17 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
17 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Szaciłkami (9–22 IV 1920)
bitwa pod Murową (19 i 28 V 1920)
bitwa pod Mińskiem (9-11 VII 1920)
bitwa pod Janowem Podlaskim (VIII 1920)
bitwa pod Mielnikiem (1-4 VIII 1920)
bitwa pod Berezą (15-16 IX 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk

Piechota

Podległość

16 Armia

17 Dywizja Strzelców (17 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana jesienią 1918 z oddziałów 1 litewskiej Dywizja Piechoty i 2 Smoleńskiej DP[1].

Początkowo dywizja wchodziła w skład Armii Zachodniej[a] Frontu Zachodniego, następnie w składzie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba. Dowódcą dywizji był między innymi Siergiej Kamieniew.

W kwietniu 1919 liczyła 3 brygady, 7000 bagnetów, 150 szabel i 12 dział. Pod koniec sierpnia 1919 liczyła już zaledwie 4839 bagnetów, 334 szable, 66 km i 30 dział.

16 marca 1920 wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Mozyrskiej gen. Władysława Sikorskiego.

5 kwietnia 1920 dowództwo bolszewickie powierzyło dywizji główną rolę w zajęciu miejscowości: Chutor, Szupejki i Jelany na Podolu, w przecięciu linii kolejowej KalenkowiczeSzaciłki i w przygotowaniu punktów wyjściowych do uderzenia od północy na Kalenkowicze.

14 maja 1920 wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego przeszły do ofensywy[2]. Wykonująca uderzenie pomocnicze 16 Armia przystąpiła do forsowania Berezyny poniżej Borysowa. Nocą z 18 na 19 maja 17 Dywizja Strzelców z rejonu Bóbr - Klewa sforsowała Berezynę, a jej 49 i 50 Brygada Strzelców rozpoczęła natarcie na Smolewicze[3]. 24 maja 50 Brygada Strzelców, wzmocniona przez pododdziały 62 Brygady Strzelców ze składu 21 Dywizji Strzelców bez powodzenia atakowała Czerniewicze i Osowę.

 Osobny artykuł: Bitwa pod Murową.

1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 9194 żołnierzy z tego piechoty 6534, a kawalerii 406. Na uzbrojeniu posiadała 143 ciężkie karabiny maszynowe i 70 dział[4]. 3 sierpnia 1920 pułki 17 DS wróciły na zachodni brzeg Bugu pod Niemirowem.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920:

  • 49 Brygada Strzelców
    • 145 pułk strzelców
    • 146 pułk strzelców
    • 147 pułk strzelców
  • 50 Brygada Strzelców
    • 148 pułk strzelców
    • 149 pułk strzelców
    • 150 pułk strzelców
  • 51 Brygada Strzelców
    • 151 pułk strzelców
    • 152 pułk strzelców
    • 153 pułk strzelców

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • komdyw. Niewieżin – był w sierpniu 1920

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]