13 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
13 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 2 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Kazimierz Siekierzyński
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 13 Kresowa Dywizja Piechoty

13 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (13 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Chełmie, przez 2 pułk artylerii ciężkiej z przeznaczeniem dla 13 Dywizji Piechoty. W jego skład weszły dwie trzydziaławe baterie: armat 105 mm i haubic 155 mm[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 13 DP wraz z artylerią transportem kolejowym przewieziona została w rejon Koluszek. Od rana 4 września do 6 września organizowała obronę w rejonie UjazdTomaszów Mazowiecki. Większość stanowisk ogniowych artylerii znajdowała się wzdłuż linii kolejowej z Tomaszowa w kierunku płn. – wsch. 13 dac zajął SO w rejonie Cekanowa. Około 15:00 Niemcy uderzyli na prawe skrzydło dywizji. Pierwsze natarcie zostało zatrzymane. Około 15:30 na dywizję uderzyły dwa zgrupowania pancerne niemieckiej 4 Dywizji Pancernej. Baterie ogniem na wprost zwalczały atakujące czołgi. Ponosiły jednak przy tym duże straty. Oddziały niemieckie wyszły na tyły broniących się wojsk w rejonie lasu Lubochnia. Na swoim kierunku 2 bateria haubic 155 mm zatrzymała atak czołgów. Umożliwiło to wyprowadzenie wszystkich dział dywizjonu ze strefy zagrożenia. W nocy, na rozkaz dowódcy dywizji, dywizjon wycofał się do Spały, a w dniu następnym dotarł do lasu koło Brudzewic. Od rana 8 września rozpoczęły się ciężkie walki w rejonie Odrzywołu. W nocy z 9 na 10 września osiągnięto Ryczywół. Straty artylerii wyniosły około 50 procent[2]. Droga do Wisły była jednak odcięta. Zdecydowano przeprawiać się przez rzekę bez ciężkiego sprzętu. Pozostałości dywizjonu pod dowództwem mjr. Edwarda Götta pomaszerowały w kierunku na Zawichost i w tym rejonie przeprawiły się na wschodni brzeg Wisły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 – 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.