17 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 17 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 17 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 17.
17 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota

17 Dywizja Strzelców (17 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana jesienią 1918 z oddziałów 1 litewskiej Dywizja Piechoty i 2 Smoleńskiej DP[1].

Początkowo dywizja wchodziła w skład Armii Zachodniej[2] Frontu Zachodniego, następnie w składzie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba. Dowódcą dywizji był między innymi Siergiej Kamieniew.

W kwietniu 1919 liczyła 3 brygady, 7000 bagnetów, 150 szabel i 12 dział. Pod koniec sierpnia 1919 liczyła już zaledwie 4839 bagnetów, 334 szable, 66 km i 30 dział.

16 marca 1920 wzięła udział w silnym koncentrycznym uderzeniu bolszewickim na pozycje Grupy Mozyrskiej gen. Władysława Sikorskiego.

5 kwietnia 1920 dowództwo bolszewickie powierzyło dywizji główną rolę w zajęciu miejscowości: Futor, Szupejki i Jelany na Podolu, w przecięciu linii kolejowej KalenkowiczeSzaciłki i w przygotowaniu punktów wyjściowych do uderzenia od północy na Kalenkowicze.

3 sierpnia 1920 pułki 17 DS. wróciły na zachodni brzeg Bugu pod Niemirowem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.