17 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 17 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 17 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 17.

17 Dywizja Strzelców (17 DS) – dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Początkowo dywizja wchodziła w skład Armii Zachodniej[1] Frontu Zachodniego, następnie w składzie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba. Dowódcą dywizji był między innymi Siergiej Kamieniew.

W kwietniu 1919 liczyła 3 brygady, 7000 bagnetów, 150 szabel i 12 dział. Pod koniec sierpnia 1919 liczyła już zaledwie 4839 bagnetów, 334 szable, 66 km i 30 dział.

16 marca 1920 wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Mozyrskiej gen. Władysława Sikorskiego.

5 kwietnia 1920 dowództwo bolszewickie powierzyło dywizji główną rolę w zajęciu miejscowości: Futor, Szupejki i Jelany na Podolu, w przecięciu linii kolejowej Kalenkowicze-Szaciłki i w przygotowaniu punktów wyjściowych do uderzenia od północy na Kalenkowicze.

3 sierpnia 1920 pułki 17 DS. wróciły na zachodni brzeg Bugu pod Niemirowem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.