6 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 6 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 6 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 6.
6 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Jelnicą (26–30 maja 1920)
bitwa pod Czernicą Wielką
(4–5 lipca 1920)
bitwa pod Mostami (22–23 lipca 1920)
bitwa pod Małkinią (5–7 sierpnia 1920)
bitwa pod Kuźnicą (8 września 1920)
bitwa o Obuchowo (26 września 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 3 Armia

6 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana wiosną 1918 jako 3 Piotrogrodzka Dywizja Piechoty[1].

4 lipca 1920 otrzymała zadanie: sforsować Czernicę i nacierać pomiędzy jeziorami Mieżusioł – Miadzieł w ogólnym kierunku na Dokszyce – Parafjanowo[2].

22 lipca miało miejsce jedno z uderzeń wojsk sowieckich. Decydujące natarcie przeprowadziła właśnie 6 Dywizja Strzelców na centrum I DL-B w Mostach. Podjęta w tym dniu próba sforsowania Niemna i zepchnięcia z pozycji grodzieńskiego pułku nie powiodła się. Także następnego dnia polski pułk skutecznie odpierał kolejne ataki 6 Dywizji Strzelców[3].

23 sierpnia po skutecznym ataku polskiego 59 pułku piechoty na Łomżę wielu żołnierzy 6 Dywizji Strzelców dostało się do polskiej niewoli.

15 października dywizja została rozbita przez jazdę polską na północny wschód od Wilejki. W ręce Polaków dostały się 2 działa, 17 karabinów maszynowych, 13 kuchni polowych, tabory i kancelaria dywizyjna. Do polskiej niewoli trafiło również kilku bolszewickich dowódców pułkowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
  • Bolesław Waligóra: Dzieje 85-go pułku Strzelców Wileńskich. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1928.
  • Wiesław Wysocki (red.): Szlakiem oręża polskiego; vademecum miejsc walk i budowli obronnych. T. 2, poza granicami współczesnej Polski. Warszawa: Wydawnictwo „Gamb”, 2005. ISBN 83-7399-050-X.