4 Dywizja Kawalerii (RFSRR)
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1919 |
| Rozformowanie |
1941 |
| Działania zbrojne | |
| wojna domowa w Rosji wojna polsko-bolszewicka bitwa pod Samhorodkiem (5 VI 1920) Bitwa pod Horbulewem (15 VI 1920) bitwa pod Suchą Wolą (22 VI 1920) bitwa pod Klekotowem (3 VIII 1920) | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | |
| Podległość |
10 Armia (1920)[1] |
4 Dywizja Kawalerii (ros. 4-я кавалерийская дивизия) – związek taktyczny kawalerii Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki
[edytuj | edytuj kod]- Przeformowania
4 Dywizja Kawalerii została utworzona na mocy rozkazu nr 62 dowództwa 10 Armii z 28 listopada1918 początkowo jako 1 Zbiorcza Dywizja Kawalerii. Bazą formowania były oddziały konne 1 Stalowej Dywizji Strzelców. Rozkazem nr 10 dowództwa 10 Armii z 30 stycznia 1919 przemianowano ją na Samodzielną Dywizję Kawalerii, a 14 marca tego roku, na 4 Dywizję Kawalerii. Rozkazem nr 2797/559 Rewolucyjnej Rady Wojennej Republiki z 13 grudnia 1920 nadano jej nazwę wyróżniającą Piotrogrodzka. Od 1924 była to już 4 Leningradzka Dywizja Kawalerii. W lutym 1931, rozkaz nr 19 Rewolucyjnej Rady Wojennej ZSRS, nadał dywizji imię Klimenta Woroszyłowa. W 1936 dywizję zaliczono do formacji kozackich. Na mocy rozkazu Ludowego Komisariatu Obrony nr 061 z 21 kwietnia1936 przemianowano ją na 4 Czerwonego Sztandaru Dońską Dywizją Kozacką imienia towarzysza Woroszyłowa[2][3].
Dywizję rozformowano na początku 1941[2].
- Walki
Początkowo walczyła w składzie 10 Armii, a od czerwca 1919 w Korpusie Konnym Budionnego. Brała udział w walkach z Siłami Zbrojnymi Południa Rosji (gen. Denikinem i Mamontowem) na Ukrainie, następnie walczyła na Północnym Kaukazie. Przerzucona wraz z 1 Armią Konną na Front Południowo-Zachodni, uczestniczyła w bitwie pod Samhorodkiem. 15 czerwca 1920 starła się z polską 7 Dywizją Piechoty pod Horbulewem. 19 czerwca nie zdołała przełamać obrony polskiego 12 pułku piechoty pod Suszkami[4].
Struktura organizacyjna
[edytuj | edytuj kod]- W czasie I fazy walk na Ukrainie[5]
Dowództwo 4 Dywizji Kawalerii
- 1 Brygada Kawalerii 4 DK
- 19 pułk kawalerii
- 20 pułk kawalerii
- 2 Brygada Kawalerii 4 DK
- 21 pułk kawalerii
- 22 pułk kawalerii
- 3 Brygada Kawalerii 4 DK
- 23 pułk kawalerii
- 24 pułk kawalerii
- W 1936[6]
- dowództwo 4 Leningradzkiej Dywizji Kawalerii – Słuck
- 19 pułk kawalerii – Słuck
- 20 pułk kawalerii – sowchoz Koniuchy
- 21 pułk kawalerii – Słuck
- 23 pułk kawalerii – Słuck
- 4 pułk zmechanizowany – Słuck
- 7 oddział lotniczy – Bobrujsk
- 4 pułk artylerii konnej – Słuck
- 4 samodzielny szwadron łączności – Słuck
- 4 samodzielny szwadron pionierów – Słuck
Żołnierze dywizji
[edytuj | edytuj kod]- Dowódcy dywizji
- Boris Dumienko (28 listopada 1918–24 marca 1919)
- Siemion Budionny (24 marca–6 sierpnia 1919)
- Oka Gorodowikow (8 sierpnia 1919–25 kwietnia 1920)
- Iwan Kosogow (p.o. 25 kwietnia–1 maja 1920)
- Dmitrij Korotczajew (p.o. 1 maja–18 czerwca 1920)
- Fiodor Letunow (p.o. 18 czerwca 1920–19 sierpnia 1920)
- Iwan Tiuleniew (p.o. 20–23 sierpnia 1920)
- Siemion Timoszenko (23 sierpnia–1 listopada 1920, następnie 23 listopada 1920–24 października 1921)
- Grigorij Maslakow (p.o. 1–23 listopada 1920)[7]
- ...
- kombrig Gieorgij Żukow (był w 1936)[2]
- Warfołomiej Nowicki (4 stycznia–15 maja 1919)
- Zajcew (1 kwietnia–4 maja 1919)
- Aleksiej Chazow (15–29 maja 1919)
- Nikołaj Musin (11 czerwca–6 sierpnia 1919
- Aleksandr Dietistow (7 września 1919–25 maja 1920)
- Gieorgij Donskoj/Donskow (25 maja–9 czerwca 1920)
- Wasilij (Walentin?) Bierłow (9 czerwca–22 września 1920)
- Siemion Graj (22 września 1920–30 maja 1921)[7]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Smoliński 2012 ↓, s. 357.
- ↑ a b c Smoliński 2012 ↓, s. 360.
- ↑ Smoliński 2012 ↓, s. 420.
- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 91.
- ↑ Biernacki 1924 ↓, zał. 12.
- ↑ Smoliński 2012 ↓, s. 362.
- ↑ a b Кавалерия гражданской войны. Командный состав кавалерийских соединений и объединений. rkka.ru. [dostęp 2020-12-04]. (ros.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Mieczysław Biernacki: Działania Armji Konnej Budionnego w kampanji polsko-rosyjskiej 1920 r. 26 V-20 VI 1920. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1924.
- Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek: Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1990, seria: Monografie Instytutu Nauk Społecznych.
- Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
- Aleksander Smoliński: Organizacja wielkich jednostek kawalerii Armii Czerwonej oraz ich kadra dowódcza i polityczna w latach 1935–1936. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T. 2. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2012. ISBN 978-83-231-2783-3.