana latem 1919 walczyła nad północną Dźwiną, nad jeziorem Onega i w rejonie Archangielska. Od czerwcu 1920 w składzie 15 Armii wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego. Podczas bitwy nad Autą przerwała front polskiej VII Brygady Piechoty Rezerwowej, opanowała Głębokie i rozwinęła natarcie na północ od linii kolejowej GłębokieMołodeczno. W sierpniu w składzie 4 Armii walczyła nad Wkrą między innymi w rejonie Sochocina i pod Małużynem. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym piechoty 7242, a kawalerii 208 żołnierzy. Na uzbrojeniu posiadała 136 ciężkich karabinów maszynowych i 32 działa[1].

17 sierpnia pod Sarbiewem została wymanewrowana przez 9 BJ i nie zdążyła na pole bitwy pod Płońskiem. Było to jedną z przyczyn klęski 18 Dywizji Strzelców. Podczas odwrotu Armii Czerwonej przekroczyła granicę Prus Wschodnich i została internowana. Resztki dywizji uszły za Niemen i zostały włączone do 18 Dywizji Strzeleckiej[2].

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920[3]:

  • 160 Brygada Strzelców
    • 478 pułk strzelców
    • 479 pułk strzelców
    • 480 pułk strzelców
  • 161 Brygada Strzelców
    • 481 pułk strzelców
    • 482 pułk strzelców
    • 483 pułk strzelców
  • 162 Brygada Strzelców
    • 484 pułk strzelców
    • 485 pułk strzelców
    • 486 pułk strzelców

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]