12 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 12 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 12 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 12.
12 Dywizja Strzelców
Woroneska Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1918
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 8 Armia
9 Armia
15 Armia
4 Armia

12 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

12 Dywizja Strzelców została sformowana w kwietniu 1918 w Woroneżu jako Woroneska Dywizja Piechoty. 22 października została przemianowana na 12 Dywizję Strzelców. W składzie 8 Armii walczyła nad Donem i na Kubaniu. W lutym 1920 została włączona do 9 Armii, a w kwietniu został włączona w skład Frontu Zachodniego. W składzie 15 Armii podczas pierwszej ofensywy Tuchaczewskiego poniosła ogromne straty, sięgające 80% stanów osobowych. Wycofana na tyły i uzupełniona, została w lipcu 1920 przydzielona do 4 Armii i podczas drugiej ofensywy Tuchaczewskiego dotarła pod Brodnicę, gdzie została pokonana przez Grupę płk. Aleksandrowicza. Jej resztki zostały internowane w Prusach Wschodnich. Odtworzona w listopadzie 1920 brała udział w walkach z oddziałami atamana Petlury na Ukrainie[1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład na dzień 1 sierpnia 1920[2]:

  • dowództwo dywizji
  • 34 Brygada Strzelców
    • 100 pułk strzelców
    • 101 pułk strzelców
    • 102 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 35 Brygada Strzelców
    • 103 pułk strzelców
    • 104 pułk strzelców
    • 105 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii
  • 36 Brygada Strzelców
    • 106 pułk strzelców
    • 107 pułk strzelców
    • 108 pułk strzelców
    • dywizjon artylerii

W tym dniu dywizja posiadała 4500 „bagnetów”, 68 karabinów maszynowych, 24 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902 i 4 inne działa[2].

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • A.G. Rewa (III 1920 – II 1921)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odziemkowski 2004 ↓, s. 111.
  2. a b Sikorski 2015 ↓, zał. 10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Władysław Sikorski: Nad Wisłą i Wkrą. Studium do polsko-rosyjskiej wojny 1920 roku (reprint). Warszawa: Wydawnictwo 2 Kolory Sp.z o.o., 2015. ISBN 978-83-64649-16-5.